Wednesday, March 9, 2011

Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 07



PAGMUMUNI-MUNI SA DYIPNI
ni Fr. Bob Zarate

NAKAKASUKA

Corruption.
Korupsyon.
Kahit anong spelling pa yan, pareho rin ang sinasabi.
Pandaraya na nagsimula siguro noong bata pa siya.
O baka nagsimula sa kinupit na sukli sa biniling suka sa tindahan ni Aling Isang. Ito kaya'y nagsimula sa pagbukas ng pitaka ni nanay o
ni tatay nang hindi sila nakatingin o walang paalam?
O baka naman kasi dati ay pinayagang ibulsa ang sukli kaya ang akala niya ay laging OK iyon.

Korupsyon ang isa sa mga nagiging balakid ng ating bansa kaya hindi naeenganyong magtayo ng business ang ibang mga big companies sa ating bansa. Mas gugustuhin pa nilang magtayo sa mga bansang mas kulang ang kalayaan kaysa sa Pilipinas gaya ng komunistang Vietnam o China at mas istriktong Muslim na bansa ng Indonesia at Malaysia. Mas malaya tayo at mas relihyoso sana... pero laganap naman ang corruption.

Allow me to share kung ano kaya sa ating pagka-Pilipino ang nag-e-encourage ng corruption sa ating kultura.

"Pwede na" Attitude at lahat ng Palusot
"Masisira rin naman kaagad yan kaya yung mura na lang ang bilhin!" "Marami pang kailangang matutunan yan kaya kahit yung cheap muna, ok na yan!" Pagkatapos, magmamayabang ka pa at sasabihin mong naka-mura ka at may natirang pera para pang-gastos ng ibang bilihin. Eh paano kung may pera naman talaga? Bakit kailangan pang ibaba ang quality kung may proper budget ka naman? Ang problem dyan ay walang proper budgeting... at ang walang sawang pagpapalusot na nakakatipid, nakakatulong ka at nakaka-mura ka pa. Prepare your budget and stop saying "naka-mura"... gawa nang kung someday wala namang pag-gagastusan ang sobrang pera eh baka naman ikaw ang murahin!

"Wala namang nakakaalam" Attitude
Ang hilig kasi nating pansinin ang mga sinasabi ng iba. Kaya kapag alam nating mali na ang ginagawa natin, para mabawasan ang feeling guilty, ang consolation na lang natin ay, "OK lang, wala namang nakapansin eh!" Pero, come to think of it, mahilig din nating sabihin pag malakas ang loob natin, "Wala akong pakialam sa iba, basta ako masaya sa ginagawa ko!" Hay naku, sana iyang attitude na yan, ginagamit natin sa kabutihan.

"Ang Sariling Atin" Attitude
Naaalala nyo pa ba ang nakalagay sa textbook ng Araling Panlipunan (o Sibika nga ba?) na dapat nating linisin ang harapan ng ating bahay o bakuran? Kaya ayan, laging sarili na lang ang iniisip. Nililinis nga ang sariling harapan pero doon sa mga lugar na walang nagmamay-ari katulad ng big parks, public comfort rooms, ilog o sa beach, ang kalat-kalat! At ganuon na rin ang attitude natin sa work... kaya nawawalan tayo ng teamwork, atin-atin at kami-kami na lang. Nawawalan tayo ng sense of the bigger community, sariling pamilya na lang, sariling barkada, sariling-sarili!

"Kasi ginagawa naman ng lahat" Attitude
Nagkaroon ba ng panahon sa kasaysayan ng Pilipinas na bigla na lang tayong nawalan ng sense of responsibility at dignidad? Sa lahat ng mga pagkakataong maaari tayong masabihang mali ang ginagawa natin, agad-agad na nagiging palusot ay "Eh ginagawa naman iyan ng lahat eh!" Aba, sumusunod ka na rin pala sa uso... Sa masamang uso!

"Takot ng Pakikisama" Attitude
Kahit noong maliit pa tayo, takot tayong maiba. Kasi pag naiba ka, pinagtatawanan ka, pinagkakatuwaan at bina-balewala. At nung nag high school ka na, pati sa kalokohan, kailangang katulad ka ng iba. OK lang sana kung malinis na kalokohan. Pero kung ayaw mo nang makisama sa masamang kalokohan, o di kaya'y ikaw na lang ang gumagawa ng tama, ikaw pa ang pinapahirapan. Lagi na lang tayong kailangang makisama, kahit na alam nating mali na ang ginagawa nila. Bakit ba kailangang dumepende pa tayo sa isang grupo para mabuhay? Pati tuloy sa kasalanan nasasabit tayo!

Lagi nating sinisisi ang corruption sa ating bansa. Pero kailangan din nating tumingin sa sarili natin. Baka meron tayong mga qualities na nakasulat sa taas na maaaring humila sa atin in the future para gumawa rin ng corruption. Ayaw kasi nating malamangan, kaya may tendency din tayong gumanti. Adventurous daw tayong mga Pinoy, kaya kahit alam nating mali, gagawin natin kasi maliit na bagay lang daw... Pero ang tao, kapag na-realize nyang may nagawa siyang adventurous, may tendency siyang gustuhing gawin ang mas higit pa doon!

Bilang isang pari, marami na akong naririnig at nakikilalang mga taong magtataka ka kung bakit ang yayaman nila. Bakit nga kaya? Iyon lang naman ang trabaho nila? Ganoon ba kalaki ang bonus nila kaya ang gagara ng kotse nila? Paano sila nakakabili ng mga napakamahal na bagay when at the same time, wala nang matirhan at makain ang mga tao sa ilalim nila? Sabihin pa nilang pera nila iyon, sana man lang may delicadeza sila. Sabihin pa nilang naiinggit ako, hindi ako papayag. Kasi, kung naiinggit ka, hindi ka masusuka!

-------------------------

SHITTE IRU?
by Marty Manalastas-Timbol

ALAM NYO BA…my friend Francis Tan says “FISHYTARIAN, ” he is referring to people who loves to eat fish and vegetables. He is now a fishytarian if I may say and very conscious about his health nowadays. So, are you a “Fishytarian”?

ALAM NYO BA… na noon in Japan, mga Haponesang may maliit ang mata, medyo round puffy ang face and plump body were considered attractive features?

ALAM NYO BA…na sa Japan, some traditional Japanese companies conduct morning exercise for all the workers and kasama rin ang mga boss? They do this para ma-prepare sila for the day’s work. I still see this every morning when I go to work in a factory near our house.

ALAM NYO BA…na ang national flag ng Japan is called the Hinomaru. Yung red circle ay simbolo ng rising sun. Ang word na “Nippon,” Japan’s name in Japanese, means “origin of the sun.”

ALAM NYO BA…na ang Japanese poetry consists only of 3 lines and they call this “Haiku”?

ALAM NYO BA…na ang mga Japanese people are extremely courteous people? Kahit na busy sila or in a hurry, if you ask them for a direction, they go out of their way at talagang
tutulungan ka.

ALAM NYO BA…na ang Yokohama Rubber Co., Ltd. announced last January 31, 2011 na mag increase sila ng production capacity ng Yokohama Tire Philippines, Inc. to 10 million tires a year from current 7 million as the first phase of their expansion? Yokohama Tire Philippines, Inc. (YTPI) is located in the Clark Special Economic Zone, producing quality tires and 96% of its production is exported in Europe, North America and ASEAN countries, while the other 4% is for local sales in the Philippines.




Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 08



SA TABI LANG PO
Ni: Renaliza Rogers

Bakit May Ganun?

Mag tatatlong buwan na rin makalipas ang bagong taon at maka ilang beses ko na ring sinira ang isa sa mga new year resolutions ko. Isa sa mga resolutions ko ay ang maging mas pasensyoso at maunawain sa ibang tao. Pilit kong kinakaya, kaya lang may mga tao talagang ang sarap sabunutan at kutusan. Eh kasi nga naman, may ibang tao na sadya nga namang nakakainis at kulang sa tinatawag na kunsiderasyon at common sense. Sa Pilipinas lang ba yun at Pilipino lang ba ang ganun?

Kung mapapansin niyo, may mga tao na kahit alam namang public toilet ang isang lugar ay maiinis at magpaparinig pa ng kung anu-ano pag alam nilang merong umeebak sa loob ng cubicle. Bakit, may nakasulat bang “Ihi lang pwede, bawal tumae dito” sa pinto? Kung magsalita, akala mo naman kung amo’y CK One ang dumi. At ewan ko kung meron din sa ibang sulok ng mundo nito, pero sa Pilipinas ko pa lang nakita ang may naniningil sa labas ng kubeta ng P2.00 pag iihi lang at P5.00 pag tatae. Eh paano pag utot lang? “Ay, pabawi ng P2.50 ko kasi di naman pala ako tumae, umutot lang.”

Meron naman akong isang kamag-anak na bigla na lang naghalukay ng aking maleta tsaka ipinasuot sa apo niya ang aking shorts dahil daw wala itong dala. Tama bang mahuhuli ko na lang sila sa kwarto ko na nagfa-fashion show na ng mga damit ko? Bakit sila ganun? Meron din akong kaklase na hiniling na sana’y masunog ang malapit bar/club sa bahay nila at mamatay na ang may-ari para wala ng ingay. Tama bang humiling ka na ikapapahamak ng iba, kahit na naiinis ka sa kanila?

Bakit kaya may mga tao ding hindi marunong rumespeto? May nasakyan akong jeep na sobra kung manglait ang driver nito sa isang pasaherong mataba. “Umusod kayo at may sasakay na baboy! Kasya ka ba baboy, este, miss?” Hiyang-hiya ang malaking dalaga. At nang nagbayad na ng pamasahe, “Baboy, este, miss…kulang to! Dagdagan mo, tatlong tao ka eh!” Tama bang gawin niya yun? Nakikita mo namang malaki siya, kailangan mo pa bang ipamukha sa kanya yun at ipahiya siya sa publiko?

Meron din namang iba na sobra magmaliit ng kapwa, katulad na lang sa eskwelahan ko. Pumapasok ako sa isa sa mga prestihiyosong unibersidad dito sa Pilipinas. Dito, libre mag-aral kapag anak ka ng isang empleyado ng unibersidad. May mga kaklase ako ditong sobra magmaliit sa kapwa. “Baka anak lang yan ng janitor or sikyo kaya nakapag-aral dito. Mukhang katulong. Itsura pa lang, parang di na kayang mag-aral kahit sa public college.” Tama bang maliitin mo ang isang kapwa tao dahil hindi siya mukhang mayaman? Tama bang maliitin mo ang mga trabahong kahit maliit ang kita ay disente at maipagmamalaki?

Mayroon din namang mga taong walang kunsiderasyon. Yung mga taong nang-aagaw ng linya kahit na ilang oras ka nang nakalinya diyan. Sarap itulak noh? Iba naman eh uutot sa loob ng elevator. Huwag naman dito please. Ilang palapag na lang lalabas ka na, pigilin mo na lang. May iba naman na sarap na sarap sa pagkain ng hotdog sandwich at coke habang nakatayo katabi ng pulubi. Nagbigay nga ng piso, pinaglaway naman sa inggit ang kawawang nanglilimos.

Ang pinaka-masahol na pagpapakita ng kawalan ng kunsiderasyon na nasaksihan ko ay sa isang pampublikong ospital. Nag-iiiyak ang dalaga ng sabihing “Mam, bakit hindi niyo man lang pinump ang dibdib ni tatay pagdating?!” Sumagot ang head nurse ng, “Aba day, patay na yan pagdating dito noh!” Patay na kung patay, pero sana sinubukan niyo man lang na bigyan ng first aid o nagpakita man lang ng kaunting awa sa mga namatayan ang mga hospital staff. Sa halip, may mga nurse pa sa emergency room na nagtutuksuhan at nagtatawanan sa tabi habang ang pamilya ng namatayan naman ay nag-iiiyak at nagdadalamhati sa kabila. Hindi ba pwedeng mamaya na lang ang chismisan at tuksuhan? Wala man lang ba ni kaunting kunsiderasyon?

Madali lang naman yun. Kadalasan, common sense lang naman ang kailangan para gawin kung anong nararapat na pag-uugali at siyang tama. Maging sensitibo tayo sa ibang taong nakapaligid sa atin. Tulad na lamang ng kapatid ko na inubos lahat ng ulam kaya’t hindi tuloy ako nakapag-hapunan. Sabi pa niya’y bigyan ko naman daw siya ng kahit konting kunsiderasyon man lang kasi gutom na gutom siya sa buong araw na pag-aaral. Hayy…nasaan ang kunside-rasyon dun?


-----------------


Hopeless Romantik
by Jackie Murphy

THE FINAL CHAPTER

Part 1
After 29 years na di kami nagkita, ayun at biglang bumulaga na lang isang umaga ang aking true love sa screen ng Facebook: nagkakumustahan, nagka-chat-tan at nagkamabutihan.

Part 2
Wala ng paligoy-ligoy pa at naging….kami na… ULIT… pramis…. (yatta!!!…I did it!!!) Talaga naman, nandoon pa rin ang tamis ng aming pagmamahalan. Binalikan namin ang aming nakaraan noong kami ay nasa hayskul pa: ang aming madalas na pagdi-date noon at ang tahimik niyang pagtatampo sa akin tuwing may kausap akong iba na kalaunan bago sumapit ang graduation day ko ay nauwi rin sa di pagpapansinan hanggat tuluyan na kaming inilayo ng tadhana. Ipinagpagtuloy ko ang pag-aaral ko sa kolehiyo sa kalakhang Maynila at sinubukang tuparin ang sinumpaang pangarap sa buhay.

Part 3
Maraming taon ang ginugol namin sa paghahanap at pangungulila sa isa’t isa. Nang dahil sa di ako noon maka-move on dahil sa kanyang pagkawala sa buhay ko na dinagdagan pa ng di inaasa-hang pagkawala ng aking ina ay nabaling ang panahon ko noon sa alak, na naging matalik kong kaibigan at naging tulay noon upang may kasalo ako sa dalamhati at matinding sama ng loob at kalungkutan. Dumaan ang maraming taon at marami ring pagsubok ang dumating sa buhay ko.

Part 4 (The Final Chapter)
Sa loob ng dalawang taon, inom dito, inom doon, halos ganito linggo-linggo ang eksena sa buhay ko. Wala akong pakialam kung may naiipon man ako o wala basta ang sa akin, gusto kong makalimot at magsaya: ganun lang ka simple. Hanggat naka-move on na ako. Ngunit isang simpleng araw may isang bagay na umagaw ng pansin ko. Padalaw-dalaw, padaan-daan ang mga kakilala`t mga itinuring kong mga kaibigan sa buhay pero pag wala silang nakitang nakalatag na case ng alak parang sibat din silang nagpapaalam animo`y may hinahabol na appointment. Pag malayo pa ang sahod siyempre wala pang pambili ng alak. Aba wala ring dumadalaw. Baka busy silang lahat. Baka nagsimba. Baka nagbakasyon. Tawagan ko nga sila sa telepono. Walang sumasagot. Wala ring text, walang return calls man lang. Baka walang load. Palagi lang akong may dahilan noon para sa kanila. Pero isang hapon, natigilan ako. Nakahalata. Nagmuni-muni. Nag-isip-isip nang malalim. Dito na ako nagpasya: kailangan ko nang umiwas. Hindi totoong ako ang kanilang dinadayo at dinadamayan. Hindi totoong nakikisimpatiya sila sa aking kalungkutan. Ang totoong sadya nila ay hindi ako kundi ang salu-salong handog ko palagi para sa kanila. Iniba ko ang diskarte ko sa buhay at nagpasyang magpakalayo-layo na muna.

Sinubukan kong mangibang-bansa. Nangarap ako nang panibago. Nagsikap. Nagtiyaga at nag-ipon. Iginugol ko ang halos lahat ng oras sa trabaho. Malungkot man ang buhay sa ibang bansa dahil hindi kapiling ang mga mahal sa buhay pero kailangang magpakatatag at tibayan ang dibdib.

Lumipas ang maraming taon, sobrang nalingat naman yata ako sa trabaho at parang ang halos tatlong dekadang lumipas ay ganun-ganun na lang.

Hindi na ako naghahangad at lalong di na ako umaasa pang may darating pang isang himala sa buhay ko. Tanggap ko nang hindi ako ganun kasuwerte sa pag-ibig dahil pagkatapos na naman ng isa pang unos noong nakaraang taon nauwi lang din sa hiwalayan ang akala ko`y huling yugto na ng aking buhay-pag-ibig. Napagod na rin ako sa dami ng mga pinagdaanan ko. Andiyan yung ireto ako ng mga friends ko for a blind date. Na-e-excite naman daw ako sa araw na yun ah pero, maryosep, minsan, muntik akong mawalan ng ulirat: yung una wala man lang bakod! Yung mga sumunod naman na iba may bakod nga uusli-usli naman ang pustiso! Hindi tuloy ako mapakali palagi akong nakaabang sa kanyang sinasabi baka sa akin kasi tumilapon ang pustiso niya at malay mo baka masalo ko pa...siyempre kasama na ang laway...yaikks…hmmmp! Kaya nawalan na ako ng ganang maglabas-labas. On weekends naman, sinanay ko na ring regaluhan na lang ang sarili ko ng cold beer, punuin ng makukukot ang lamesa at manood ng movies from the internet then solved na ang weekend ko. Ihanda na ulit ang katawan sa susunod na namang linggong punumpuno ng pressure sa trabaho.

Hindi nga ba`t mangilan-ilan lang sa atin ang naniniwalang 'sadyang mapagbiro ang tadhana'? Walang sinuman sa atin ang may karapatang magreklamo sa itatakda NIYA para sa atin. Tanggapin natin kahit na ano pa man ang manggaling sa Kanya. Kaya sa ordinaryong araw na yun na pinagtagpo NIYA kami, buong puso naming tinanggap yun lalo na ang espesyal na araw na naging 'kami na ulit'... MGA KAPATID SA PANANAMPALATAYA: may HIMALA!!!

Sa halos araw-araw na video calls namin, unti-unti naming binalikan at hinimay-himay isa-isa ang aming nakaraan. Kung ano ang mga nangyari sa mga buhay-buhay namin sa matagal na panahon. Sobrang nalungkot siya nang nabalitaan niya ang pagpanaw ng aking ina (kasi gusto siya ng Nanay ko para sa akin noon). Tumulo rin ang luha ko sa kanyang mga kuwento. Hinanap din niya pala ako noon nang matagal, ipinagtanong-tanong. Taon din ang binilang niya at noong di niya na ako mahagilap tuluyan na rin siyang sumuko at nag-asawa na lang. Nagsisi man siya huli na ang lahat.

Sa loob ng halos tatlong dekada, ano ba ang nabago sa mga buhay-buhay namin? Wow...may mga tsikiting na siya (Oo...ako wala pa...hmmmp...) at take note: yung youngest daughters niya: beautiful, smart and loving TWINS, aged six. Mga mapagmahal na mga anak at may takot sa Diyos na sa pagdating ng tamang panahon ay tunay na magbibigay ng kaligayahan at kalinga sa amin hanggang sa pagtanda namin.

Just six months ago nang dahil sa nandoon pa rin ang takot na baka sa isang iglap ay mawala na naman namin ang isa't isa, we decided to get 'engaged' lalo na't tuluyan na siyang naging malaya. Lubos na kaligayahan ang aming nararamdaman ngayon at para sa Kanya, ang aming walang katapusang pasasalamat.

Sa kasalukuyan, nakatakda na ang araw ng aming pag-iisang dibdib sa susunod na dalawang buwan...ang araw na minimithi naming matupad noon pa man:
when Japan weds Honolulu in Toronto; our ultimate gift for our golden treasures: Silver, Angelica and Ashley.

And to Facebook and Skype, a MILLION THANKS to you, my love....muah!

Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 11



KANSHA AL KANSHA
by Ping-Ku

Parang Kailan Lang...

Parang kailan lang
Ang mga pangarap ko'y kay hirap abutin
Dahil sa inyo
Ang aking tiyan at ang bulsa'y nagkalaman
Nais ko kayong
pasalamatan
Kahit man lang isang awitin…
Iiwanan sa inyong alaala
Dahil, minsan, tayo'y nagkasama
- Florante, “Handog”

Ang maikling sanaysay na ito ay hinahandog ko sa isang mahalagang haligi ng ating komunidad sa Kyoto. Siya ay walang iba kundi si Gng. Casilda E. Luzares.

Sa mga nakararami sa atin, siya ay ang tanging “Madame” dito sa Kyoto. Hindi po siya manghuhula. Sa Pamantasan ng Doshisha, siya ay ang kagalang-galang na guro at tinatawag siyang “Prof. Luzares” o “Casilda-sensei” ng estudyante. Pagdating ko sa Kyoto, Madame na siya ng Sambayanang Pilipino. Di rin maalala ni Madame kung kailan nagpasimula ito, nguni’t sa palagay niya si Noel na taga-Davao ang nagbinyag sa kanya nito. Winika niya na ang mga taga-Mindanao ay ginagamit ang titulong ito upang ipakita ang paggalang.

Casa Casilda
Marami sa mga kababayan natin ang nakilala ko sa mga pagtitipon sa Casa Casilda, ang tahanan ni Madame sa Imadegawa ng mahigit ng dalawampung taon. Hinihintay namin ang pagkakataong maimbita sa Casa Casilda dahil tiyak na may masasarap na lutong Pilipino na nakahain—arroz valenciana, biko, kutsinta, bibingka, maja blanca at sari-saring putahe tulad ng kare-kare, kaldereta, menudo, pinakbet, atbp—gawa sa kusina ni Madame! Ang ensalada ay panalo sa pampagana! Di namin na-miss ang Andok’s dahil pati Turbo-cooker ay naka-standby sa hapagkainan! Manghang-mangha ako pagbumibisita ako sa Casa Casilda. Kahit maraming katungkulan si Madame bilang guro at aktibong misyonaryo, naglalaan talaga siya ng panahon para magluto at maghanda para sa isang batalyong estudyante sa Kyoto.

Ang Casa Casilda ay palaging bukas para sa mga grupong pangdiskusyon tungkol sa bibliya atbp panlipunang usapan. Maswerte sila dahil bukod sa nahahasa ang kanilang Ingles ay natitikman rin nila ang sari-saring lutuing Pilipino ni Madame!

In my “Mother’s” House
Parang kailan lang ginanap sa Casa Casilda ang iba’t-ibang mga proyektong pangkawang-gawa tulad ng Fiesta Filipino at ng likhaing pang- entablado ni Elsa Coscolluela na “In my Father’s House.” Ang produksyong ito ay ginawa sa pamumuno at direksyon ni Josefina Estrella, na nagkataong nasa Kyoto para mag-aral ng Noh Theater noon. Dito ko nakita ang nagagawa ng pagtutulungan at pagkakaisa ng mga Pilipino at Hapones. Ang mga gumanap sa entablado ay mga baguhang nagbigay ng kanilang panahon at pagsisikap upang matulungan ang mga bata sa lansangan ng Maynila. Ang “In my Father’s House” ay tungkol sa isang pamilyang Pilipino na naapektuhan ng pananakop ng bansang Hapon noong ikalawang-digmaang pandaigdig. Gumanap ako sa papel ng anak ni Madame at marami-rami rin ang mga eksena namin. Mapasensya siya lalo na pagnalilimutan ko ang mga linya. Dahil dito nakasanayan kong tawagin siyang “Mother” kahit off-stage.

Maraming estudyante ni Madame ang tumulong. Mula Hulyo-Setyembre 1996, tuwing Sabado at Linggo, nagtitipon-tipon kami sa Casa Casilda. Palit-palitan kami ng gamit ng bahay, iyong nagtatrabaho o nag-aaral sa umaga, ay sa hapon o gabi nagsasanay. At iyong may mga baito sa hapon ay sa umaga dumadayo sa Casa Casilda. Halos 24-oras ang labas-pasok ng tao noon sa Casa Casilda para sa proyektong ito. Kung gaano karami ang bisikleta sa harap ng bahay ni Madame, doble nun ang bilang ng mga tsinelas na nakahilera sa genkan niya.

Habang nagpapraktis ang mga baguhang aktor at aktres sa loob ng bahay ay ginagawa naman ang entablado at mga props sa hardin ng mga estudyante sa arkitektura at engineering. Ang entabladong itinayo sa hardin ni Madame ay kumpleto ng mga ilaw na pantanghalan at pati na rin overhead projector. Wala pang powerpoint noon, kaya’t ang likhaing ito sa wikang Ingles ay sinalin sa wikang Hapon sa pagtutulungan ng mga estudyanteng Pilipino at Hapon. Ang sinalin na mga subtitles ay makikita sa isang malaking screen sa tabi ng entablado.

Isang malaking tagumpay ang proyektong ito. Dahil sa kagandahang-loob ni Madame at ekspertong pagtuturo nila Jose, Matthew at Jina – ang mga tanging may karanasang pang-teatro sa grupo; nagkaisa at nasiyahan ang lahat sa kinala-basan nito.

Salamat po sa mga pabaong alaala at pamanang aral.

Imposible o mahirap gayahin ang mga nagawa niya para sa ating komunidad sa Kyoto. Di ako nag-iisa na nagpapasalamat kay Madame sa lahat ng mga kabutihang inabot namin. Natutunan ko ang pakikipagkapwa-tao sa kanya at di kailangan perso-nalin ang mga maliliit na bagay na di maiiwasan. Nagpapasalamat ako sa kanyang mga mahusay na sangguni at payo.

Hanggang sa pag-alis, mapagbigay pa rin siya. Mag-iiwan siya ng mga pamanang aral at pabaong gunitain ng saya, hinagpis at pagsasamahan sa Casa Casilda.

Madame, nawa’y pagpalain po kayo ng Maykapal ng matiwasay at masaganang pamumuhay sa Pilipinas.

(Mga Pasasalamat: Nagpapasalamat ako kina Gng. Mildred Romero at kay Madame sa pagbigay ng permiso para gamitin ang mga letrato nila.)








Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 14




ACHI-KOCHI
by Rey Ian Corpuz

Karanasan Ko Bilang Isang ALT

Ang pagiging ALT na marahil ang isa sa mga trabaho na tinatahak ng karamihan sa mga Pilipino dito sa Japan maliban sa pagiging enhinyero, entertainer at mga empleyado sa pagawaan. Tatlong taon na ang nakaraan nung nagsimula akong mag trabaho dito sa tahimik, payapa at payak na dulong bahagi ng Saitama. Tatlong taon na rin akong nagtuturo sa junior high school. Hinding hindi ko malilimutan ang unang araw ko sa paaralan. Nang ako ay papasok sa paaralan, nakikita ko na lahat ng mga estudyante ay tumatakbo na parang nag jo-jogging. Yun pala ay bahagi ng club activity nila kada umaga na kailangan nilang tumakbo. Ewan ko lang sa mga paaralan sa atin sa Pilipinas. Lalo na sa Metro Manila, ala singko pa lang ng umaga, naglalakad na po ang mga bata patungo sa paaralan. Shifting kasi ang klase, parang call center.

Nung ako ay pinakilala na sa faculty, kinakabahan ako dahil sa wikang Nihongo ako nagpakilala. Hindi ko na pinansin kung wasto ba o mali yung pangungusap ko. Maya-maya ay nag- meeting na ang mga guro. Sumasakit ang ulo ko dahil kahit anung pakinig ko ay kakarampot lang ang aking naiintindihan. May papel na nakalapag sa aking mesa. Iyon ay ang mga bagay na nais pag-usapan ng mga guro sa oras na iyon. Saktong alas otso nagsimula ang miting at natapos pagkatapos ng kinse minutos. Parati silang maingat sa oras. Ayaw nilang mahuli kahit isang minuto.

Ukol naman sa klase, masasabi kong halos walang kakayanan ang mga batang Hapon sa pakikipag-usap sa mga dayuhan. Masama mang sabihin na magaling lang sila sa eksamen at pakikinig pero pag kausapin mo na ay parang wala silang natutunan sa kanilang pag-aaral. Walang humpay ang pagpapagawa sa akin ng mga “worksheets” pero paulit-ulit na binabalik dahil masyado daw mahirap ang mga ito. Diyos ko po! Ewan ko na lang kung ano ang depinisyon nila sa mahirap. Karamihan sa mga guro ay gusto na magpagawa ng laro sa mga bata. Ako naman ay nalalagas ang buhok sa kakaisip araw-araw kung anong laro ang bagay sa iba’t- ibang “grammar patterns.” May mga grammar pattern na nababagay na gawin ang laro pero may mga pagkakataon na talagang hindi kasi mas mainam na ipaliwanag ito sa kanila sa wikang Hapon. Ito ang mga bagay-bagay na mahirap o imposibleng ipagawa sa mga bata pag nagka-klase sa Ingles: magsulat ng sanaysay, role-playing na drama, reporting, debate at pakantahin. Minsan pag proactive ang guro, maganda ang performance at response ng mga bata sa pinapagawa mo sa kanila.

Ang mga estudyante naman ay minsan walang hilig sa pag-aaral. Pero ang nakakainggit dahil “well-provided” sila lahat. Sandamakmak ang bolpen, lapis, pambura at de kuryente pa ang pantasa ng lapis. Mula sa aklat, workbook pati sa mga quizzes ay may papel na binibigay. Sagana sa mga teaching materials ang silid aralan. Halos lahat ng libro at magasin na may kinalaman sa asignatura. Minsan isang araw may mga estudyante na bastos at hinampas ako sa dibdib. Biglang nag-init ang ulo ko at pinagalitan ko silang lahat dahil ang ingay ng silid aralan. Yun ang unang pagkakataon na ako ay nagalit sa wikang Nihongo. Sa tingin ko epektib naman dahil simula noon tumahimik sila at nirespeto nila ako bilang isang dayuhang guro. Sa mga public schools kaya sa atin? Sana may mga ganito.

Walang meryenda break sa Japan. Bawal din ang magdala ng kung anu-anong pagkain o kendi. Bawal kumain maliban tuwing pananghalian. Tuwing tanghalian, lahat ay may mga gawain. Government-subsidized ang pananghalian ng mga bata dito. Sa halagang 4,700 yen kada buwan, kumpleto at masustansya na ang pananghalian. May kanin o tinapay, ulam na pagkadami daming gulay, may dessert o prutas, at gatas. Noong una kong nakita ang ganitong sistema sa kanila, ako ay inggit na inggit. Bakit sa atin sa Pilipinas ay “bring your own baon” o di kaya bili na lang sa karinderya o kantina? Kaya tuloy hindi wasto ang nutrisyon natin nung bata pa tayo. Nakapanglulumo ang nangyayari pagkatapos ng pananghalian. Lahat ng natirang pagkain ay tinatapon lang. Kahit kanin at mga natirang gatas. Bawal mag “bring home” ang mga estudyante maliban sa mga guro (na kagaya ko). Napapa-isip ako na ang daming bata sa Pilipinas ang walang makain tapos nandito ako sa isang dako ng mundo na tinatapon lang ang pagkain.
Dito sa probinsiya, halos lahat ng bata ay nag-bibisikleta patungo ng paaralan tuwing umaga. Minsan ang mga PTA at guro mismo ay nagbabantay sa mga intersection kada umaga para siguraduhing ligtas sa sakuna ang mga bata. Lahat ng nagbibisikleta ay may helmet. Bawal ang payong pag- umuulan. Lahat sila ay naka-kapote at dapat naka bukas ang ilaw kung medyo madilim na. Lahat ng bag nila ay parehas. Pati uniporme mula sapatos, jogging pants, t-shirt, at pang pormal na uniporme. Hahay… sana may ganito tayo sa atin. Kailan pa kaya magkakaroon ng ganito sa mga paaralan natin?

Ang pagiging progresibo sa aspetong edukasyon ay isang napaka-importanteng bagay ngunit sa tingin ko, may mga pangit itong bagay na naidudulot. Sa sistemang Hapon, hindi magandang kweschonin ang mga bagay-bagay. Ang resulta, karamihan sa kanila ay hindi nakakapag express ng damdamin at sa loobin. Pag pagagawin mo ng sanaysay ay limitado lang. Isa din sa mga hindi magandang resulta ay ang kakulangan sa kaalaman sa mga bagay-bagay na labas sa kanilang pinag-aaralan. Wala silang pakialam masyado sa mga balita na nangyayari. Pag tanungin mo about current events, blanko sila. Marahil ang karanasan ko dito sa probinsiya ay ibang-iba sa malalaking siyudad kagaya ng Tokyo o Osaka. Sa totoo lang wala naman talagang perpektong sistema. Nagpapasalamat pa rin ako sa Diyos dahil nabigyan ako ng pagkakataon na makasalamuha ang mga Hapon sa pagiging ALT.

Ang sa akin lamang ay sana, lahat ng magagandang bagay na nakikita ko sa paaralan dito ay maisasakatuparan na rin sa atin sa Pilipinas.



Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 15



Neriza Sarmiento-Saito's
ON THE ROAD TO:
Preserving KNTNK'S Tradition For Almost 30 years
With KOJI UENO

One day, I got a call from a former student , Yuko. She was being assigned to the Philippines to work as a coordinator of a training program under the auspices of a prestigious government organization. That weekend, over home- made lunch prepared by her mother, we talked about her university days in America. We reminisced the days I tutored her in English before she left for university studies and how I introduced her to adobo and arroz caldo and occasional attendances at events organized by the Kansai Nippi Tomo no Kai (KNTNK). On a snowy day, my heart warmed with her words: “Knowing the Philippines through you, I have developed a deep affection for your country."

I did not even realize that the small gatherings we had at KNTNK would have a big impact on her some years later. A best-selling book by O- Young Lee "Smaller is Better: Japan's Mastery of the Miniature,” explains that one good example is the bonsai that represents all of nature itself. This talent of the Japanese for miniaturization led to the development of functional inventions.

KNTNK miniaturizes Japan and the Philippines in one pot together -- combining the good values and traditions of both countries. It was founded on March 24, 1984 by a group of Filipinos and Japanese in Osaka with the support of former tourism attaché John Orola and former PRO Jean Tabora.

Twenty seven years later, the group is still up on its toes, and have just returned from an
exploratory tour of the Philippines in preparation for their 30 years anniversary in 2014.

Mr. Koji Ueno, current president, has more ties than ever to a country he considers home. A native of Toyama and a long-time resident of Takatsuki City, Koji-San speaks fluent Filipino so as his son Hiroshi, from his first wife Emilia who succumbed to cancer in 1994. Emy and I co-authored a book in conversational Filipino. Although she was active with the Philippine Ladies' Association and other church projects, Koji remained in the background. It wasn't after his wife died that he participated at events. One of his greatest moments was winning the third prize in an essay contest organized by the Osaka Foundation of Culture, as part of ”A Forum on Philippine Culture” in Osaka Prefecture besting other entries nationwide. He mentioned his late wife's efforts to preserve the wealth of age-old Philippine family values of sharing meals on special occasions with family and friends. He could not understand why she had to go through all the trouble of cooking pancit and biko for so many friends. Then he realized that she missed her big family over there. More than ten years after her death, Koji remarried another Filipina, Ludy, in a beautiful wedding ceremony. Now they have a 3 year old son Jiro who became the youngest member of the recent KNTNK tour group.

In the past, the group organized annual goodwill tours for its members and have visited some schools that were beneficiaries of some donations like school supplies, water pumps, or others.

The late Mr. Tadashi Takahashi of Nada-ku in Kobe was the first president, whose parents owned a shop called Mayon, along Avenida Rizal before World War II. He went to a school for Japanese children in Sampaloc and studied in UP. So when the war broke out , instead if being drafted in the army, he was assigned to do laboratory work in the UP Padre Faura campus.

The next president was the late Mr. Junzou Maruoka, a former officer assigned in Pangasinan who converted to Catholicism. We co- authored the first bilingual newsletter in1985, documenting activities of our association and those of the Consulate. Members who settled in the Philippines like Mariko Kanda, do projects for the Moriguchi Rotary Club with active member like Dr. Funabashi.

Mr. Maruoka passed away after hearing mass on Christmas eve in Abeno Church and after sending New Year cards written in Filipino to his beloved Pinoy friends in Japan and in the Philippines. I was the third president. In 1995 , right after the Great Hanshin Earthquake. We produced an original music about the lives of Filipino wives of Japanese inspired by our own experiences. Yolanda Alfaro Tsuda, Emilia Ueno and myself that we staged at the Dawn Center in Osaka funded by the Gender Equality Division of the Osaka Prefectural Government.

Mrs. Yoshiko Fukuda, our fourth president played the part of the mother-in-law. Although a neophyte in stage acting, she has appeared in several T. V. commercials for Osaka Gas and others including one with Janet Jackson.

After her term ended, Mr. Ueno was elected president but in his absence on a company assignment abroad in Myanmar, vice-president Yoriko Hayashi was in-charge. Her perseve-rance and thoroughness was also recognized by the PCCC when she was elected secretary from 2008-2011. Being the only Japanese among the officers, she felt a stronger affinity to the Filipinos inspite of the occasional language barrier.

When the KNTNK officers had a meeting last year to plan activities for its 30th anniversary, the explo-ratory tour last Feb. 10-15 was planned. "We really enjoyed the tour because it has been quite a while since then. It was like coming home to families and very special friends,“ commented Koji-San. They had reunions with Mandy Cabansag and Noemi Itsukage in Manila. "They are both looking young and lovely, maybe because life in the Philippines is rejuvenating,” commented Koji.

Aside from the 30th anniversary tour that KNTNK hopes to push through in 2014, they also wish to revive the Speech Contest in Filipino among Japanese contestants
to encourage Filipino Japanese children to study their native language as a way to appreciate Filipino values and traditions.

Little roads may lead to bigger highways. When I introduced Yuko to adobo and arroz caldo, I did not know she would be landing a job in the Philippines. At KNTNK, the small get- togethers and small tours could lead to bigger ones but they prefer to keep their small flicker of light glowing to guide the next generation to preserve this noble tradition. Just like the bonsai: Small but alive!!!

Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 17



Doc Gino’s Pisngi Ng Langit

Sa kolum na ito, ating tatalakayin ang mga pang-araw-araw na karamdaman na maaaring dumapo kanino man. Nasa inyong pagpapasiya kung nais ninyong sundin ang payo ng inyong abang lingkod. Bisitahin ang kanyang blog site: http://doctorsronline.blogspot.com/

Mga Suliranin sa Puso

Dahil ang nakaraang buwan ay dinaraos ang Valentine’s Day, narito ang ilan sa may mga suliraning pampuso.

Tanong (T): Dr. itatanong ko po sana if pwde png magamot ang butas sa puso? kasi ang babaeng pinakamamahal ko mayroon na skit na ganun :( gusto ko po siyang tulungan na mapagaling ung skit nya khit magkano po gagastos ako gumaling lang po siya help nmn po doc... please ...

Doc Gino (DG): Ang paggagamot ng butas sa puso ay depende kung ano ang sintomas ng tao at kung wala namang sintomas kahit na may butas, sa tingin ko ay hindi naman dapat galawin. Upang makatiyak, mas mainam kung siya ay magpapakonsulta sa isang "cardiologist" upang masuri nang mabuti at mabigyang-payo.


T: Dr, itatanong ko lang po kung anu ang sanhi ng pagkakaroon ng butas ng puso ang isang sangol. kc po ang anak kong babae ay 8 months na ngaun. nung 6 months po siya nalaman ko pong may butas ang puso niya. pinatingin ko po siya sa pediatric cardiologist at napaultrasound ko na ang puso nya. sabi ng doctor 2 ang butas ng puso nya, di ko po alam kung bakit siya nagkaroon ng butas sa puso, saka di naman po siya nangingitim pag umiiyak.

DG: Ang pangingitim ng sanggol sa tuwing iiyak ay isa lamang sa mga sintomas ng pagkakaroon ng butas sa puso. Mas mainam kung ikaw ay bumalik sa iyong "pediatric cargiologist" upang malaman kung ano ang naging sanhi nito para sa iyong anak.


T: ano po ang kailangan gawin pag may butas ang puso? operation po ba talaga? wala na po bang ibang way para gumaling ang bata? tanong lang po ;) salamat po.

DG: Hindi naman lahat ng butas sa puso ay nangangailangan ng operasyon. Mayroong mga kaso na kusang nagsasara. Ilan sa mga dahilan ay ang laki ng butas, lokasyon nito, at edad ng sanggol. Ipasuri ang sanggol sa isang "pediatric cardiologist" upang malaman ng mabuti ang kondisyon ng bata, at kung ano ang mga posibleng mangyari.

--------------------

KWENTO Ni NANAY ANITA

Itong issue na ito ay gusto kong i-share sa inyo dahil ito ay ayon sa sarili kong karanasan.

Noong Pebrero 5 taong ito ay araw na dumating ang aking panganay na kapatid na isang doktor sa Canada. Sabi niya dadaanan niya ako dito sa Japan at sabay kaming uuwi sa Pinas para mag bonding kaming magkakapatid. Tatlo (3) lamang kami, siya ang panganay at mayroon pa akong isang ate, at ako po ang bunso. Kami ay may mga edad na rin at pareho kaming malayo sa isa’t isa. So sabi nga ng Big Bro ko: “It’s time to get together and enjoy each other’s company!” Habang alam pa natin ang lasa ng masarap nating kinakain, at naaamoy pa natin ang mabangong mga bulaklak sa ating mga paligid, nakaka-relate pa ba tayo sa mga kuwentuhan? Kaysa naman pag maisip nating mag samasama eh baka di na natin kilala ang bawat isa. O di kaya ay ang pagkain natin ay sterilized na? Nakuha ninyo ang aking ibig sabihin?

Tuwing pupunta ng Japan ang aking “Big Bro” ay overnight lang sila ng asawa niya para lamang maligo sa “sento” o public bath. Ngunit sa parati kong sinasabi: ”Kahit gaano ka kagaling na doctor, kahit na gaano ka ka dalubhasa, hindi mo pa rin matatawag ang sarili mo na successful ka sa profession mo hangga’t di mo ma-alay ang iyong kaalaman sa iyong mga kababayan nang LIBRE.” And in English: “You will never be a successful doctor until you give your services for free to your fellow Filipinos.” So, ako ay nagulat nang sinabi niya na: “Oo. Pupunta ako at gagawin ko ang hinihiling mo.” Kaya tamang-tama naman na si Mr. Frank Ocampo ay pinakilala ko sa kanya at ni-request siyang magbigay nang seminar para sa mga NGO volunteers na nagbibigay ng tulong o counseling sa ating mga kababayan na may problema dito.

At dumating ang sagot niya kay Mr. Frank Ocampo na darating siya ng Pebrero 5. At mag-stay siya para magbigay ng seminar for our NGO workers. At noong Pebrero 7, Lunes, naganap na ang matagal nang hinihiling ko sa kuya ko. At ako ay nakinig. Ngayon ko lamang nalaman ang mga naabot ng aking kuya. Ngayon ko lamang narinig ang maraming bagay tungkol sa kanya na siyang sinabi ni Mr. Frank. Napa-karami na palang naabot ng aking kapatid sa larangan ng kanyang pagiging dalubhasa bilang FORENSIC PSYCHIATRIST.

Doon ko lamang narinig ang ibat-iba niyang ginagawa. Hindi pera ang habol niya. Ito ay para sa Diyos dahil siya ay mayroong mga tinutulungan na mga maysakit sa pag-iisip buwan-buwan.

Ang mga taong kanyang mga tinutulungan ay mga kababayan natin na di kayang magbayad.
At ako ay naiyak dahil di ko alam na siya pala ang tumutulong sa anak kong mahirap ang buhay nguni’t di ko pa nalaman kung hindi ang anak ko ang nagsabi nguni’t may ilang taon na pala. Hindi ko akalain na napaka-humble nang aking kapatid. Di niya pinagsasabi ang kanyang mga tulong. Kaya ako ay gulat na gulat. At siya rin ay nagulat sa aking mga pinag-gagawa dito sa ating mga kababayan sa Japan. Dahil tahimik rin ako at di ko pinagsasabi kung ano ang aking gawain dito sa Japan. Pareho kaming nagulat sa mga achievements namin. Ang pagkakaiba lamang ay siya ay isang dalubhasang doktor at ako naman na walang gaano kataasan na naabot na pinag-aralan. Dahil siya ang kanyang profession ang kanyang ginamit para tumulong. Ako...ang laman lamang nang aking puso at isip ang kaya kong ibigay. Ito ang dunung na ibinigay sa akin nang ating Lumikha. Kaya sabi nga sa awiting My Way: "And now the end is near and so I face the final curtain. My friend, I’ll say it clear I’ll state my case of which I’m certain. I’ve lived a life that’s full I’ve travelled each and every highways. But more, much more than this, I did it my way."

End is near. Final curtain na dahil aminin natin that we are not young anymore. So itong awit na ito ay tama sa akin dahil whether right or wrong, I really did it MY WAY. At ang araw na pumarito siya ay ika 5 ng Pebrero, araw nang kamatayan nang aming MAMA.


---------------------------------

PEDESTRIAN LANE
by Mylene Miyata

Maarti Ka Ba?

Maarti ka ba? Ikaw, Ate? March na! Hanami na!
Sa dami ba naman kasi ng bagay na kailangan nating pagpilian sa araw-araw? Talaga nga namang mapagyayaman natin ang kaartihan natin ng walang pag-iimbot. Saan ka nga ba nakapagpapakita ng talent na ito? Halimbawa, sa pagkain! Minsan, kahit na gusto mong ubusin yung isang buong chocolate cake na nabili mo sa Cozy Corner, bigla na lang aandar ang kaartihan natin, di ba? Kaya imbes na kainin mo yung buong cake, kalahati na lang:) Arti, di ba? Ang tabehodai? Kakalerkey pero one of the best thing na like natin sa Japan! Dahil maarti nga dapat. Pinipigilan mong pumunta sa Ikebukuro at umakyat sa tuktok ng Lumine para sumugod sa pinakamalapit na tabehodai. Arti talaga ni Ate!
Sa damit? Maarti ka ba? Hindi naman masyado? Pero kailangan mapili na din tayo kung minsan, di ba? Noong 20's kase natin, kahit ano makita natin pwede nating suotin! Pero ngayon, nagiging maarti na tayo. Kailangan masusi na nating pinag-iisipan kung babagay pa kaya sa atin yung damit na sobrang cute na bigla na lang natin nakita sa mall. Tsk tsk tsk! Arti talaga ni Ate!
Sa Friends! Naku! Ubod po ba kayo ng arti! Kase dati, kahit sino na lang dyan, pwede nating tawagin na friendship. Pero, napagtanto natin na mas maganda kung may mga kanya-kanya tayong tawag sa kanila, di ba? Iba't iba! Merong "girlfriend," "barkada," "kakilala," "kapitbahay," "kainuman" at "BFF" naman kung nararapat (Best Friend Forever!).
Kapag sinusumpong tayo ng kaartihan, napapapigil hininga tayo at mag-aala- jejemon ng konti. Iisipin mo na lang na kailangan mong gawing bisyo ang kaartihang ito. Halimbawa, "Si Mylene! Yung maarti?!" Ay! kaloka, di po ba?!
Pero, balang araw lahat ng kaartihang ito, sana magbunga ng hitik na hitik! Kung ilang calories ang isinasakripisyo natin sa bawat araw ng buhay natin, sana maidugtong natin sa edad ng ating pagtanda. Kung ilang cute na damit ang hindi natin naisuot dahil sa ilang kadahilanan ay magdulot sana ng lakas ng kumpyansa sa pagkatao natin. Natutunan na nating ibagay ang uri ng pananamit natin ayon sa nararapat at makataru-ngang kadahilanan lamang po. Sa ganitong paraan, hindi na malilito ang tao sa paligid natin na unawain ang ating pagkatao. Hindi na rin natin kakailangan makaramdam ng di kanais-nais na feeling. Sa pakikipag-kapwa tao po? Nang maging maayos ang bawat bagay na mamamagitan sa atin sa mga taong nakapalibot sa buhay natin. Mas mabuti na ang malinaw kumpara sa malabo. :) Sa ganitong bagay, malamang makaiwas tayo sa pinaka-hate nating stress sa buhay. Pakonti-konting arti, pakonti-konting ginhawa ang dulot sa atin, di po ba?
Maraming salamat po sa pagbasa sa kaartihang naisulat ko.







Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 18



KANSAI CRUSADE
by Sally Cristobal-Takashima

Magandang pagbati! Na miss ko po ang unang pasada ng Jeepney Press Year 2011, maligaya pong pagniniig at sumainyo po ang masaganang panahon ng tagsibol. Could there be a much more meaningful season than the time of life’s rebirth. Mga usbong sa “jardin” sa wari ko’y
sumusungaw at inaasam ang tala at init ng araw. Mga bulaklak tunay na nagagalak. After the gloom of a cold and harsh winter, garden enthusiasts look forward to plant their chosen seeds knowing not all will live. So, city folks living and working in heated and insulated houses and offices, enjoy a walk in the nearest park. Relax to commune with nature upang ating masilayan ang kagandahan ng kalikasan.

Our family’s winter trip to Manila was a summer wonderland. In just a little more than 3 hours, we stopped shivering and the next day was a bright sun shiny day. It was a record breaking trip - the longest time we’ve spent in Manila without any side trips to Hong Kong, Cebu, Palawan or Bohol. The first week was spent showing my eldest daughter, Lisa, and first grand daughter, Rinachan, around. Maingat kami para enjoy sila at siempre pa para maging memorable ang every moment. Toki wa nagarete mo kansha suru, desho? Wala kaming sinayang na panahon at nilista namin ang mga lugar na puedeng laruan ng mga bata at siempre pleasant and clean ang mga amusement areas na ito. Karamihan naman ng mga malls ay may mga play area for kids para makapag-enjoy ang mga hardworking moms sa shopping sprees nila. Ang gusto natin sa Pilipinas ay madaling kumuha ng katulong or caretaker ng mga bata while dito sa Land of the Rising Sun, goodness gracious, ikaw lahat unless ka vibes mo ang mom-in-law mo. The children’s amusement center in Alabang Town Center has a colorfully lighted merry-go-round and the Rustan’s Department Store has its own well appointed Doll House for all the kids to enjoy. It is so attractive that any grown woman who sees it would want to be a child once more.

Mayroon din outdoor play area para sa mga bata sa Alabang Town Center which is located in Muntinglupa City. In this area, you will find Italianni’s Restaurant, Bread Talk, Border Book Store, Starbuck, Via Mare as well as Tony Roma’s Spareribs, Friday’s Restaurant and Ralph Lauren. The Cinema area shows 5 different films with various skeds is just nearby. My husband never misses going to Figaro Coffee where we always have our brunch. Tunay na maipagmamalaki ng mga Filipino ang sarap ng native barako coffee. By the way Figaro Coffee Corporation is the biggest Filipino-owned chain of coffee shops. It has a network of 52 local branches and 3 branches overseas. Figaro’s CEO Pacita Juan, a graduate of the University of the Philippines’ College of Home Economics initially wanted to boost and promote the Barako coffee industry to help thousands of coffee farmers and their families. Pacita also wanted to make coffee an export revenue generating product for the Philippines. Let’s hope that Figaro coffee shops will open in Japan for the pleasure of all coffee enthusiasts.

Patuloy pa din ang pamamasyal namin ni Lisa, Rinachan, my hubby and I. Daughter Lisa decided to go swimming at the Shangrila Hotel as Rinaru loves to swim and has already been taking lessons back in Japan. So while the mother and child were in Shangrila, kami naman ng hubby ko went shopping for a sofa bed for my condo unit na easier to rent daw, if at least partially furnished. We headed to the Home Zone in Makati’s Glorietta but there were not many pieces to choose from. Sobra talaga ang lakas ng aircon sa loob ng Glorietta Shopping Mall. Para bang nasa loob ka ng subway sa Osaka na almost naka ski wear ka na. The sudden drop and rise of temperature can throw one’s balance off. Mahirap ng magkasakit at bakasyon pa naman. So we went outdoors to briefly get some healthy and wholesome sunshine and fresh air. I observed na mabilis na yatang maglakad ang mga Filipino at wala na yata ang seemingly walking under the moon-light kind of walk unaware of the time. Maganda na maging alisto
at gising sa pagtakbo ng oras. On time and never late tayo siempre.

Talagang naghahanap ako ng Romaji Japanese-English Dictionary prefe-rably published by Tuttle Publishing at dahil I did not find it sa Kinokuniya, magbakasakali ako this time sa Manila. I settled for the best one sa National Book Store.

Almost merienda time na. Before my eyes were all sorts of mouth watering kakanin. Graduate na yata ako sa mga kakanin so nag take-out na lang ako ng bibingka and did not know that later my stomach will not mildly tolerate the freshly grated coconut. But the serving each of buko pandan and the fruit salad for that brief moment was refreshingly delicious. Before long it was time to meet up with Lisa and Rinachan sa Makati Shangrila Hotel. Double step na kami to avoid traffic congestion. Our car speeded through the Skyway at maginhawa ang aming pag-uwi ng bahay. Later, I was even able to attend treat various illnesses. Sa itaas ng simbahan ng San Agustin ay nakahilera ang mga maraming lumang upuan gawa sa matibay na kahoy at may mga dibuhong inukit ng mga may kakayahang sa larangan ng paggawa ng mamahaling muwebles para sa simbahan. Marami tayong mga kababayan sa parte ng Ilocos region na dalubhasa sa wood carving.

Sa Intramuros ay na enganyo kami na sumakay sa isang karetela upang makita at madaanan ang iba’t ibang lugar na naglalahad ng mga pangyayari ng mga nagdaang panahon. Masigla naman ang “tsuper” ng karetela at bigay na bigay na nagpaliwanag sa mga nadadaanang lugar. Nalibang at nasiyahan kaming lahat.

Magmula sa Intramuros ay unang pagkakataon namin pumunta sa kinagigiliwan ng marami: ang Manila Ocean Park. Kung susukatin ang enjoyment ng tao from 1 to 100 ay 95% ang aming ibibigay na score sa lugar na ito. Surely, we will consider visiting again. Manila Ocean Park opened in March 2008. It is not really a park but an oceanarium where visitors can enjoy an impressive display of marine habitat. The oceanarium has 7 sections. Among them are: rainforest, reef, karagatan, kalaliman and sharks. The regular entrance fee cost 400 pesos. The 4 star H2O Hotel is in the Manila Ocean Park Complex. There are lots of restos to choose from.

Even on weekdays, there are waves of student groups on field trips so come early. I will recommend this place to anyone visiting Manila. It is located behind the Quirino Grandstand in Luneta.

The Philippine Community Coordinating Council of Western Japan has scheduled the Election of Officers for the term April 2011 to March 2013 at the Philippine Consulate General in Osaka. The PCCC serves as a de facto umbrella organization of the Filipino communities in Kansai. Kung mayroon po kayong organisasyon o grupo ng mga Filipino na naninirahan sa Kansai at nais ninyong iparehistro ang inyong organisasyon, makipag-ugnay po kayo sa Philippine Consulate General Osaka-Kobe, Twin 21 MID Tower 24F, 2-1-61 Shiromi, Chuo-ku, Osaka 540-6124
Fax No. 06-6910-8750

Sa lahat ng Jeepney Press readers, salamat po and take care.

Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 20



Arangkada Pinoy
ni Yellowbelle Duaqui

Kudos PHL Azkals!

Bumulaga sa bulwagan ng katanyagan kamakailan ang Philippine Azkals sa pinakabago nilang panalo laban sa Mongolian Blue Wolves football team sa puntos na 2-0 sa Panaad Park and Stadium sa Bacolod City noong Pebrero 9, 2011. Ang labang ito ang unang bahagi ng 2012 AFC Challenge Cup prequalifying match. Nakatakdang tumungo sa Mongolia ngayong Marso ang Team Azkals upang sumabak muli sa pangalawang bahagi ng Cup.

May “shock effect” ang salitang “Azkal” sa karamihan. Bakit nga ba “Azkal” ang napiling pangalan ng Philippine football team na itawag sa kanilang koponan? Sa kanilang official Facebook fanpage, ipinaliwanag ng Philippine Azkals na nakaka-“relate” sila sa terminong ito. Halaw sa salitang “askal” (pinagdugtong na mga salitang “aso” at “kalye”), ito ay tumutukoy sa anumang asong pakalat-kalat sa kalsada na walang “pedigree” o “breeding.” Ang imahe ng “askal” sa Pilipinas ay isang asong payat, galisin at mabaho.

Ang identipikasyon ng Team Azkals sa isang “underdog” (literal at figurative) ay mukhang mayroong malalim na pinaghuhugutan. Marahil, dahil nakabatay ang survival ng “askal” sa kung anumang tsansa nitong mahalukay o “masuwerteng” matagpuan sa kalye, nakita ng mga miyembro ng Philippine Azkals ang kanilang sarili sa ganitong uri ng aso dahil sa kawalan ng mapanghahawakang matibay na pundasyon ng suporta. Ang suportang nakukuha ng Team Azkals, lalo na sa pinansyal na aspeto, ay suportang dayuhan. Ang sponsor ng Philippine football team ay Mizuno, isang Japanese brand. Ang dating sponsor nito ay ang Adidas, isang American global brand.

Gayunpaman, tinataguyod ng Philippine Azkals ang karangalan at kagalingan ng bansang Pilipinas. Sa kasalukuyan, umaani ng maraming tagahanga ang mga ito sa loob at labas ng ating bansa. Sa micro-blogging site na Twitter, naging no.2 trending topic ang “Azkals” sa kabila ng pagkatalo nila sa isang naunang laro laban sa Indonesian football team noong nakaraang taon. Ang karanasang ito ay hindi nalalayo sa pagsikat ni Bb. Venus Raj sa loob at labas ng Pilipinas dahil sa katagang “major, major” na kanyang tinuran noong siya ay kapanayamin bilang kandidata sa 2010 Ms. Universe Pageant kung saan siya ay umani ng karangalang 4th place. Ngayon, higit na matunog ang pangalan ni Raj kesa sa tinanghal na Miss Universe 2010. Naaalala niyo ba ang pangalan ng nanalo? Maging si Pangulong Benigno Simeon Aquino III ay puno ng magagandang salita para sa karangalang hatid ng Philippine Azkals sa bansa. "Your two goals showcased both Filipino creativity and the hard work you put in to master your sport. You brought our people together, and reminded us once again that, united, we can reclaim our nation’s glory. We look forward to cheering you on toward more triumphs," ani Pangulong Aquino sa isang statement.

Mahalaga ang tatlong puntong tinuran ni Pangulong Aquino. Ang unang punto ay ang kahalagahan ng pagiging malikhain at masipag sa anumang larangang napupusuan bilang susi sa tagumpay. Ang pangalawang punto ay ang pambihirang kakayahan ng Philippine national football team na pagbuklurin ang mga Filipino sa araw ng kanilang laban. Matatandaang namamalas din ang pagkakaisa sa tuwing may laban sa boxing si Manny Pacquiao. Higit pa rito, noong laban ni Manny Pacquiao kay Mexican slugger Antonio Margarito, nagkaroon ng zero crime incident sa bansa. Ayon sa tala ng Philippine National Police, nagkakaroon ng zero crime situation sa bansa sa tuwing may laban si Pacquiao. Panghuli, ang pangatlong punto ni Pangulong Aquino ay ang pagbawi sa karangalan ng bansa. Dahil sa sunod-sunod na mga pagsubok na kinaharap ng bansa lalo na noong nakaraang taon, ang tagumpay ng Azkals ay isang mabuting pag-usad sa ikagaganda ng imahe ng bansa.

Sa tulong ng tagumpay ng Azkals, napagtuunan ng pansin ng gubyerno ang mga kakulangan at problema sa programang pampalakasan ng bansa. Ayon kay Philippine Olympic Committee President Jose Cojuangco Jr., nakikita ng gubyerno sa ngayon ang pangangailangang i-expand o magtayo ng mga panibagong football stadium sa bansa.

Sa kasalukuyan, ang mga pinakamatitibay na Asian football teams ay nagmula sa Japan, South Korea, Iran, Saudi Arabia at Jordan. Sa FIFA World Cup 2010, ang La Furia Roja (The Red Fury) ng Spain ang tinanghal na kampeon sa South Africa. Sa buong daigdig, bantog din ang Selecao ng Brazil, Mannschaft ng Germany, at Azzuris ng Italy. Matindi pa ang labang naghihintay para sa PHL Azkals. Pero tulad ng “askal,” kung kayang manalo ng PHL Azkals sa ngayon sa kabila ng kakulangan sa suporta, pihadong may laban sa hinaharap dahil napukaw na nila ang interes ng buong bayan. Go, go, go Azkals!

Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 21



CONNECTIONS
by Richard Diaz Alorro

Constant Change

“We’re on the road, we move from place to place, and oftentimes when I’m about to call it home, we’d have to move along, life is a constant change.”

Sa mundong ating ginagalawan, walang permanenteng bagay o pangyayari maliban sa pagbabago. Change – whether we want it or not, good or bad, big or small, continues to unveil itself in many facets as time goes by. Katulad ng sinasabi ng awiting Constant Change na pinasikat ni Jose Mari Chan, ang buhay ay isang pirmihang pagbabago. Sa araw-araw nating pamumuhay at pagha-hanap natin ng ating natatanging marka sa ilalim ng araw, nakikisalamuha tayo sa iba’t-ibang mukha ng pagbabago. May pagbabagong masaya, may malungkot, nakakagulat, at meron ding hindi ramdam at hindi napapansin. May mga pagbabagong likas o likha ng natural na ebolusyon ng mundo, katulad ng pagpapalit ng panahon o pagbabago dahil sa pagputok ng bulkan. May mga pagbabago ding gawang-tao, may pagbabagong physical, chemical, biological, financial, political, at iba pang aspeto. Wherever or whenever we may be, we can never escape change.

Isang major change ang dumating sa aking buhay just recently. After studying and living in Sapporo for 5 years and 3 months, I needed to move to Nagoya for a career shift and to start a new life. Isang napakala-king oportunidad ang matanggap at mapabilang sa isang kilalang company sa Japan at sa buong mundo na naka-head-quarter sa Nagoya. Ang pagpasok ko sa kompanyang ito ay isang hamon para sa akin upang masubukan ang buhay sa labas ng unibersidad at malinang ang ibang aspeto ng aking professional career. I made the decision and I left Sapporo.

Naging pangalawang tahanan ko ang Sapporo sa mahigit limang taon kong pamamalagi sa bansang Hapon. Sapporo has offered me millions of wonderful experiences and unforgettable memories. Sapporo has given me the opportunity to experience four unique seasons and to enjoy the beauty and wonders of nature. Sa loob ng limang taon, marami akong nakilalang mga kababayan at mga kaibigan na naging mahalang bahagi ng aking buhay. Ang mga masasayang samahan at mga bonding moments ay magiging parte na ng kahapon ngunit mananatiling nakatatak sa aking puso at isipan. Sa pagharap ko sa malaking pagbabago na ito sa aking buhay, I was in mixed emotions. Nakaramdam ako ng takot, lungkot, excitement, at pag-aalala. Natakot akong umalis sa aking comfort zone at magsimulang muli sa isang lugar na malayo sa pamilya at mga nakagisnang kaibigan. I was nervous and worried, but I went on.

Habang sinusulat ko ang article na ito, mahigit dalawang linggo na ang nakalipas mula nang ako ay lumipat sa Nagoya. Ang aking unang linggo sa Nagoya was emotionally stressful. I felt so alone and missed my life in Sapporo. Ngunit, sadyang napakabait ng Panginoon dahil sa mahigit dalawang linggo na ito, binigyan niya ako ng isang maayos na tahanan, bagong mga kaibigan, at mababait na kasama sa trabaho. Everything went smoothly so far and I am very grateful to Him for all the guidance.

Marami akong natutunan sa mga changes na nangyari sa aking buhay lately. Mahirap mag-adjust sa mga pagbabago lalo na kung ang kaakibat nito ay separation or detachment mula sa mga nakasanayan natin. Nais kong ibahagi ang iba sa mga mahahalagang bagay na aking napagtanto.

It is OK to be sad. Give yourself a time to be sad, to cry. Nakakagaan ng damdamin ang pag-iyak, nakakalinis pa ng mata. Release your emotions and then let go. Life has to move on.

Life is a trade. Laging sinasabi ng isa sa mga malapit kong kaibigan na ang buhay ay tulad ng pagpapalit ng kalakal. We need to give away some of our money to buy food or clothes. Sometimes we have to sacrifice or trade some of our precious keeps to get another thing of value. May kapalit ang bawat bagay o favor na ating natanggap. Hindi lahat ng bagay na gusto natin ay ating makukuha.

Go to church and pray. The comfort of the church, the soothing voices of the choir and a sincere prayer are all therapies for the soul. Magbigay ng panahon para kausapin ang Panginoon.

Value your family. Next to God, we have no one to cling on to in times of trials except our family. Ang ating pamilya ang una nating matatakbuhan sa panahon ng pangangailangan. Ang suporta, pagmamahal at pagkalinga ng pamilya ay hindi matutumbasan ng anumang bagay.

Know your priorities. Kung tayo ay determinado sa ating mga layunin at ambisyon sa buhay, gaano man kalungkot o kabigat ang mga pagbabagong dumating sa atin, makakaya nating harapin ang lahat. Set your goals, and strive hard to achieve them no matter what.

“Because life’s a constant change, and nothing stays the same, oh no.” That’s a fact. Kaya simula ngayon, you will be CONNECTED straight from Nagoya!

--------------------------

KitaKitz!
by Elena Sakai

Turning 28 meant officially entering the ara-sa (around 30) stage. So, to overcome the shock of what it is, I decided to throw myself a party inviting my close and new friends, just so they can have a great time, meeting and connecting to each other.

My 24 to 27 was all about meeting people, making connections, trying to find what I really wanted to do. Then at some point I found, that I wanted to promote the Philippines in a good way to the Japanese. “How can I do that” was the next question. I finally found a partner with similar goals, and we together worked very hard in realizing the ideal promotion of how cool the Philippines is, because we really believed it could be a blast.

It was only last year in 2010, when we realized the Philippine Collection 2010, a series of events related to the Philippines, with the main event took place in a stylish café in Omote-sando, for 2 whole weeks. The event was as success. Many people, Japanese and Filipino came to the café to enjoy Filipino cuisine and music, and we had various talk shows and a live show as the finale. We can say that this event was only a success because of the connections of people we have made until then, and because they helped us out. The Philippine Collection was made by the hands of many people who love or have become interested in the Philippines.

Last week, I learned how to make a “Spaghetti Tower” in a business seminar I am currently attending. The rules are easy: just make a tower using 20 spaghetti noodles (un-boiled), 1 meter of scotch tape, 1 meter of string, and a marshmallow. Make the tower as high as possible, and put the marshmallow on the very top. We were divided into small groups, and everyone enjoyed struggling to make a high tower. Some succeeded, but found that the marshmallow, which seemed so light, was putting weight to the delicate tower that was made of spaghetti. After a heap of laughing and struggling, the lecturer told us that the “marshmallow” was the thing that was most vital to the business plan, and therefore, must be on the top of everything.

Now, this brought me to thinking what was the marshmallow in my activities?? I know I want to spread good information of the Philippines, to be able to create more connections between Japanese and Filipinos. I found that it was to create a media for information, perhaps a website. But then, how can I have more people come to the website..? There are still many more issues to work on..

I hope that I can find the “marshmallow” of my tower, my life work this year.




Jeepney Press 2011 March-April Issue Page 22




Short-Cuts
By Farah Trofeo-Ishizawa

First Cut
How are all our Jeepney Press readers? ‘Hope you did not catch a cold nor that terrible influenza.

Second Cut
How did you spend your Valentine’s Day? Did you do it the Japanese way or “our” traditional way? Whichever, I hope you had a wonderful celebration with your special someone or your family.

Third Cut
Before we know it, spring will come – then Golden Week… What are your plans? Going home for the holidays?

Fourth Cut
Now, let me ask you, where is “home” for you? Most of us have been living here in Japan for years, right? Some of us like it here, and some just to have to be here. What is it for you?

Fifth Cut
Why are you here in Japan? Are you happy here in Japan?

Sixth Cut
Personally, I love being here in Japan. I came here to study the language and am living here longer than I expected. But I am very happy with my life here because I love my work and, of course, my husband is Japanese.

Seventh Cut
I just hope that everyone is happy here. After all, your happiness depends on you. It is your attitude in life – how you deal with circumstances, how you carry yourself – and how you interact with the people around you.

Eighth Cut
Your happiness has nothing to do with whether you fit in a certain culture or their traditions or can blend with the people, everything again- depends on you…and your choices.

One more important factor if not the most important – is how you talk to your “God.” Your relationship with God will make the difference in your life.

IF in anyway, you do not like it here in Japan or wherever you are, the only solution for your happiness is maybe to go home to the Philippines. It is just a suggestion, ok?

Feel good with everything and everyone around us.

God Bless – Mama Mary loves us !


------------------

March-April FORECAST
by Madam Marivic Oyama


MONKEY
Romance luck is very powerful this month. To those who are engaged, your relationship will go up to the next level. This is the best month to make a proposal or to get married. Give yourself a chance to build a new friendship that will become important to you in the future. In April, you need to be more patient and try to control your temper. Pag-ingatan din ang mga bibitawang salita. You need to be diplomatic. Umiwas sa gulo at huwag makipag argumento.

RABBIT
This is the most dangerous month for the Rabbit. The five yellow star is attached in your location. This brings double bad luck and you are having a whole load of bad karma. Kaya mag-ingat at maging alerto! Huwag hayaan na mailagay ang sarili sa delikadong sitwasyon. In April, hindi man naging maganda ang nakaraang buwan, this month will get you support from your trusted friends. Your relationship with your colleague is getting better.

HORSE
The annual illness star joins you this month. You are weaker than usual. Madali kang dapuan ng sakit. Iwasan ang mga delikadong sports. Overseas travel also not advisable. You get tired easily kaya huwag masyado pagurin ang sarili. Take plenty of rest. April is a good month for you and if you want to go up to the next level, "Confidence is your secret weapon." Invite your friends who will give you support and encouragement. Don't let anyone distract your new ideas.

SHEEP
This month brings you good opportunities. If your attitude is right, you need to be ready for the challenges coming your way. You will be more work-oriented so be more positive. Your financial capability becomes comfortable but do not overspend. In April, you will be moody, irritable and stressed. Huwag makinig sa opinion ng iba dahil ito ay magdadala sayo ng emotional depression. Just believe and have faith to your own senses and abilities. Hindi man ma-appreciate ng iba ang ginagawa mo, don't feel sorry for yourself. Hindi mo kailangan ipakita sa kanila kung ano ang kaya mo.

OX
The double victory star is now in your month; your personal energy is also strong. Whatever sets in your mind, it will easily capture the success. New opportunities will come and this will start to enjoy your luck. April is the exciting month for you. With the completion luck on your side, may mga projects na magiging successful after the end of this month. Accept invitation in any events or parties and just enjoy the good life has to offer.

RAT
This is your conflict month kung saan hindi sang-ayon sa iyo ang mga tao. Beware and watch your temper and you don't need to be overly vocal. Just keep to yourself what you feel. Avoid nagging and getting into trouble situations. This is a good time to go on a solo vacation. In April, madali kang makaramdam ng pagod at panghihina. You think that even you are strong to viruses and illness at the end para ka ding kandilang nauupos. Don't be workaholic. Take a rest.

DRAGON
You have the luck for love and financial this month, career is also good because some of your allies are wishing for your success and there is a helping hand whenever you need, there is a lot of opportunities and you will be getting busy but don't forget to enjoy and unwind yourself. In April, you need to lay low and be patient this month. You will face some misfortune like betrayal, loss or even your health will be affected. Control your anger and stay cool.

BOAR
This is one of the most excellent month for you, the #8 auspicious star appear in your chart, not once but twice. This will bring you wealth, happiness and good health. You will achieve and accomplish any projects that you are dealing with. You can show to the world and impress the others what you can do. In April, be careful not to trust so much. Some people you trusted will bring you down. Avoid taking risks when it comes to business. It's not a good idea to enter into new contracts.

ROOSTER
This is a great month to set some plans, but make sure you have a good team work to do this. If you do everything by yourself, you will lose your control and worst, this will lead you to be exhausted and make you sick in bed. In April, this month brings you prosperity and wealth luck. You will expect some help from your friends and supporters. Watch out the good opportunities coming your way.

SNAKE
The difficulties and some minor problems last month will turn into a better situation. Relation to others will improve. You can find a new relationship that will get closer to you in the future. In April, you better stay quiet and lie low this month because the #5 yellow misfortune flies in your direction. Avoid gambling and taking risks. You will face some misfortune but you will cope up as long as you know how to protect yourself and be well prepared.

TIGER
You have the double luck and a fabulous month. This is also a good chance to change, so be prepared because it will transform you in an auspicious, positive and beneficial life. You are doing well in a competitive situation and you will find yourself in victory and success. This month of April will continue to bring you wealth and income luck. There is also a lot of passion to be had. In some moments you will find yourself worrying in small things. Study the situation and you will realize that there is nothing to worry after all.

DOG
You have all the superb luck coming in all your direction and you don't know what to do with it! Take some risk and grab all the good opportunities. Just make sure that you won't get involved in bad situation with an evil intention. In April, try not to trust anyone. Be careful to those who are closer to you. You will find yourself that you've been cheated or being doubled crossed by your friends.

Monday, January 10, 2011

Jeepney Press 2011 January-February Issue COVER



Cover art and design by Dennis Sun

Jeepney Press 2011 January-February Issue Centerfold



CENTERFOLD:

A Date With The PRESIDENT
by Stephanie Jones Jallorina

The President is the supreme authority in our country, and meeting him, up-close and personal, is a memorable experience that anyone can pride themselves on, and will always live to remember. Jeepney Press gladly brings you interesting and funny accounts and recounts of people behind and upfront, on and for, the November 14 Dream “First” Date! As a year-opening salvo, let me note that the “First Date” was some elusive dream that came true. It was an old school kind of love, Unang Dalaw, where everyone got so excited not to only polish each of their assignment, but to finally decide on what to wear, how to look immensely better, and perhaps, to even smell far and good. Which one were you?

Ricky Lumenario “Mr. Perfect Practice but ABSENT during the BIG DAY”
Kuya Ricky is a musician by heart. He was a member of the Choir, taking his first shot on beat box, wanting to express himself to the President had he not been obliged to come to work. “Pinag-igihan ko ang practice ngunit sumabit lang sa work nung big day, sayang! Pero sinuot ko yung yellow rubber ko at tinanong ako ng boss ko sa airport kung bakit daw ako may ganun. Ang tangi kong naisagot ay dahil sa nandito nga ang presidente natin. Pero wala din, call of duty eh so I have to serve. But I am still glad knowing I “almost” sang and met, and surely, was willing to do it for the President. On second thought, maybe it is not yet time for us to meet.”

Lily “Ms. Extraordinary Christian”
Ms. Lily’s story is very inspiring. She is a Sectarian Christian but being so did not hinder her from rendering support to the Choir for the Mass with the President, of the Philippines, a predominantly Catholic nation. “Hindi ako nag-alinlangan nung maimbitahan akong sumali sa choir kasi at the end of the day, ang aking pag-awit ay para sa pangulo, para sa ating bansa, at para sa iisang Diyos na ating pinalulugdan.” Ms. Lily is also married to a Japanese who was equally supportive during her late-night choir practice, during the preparation of cranes to be given to the President and during their JaPinoy son, Yuki-kun, practice for, and presentation, where they even brought extra barong for other kids. Their lovely family represents the successful Japanese-Filipino marriages and kin.

Dr. Mel Kasuya “The Musical Director / Herald of Tahanan”
Doc Mel rehearsed and directed the applauded 37-Man Choir from 10 different parishes that made the Mass with the President more solemn and meaningful. On behalf of the Filipino Community in Japan that was present, Doc Mel also conveyed to the President about the “Tahanan,” a dream home for our children, and she expressed that, “Friends have been calling to say that the affair was very organized, the mass was solemn, the choir was good, the children’s part was touching and the sentiments of the FilCom were properly relayed to President.” Doc Mel ably articulated in her message the thoughts and insights from some 20 FilCom organizations and individuals.

Sis Nori Marquez, St Ignatius Church
Sis Nori was very thankful to be invited in that Filipino gathering to welcome the President. She has witnessed the reception for the coming of former Presidents Estrada and GMA but the recent meeting with PNoy is the best and most meaningful; a mass with the President. “I felt it was a very warm, familial get-together. The mass was very solemn and I really value the opportunity of praying together with our President. The presence of the children was very heart-warming and touching. They gave us the great joy and hope of seeing the Filipino spirit growing in our children of the second generation…The liturgy of the eucharist, the choir, the President’s speech, the gift from the children...lahat ay nakakapuno sa puso...something we have to be grateful to the Lord.”

Dennis Sun “The Presidential Emcee, The Designer”
Nakatutuwang isipin na maski ang ating Editor-in-Chief na si Kuya Dennis ay hindi pahuhuli sa ganitong pagkakataon. Tinanghal na Global Pinoy, ang likha at disenyo ng ating mahal na editor na streamer/ banner/ID na nagsilbing tanging dekorasyon ang isa sa mga nagpatingkad ng okasyon. Simpleng disenyo ngunit tumatatak sa puso na animo’y bandila ng pagkakaisa, pag-asa ng bagong Pilipino dito sa Japan. “Madali na siguro para sa akin ang maging emcee dahil sadyang napagtibay na ako ng panahon pero ang hindi ko makakalimutan ay yung kung pang ilang ulit kong idinisenyo ang nasabing streamer – disenyo, pasa, ulit– hanggang sa bumalik ulit sa unang yari. At ang mas nakakatuwa ay kung paano animo’y “Meeting of Great Minds” na tulung-tulong tayong mga Pilipino para ipakita sa disensyo ang sa iisang adhikain. Ang marinig na idinisplay ang mga ID, nagpa-picture sa streamer bilang memorabilia sa pambihirang pagkakataon ay nakakataba ng puso dahil alam ko naging parte ako.”

Jhun Faderanga “The Production Head”
Jhun has organized so many similar productions before but getting as close with the President of the Philippines is surely by far and will be a lifetime thrill. “Getting an opportunity to work for our President was one of the greatest things that ever happened in my life! Natural na nakakapagod dahil pinag-iigihang mabuti na lahat ay pulido at ikaaya-aya ng ating Pangulo pero sakaling mabibigyan pa ulit ng pagkakataon, lagi kaming handang tumulong sa abot ng aming makakaya.”

Ami Banzon and Natalie Datu, the Proud Parents of Joz and Nicole
Proud mommies Ate Ami and Ate Natalie feature a comical and touching parent-children story on a first date! Ate Ami was all-genki to coach her lovely daughters especially her eldest Joz, our Little Miss Philippines, deliver in Tagalog the children’s prayer for the President. “Having three children, our anticipation of a crowd (close to 40 kids in attendance) control were high that we prepared videos, activities and rehearsed their Japanese entrance song and the “Self-Less Love” finale to keep them focused and in place. But we were more surprised with how behaved and cooperative the children were during that day. During the recognition-after-party, Joz asked her mom, “How about the kids, Mommy?” Ate Ami related that the children were truly one with us in that gathering that they recognize their stake for their and their fellow children’s future here in Japan; they must have felt that hope is in the air that the new President, in his super power, can fulfill for them.

Ate Natalie can never be more proud she went out her way to look for Japanese kimono for Nicole, our Little Ambassadress to Japan, and had her all made-up to show how we have come to embrace the Japanese culture, second to ours. During recessional, a good number of Japanese in the audience hugged and pride on Nicole for getting too close with the President. They were so appreciative and happy as if a part of them has graced their own president or their Emperor for that matter.

Ate Natalie also recounted that what was sweeter about the Meeting with the President was the preparation of the cranes. In such a short notice, she and her children were able to make 700 perfect cranes as if preparing a good meal, or the house for the coming of a suitor! “Ang nangyaring ito ay isa talagang napakagandang alala para sa akin, sa aking buong pamilya, na yung nasa ibang bansa pa ay tumawag para lang batiin kami, at lalo na para sa aking anak. At sana ay masundan pa ang ganitong pagtitipon dahil sinumang magulang ay gugustuhing maibahagi at makibahagi ang anak nila para sa kanilang magandang kinabukasan.”

Angelo Roa, the First Child
Angelo Roa is one amazing kid! He cannot contain his excitement to finally meet and handshake the President. His excitement was contagious that we settled our when-to-wear-his-barong-charade at 4:00 pm and then rehearse his “Hi, Mr. President! God bless you,” lines which he would wittingly change to, “Pwede ka bang maka-dinner Mr. President?” Pero noong mismong iniabot na niya ang crane, “Na star-struck ako Ate. Ako yung unang nag-handshake tuloy!” Truly as I recall what has unfolded two meters away from where I was standing, in awe, was a handshake that stir the rest of the Filipino audience from their seats and that will make a big difference in Angelo’s life. I was seeing a happy child, flying even without wings!

John and Andrei Abrenica, the Blessed Bearers
Jan is Angelo’s partner crane bearer; unbelievably a shy kid no more when pressed to meet the President. It was a relief that he enjoyed and did perfectly well his short stint of a lifetime. And what was surprisingly funny was, “Ate bakit naiba? Di ba sa kaliwa dapat yung camera?” He and Angelo both complained kasi baka daw pangit yung kuha nila. I just have to make mention of the cute Andrei, youngest brother of Jan, whose birthday fall the same big day. The kid will surely have something historical and sentimental to share about with other kids who wish the same experience; when the future continues to be better to them, that is.


Consul-General Solphie and Madam Precie Confiado, The Dream Team
Together with Nanay Anita, we are sincerely thankful to two beautiful persons on top of everything; ang pinapangarap na tambalang Solphie and Precie, na tunog Guy and Pip! Ang isang magandang patunay at blessing na rin kung bakit naging malaking success iyong Meeting with the President ay dahil sa lalim ng pananampalataya ng mag-asawang Confiado na nagsilbing inspirasyon sa ating lahat.
Everything has been smooth and was professionally done because God was with top leaders every step of the way. Congen with the Embassy Secretariat and the 150 FilCom Volunteers have brilliantly covered the entire program and mobilization, while Tita Precie has been magically instrumental in the challenging 10-minute children’s program that has been the highlight of the Meeting, and which receives endearing and positive feedback. Sis Nori even suggested that in the next Meeting with the President maybe we could honor all the children living in Japan with Filipino roots. Both Confiados, to me, are like Talent Scouts; they have keen eyes and a very generous heart, the eyes of God who calls by name those who can be His Shaping Hands, and the heart to share their unwavering passion and love for Him by doing His Works worthy and well, and together proclaim His Good News.
When I received the invitation on the President's visit, I marveled yes, but I was sure I was not as too emotional and ecstatic as I remember I and Tess Simbre were during the hold-up drama of HK nationals in August that has lambasted "my" President's name in a "major, major" way for the first time upon his seat. Even Friday, a week before his actual visit, when ConGen and Tita Precie, asked me to help with the children's program, I was half-jokingly telling my buddy Tina Adovas, "It is not sinking in yet Shalani, nada!" and she came in a knowing-smile-rebutt, "Oh, com'on Liz!" It was not sinking in probably because I was wishing for someone else to appear; someone less political, someone who can relate on a more personal level, with us.
The children raised here don’t even know who he is and in their young minds, could care less about Philippines or about him for they are born, and more or less will stay here for good more years. But when they were lined up the tail of the grand stairs of Yokohama auditorium and were told to listen to the President's speech, they were all ears. I remember the littlest Bien, grasping to see the President's big frame and asked, "Who is He?" I could have easily answered, "He is the President Bien; with whom we shall give those cranes," minding that his gorgeous parents may have briefed him about someone running a country. But there is more in Bien's intelligent mind yet simple question that demands a tough answer...
But at certain points, of all the preparations, the sharing and reflections that I have heard from all Filipinos, Japanese and foreign friends who took part in that rare Meeting with the President, I got a glimpse of idealism, hope, and a sense of pride, duty and honor, not only from the President, which he surely inherited from both his parents. I realized, during those moments, that perhaps character cannot help but manifest itself. What was most appealing about and could be hyped about that chance encounter with the President is the character built among Filipinos. The character to lead by example and relay the Divine intervention as to our Embassy leaders; the character to mobilize, to share and optimize the talents, time and treasures as with fellow Filipinos who gathered, who sang, who rendered, and who delivered; the character to inspire, to strike, to balance, to harmonize as with the children, our future leaders, to whom we are building Tahanan for, and the character to recognize the assistance of a more Supreme Being than the President himself in all this.
Character is inescapable, and Filipinos have yet and again showed the rest of the world that we are a people of character, a people of God.

Jeepney Press 2011 Pasahero



PASAHERO
by Amelia Iriarte Kohno

A GIRL NAMED LUCY...

At the Kyoto Utawit Singing Competition last September, Lucy participated and sang “Matud Nila,” a song in her Cebuano/Visayan dialect loved by many not only for its melody but for it's lyrics. One interpretation of the song is, it's a longing for love lost. She must have chosen the song to express direct personal feelings at that time, because two months later when I was interviewing her for this article, the meaning of that song had a strong resemblance to the story of her life.

Lucy, born April 2, 1963, was only nine years old when she and her seven siblings became orphans. The family was very poor and their eldest brother was left to work in their small farm which was their only means of livelihood. To help support the family, Lucy, being the oldest of the three girls, had to work as a maid in a family who owned a furniture shop in Rebe Lala, a small town of Lanao del Norte.

It was the worst of times. At an early age and with only two years of primary education, she had to do work as a baby sitter and other household chores, when children her age were going to school and could play with their friends.

Not long after, her employer lured her to live with them when they transferred to Manila, without the knowledge of her siblings. Although, the new found family was good to her, she always felt the pain and anguish of leaving her own family and not being able to communicate with them for sixteen years since the day she left. She tried sending letters but got no answers. Or the letters did not reach them, Lucy, sadly reminiscing the long years of longing, of wanting to play, or simply of being with her sisters and brothers. She was already twenty-five years old when she finally met them, just before leaving for Japan.

It was at the insistence of her employer, now married to a Japanese, that she came to Japan in 1988, again as a nanny. Perhaps, taking advantage of her innocence, not having a formal education, and proven goodness, she was not given a definite salary for two years of employment. Lucy, did not complain. She knew nothing of her new environment. She just worked hard, a quality noticed by the husband of her Filipino employer. Hence, after they divorced, he proposed to Lucy and that was the start of her first own family. They had a son, Atsushi. But the marriage was not for long as her husband got involved with another woman. When she lost her custody case in court, she had to stay away and earn a living for herself. Her son is now 18 years old, and “it hurts,” she says, because she has not seen him since he was three years old in Ibaraki-ken. Her only consolation is that her husband is a good provider for their son, and he sent him to good schools.

With this unhappy memory, Lucy had to go far. And in Kyoto, she found a job working at a karaoke club. There, she met her second husband, who made life easier for her then. But this again, ended in failure. She would have given up if not for her strong character to fight and keep going when the odds were against her. The two failed marriages, though hurting and painful, even gave her more courage to go on with her life and make it more fruitful. With the experience of singing in Japanese bars, she studied “enka” songs. A style of singing, similar to our Filipino love songs – songs straight from the heart, she adds. And she has learned to love enka. Even with her limited education, she worked hard at mastering it, joining singing competitions wherever they were held.

That was during those trying moments in her journey through life that she met her third husband! For Lucy, love is “loveliest” the third time around. It is a very happy relationship. They both love each other and have been since eight years ago. And if heaven permits she'd like to stay it this way.

“Marrying Mr. Nishikawa is really a blessing and I have never been happier in my life. Living with him is also self-fulfilling. He has a good, stable job, we own a big house with a spacious garden, my in-laws are good to me and I have freedom to pursue my singing activities. He even encourages me to join contests at different places,” Lucy relates with expressions of happiness.

With the useful advice of Mikiko Yamada, owner of the convenience store where Lucy works, she has participated in many “enka” singing competitions. She practices her songs at the karaoke bar near her house, also owned by her friend Yamada-san. And who could ever imagine the many achievements she would get! In the last couple of years, she won prizes in almost all contests she joined, winning the Grand Prix Singing Contest in Kyoto, the Ryoichi Kuwata Certificate for Teaching Enka Songs, Oka Chiaki Singing Contest, and the “Top 6 Level Toru Funamura Award,” held in Tokyo, September 19, 2010, among others.

Not only is she a proven enka singer, but she already has the qualification to teach enka in Japan.

Still, another success in her life which she humbly confides, is being able to help her siblings back in the Philippines, by buying houses and lots for her brothers and sisters, plus a lucrative space in a condominium in Quezon City.

The world has really changed for Lucy Montebon Nishikawa, the little orphan girl from Lanao del Norte!