Karen Sanchez

PASYAL

July - August 2014

Isang araw, nabanggit ng isang dating kaklase ang nangyari sa isang restaurant. Nagpakilala daw yung waiter na nagsisilbi sa kanila at sinabing ang kanyang pangalan ay Haime. H hindi J ang unang letra ng pangalan. 

Sabi ni Haime, nagkamali daw ang kanyang mga magulang sa pagrerehistro ng kanyang kapa-nganakan. Maa-aring nagmadali kaya nagkamali ng sulat sa papel ng pagrerehistro, o yung opisyal sa munisipyo ang nagkamali nang sulat at hindi naman naitama. Kaya Haime na ang nasa civil registry ng Pilipinas at yun na ang dapat lumabas sa lahat na dokumento ukol sa kanya mula sa school, trabaho, pagpapakasal, pagrerehistro ng sariling anak, pagkuha ng driver’s license o professional license, passport at marami pang iba.

Buti naman at ang pagkakamali sa pangalan niya ay sa isang letra lamang at hindi naman masyadong mali - hindi lang tugma sa dapat na spelling ng Jaime na salitang Kastila.

Paano kung mas masama ang naging pagkakamali sa pagrerehistro ng kapanganakan? Dala-dala nila yung masamang pagkakamaling yon sa kanilang mga records sa pamahalaan, school, trabaho at iba pang institusyon. Kung talagang hindi maganda ang lumabas na pagkakamali, kahihiyan ang kanilang dala-dala sa bawa't oras na iyon ay mababanggit o maisusulat. May lunas pa ba sa ganitong pagkakamali sa kanilang rehistro?

Kauna-unahang ID

Tulad sa koseki tohon ng Japan, lahat ng tao sa Pilipinas ay dapat may rehistro sa gobyerno mula pa lamang sa pagkakapanganak.

Ang birth certificate, na mula sa civil registry, ay ang kauna-unahang ID ng isang tao. Ito rin ang pinakamahalagang ID niya. Doon nakalagay kung sino ang isang tao pangalan, magulang, araw ng kapanganakan, lugar ng kapanganakan, kasarian (sex), status bilang anak (legitimate o hindi) o pagiging ampon, kasama rin ang nationality (at ang pagiging naturalized citizen) at civil status (kasal o nawalan ng bisa ang kasal). Dahil dito, napakahalagang dokumento ang birth certificate. Halos buong identity ng isang tao ay nasa isang dokumento.

Malaki ang ibig sabihin ng walang birth certificate. Maaaring hindi ka tanggapin sa school, o kung makalusot ka, hindi ka naman makakuha ng serbisyo sa gobyerno dahil walang maipa- kitang katibayan na tunay nga ang pangalan at apelyido ng taong nag-a-apply. Maaaring hindi makakuha ng voter’s ID at lalo na ng passport kung walang birth certificate. Dahil din dito, may hindi makasali sa Social Security System bilang trabahador, o mapasama sa conditional cash transfer program (sustentong pera buwan-buwan) para sa mahihirap.

Sa international system, ang pagkakaroon ng birth certificate ay itinuturing na napakahalagang bagay. Nakasalalay sa birth certificate ang pagkuha ng mga pangangailangan ng tao, lalo ng mga bata, mula sa tulong sa pagkain hanggang health service, pabahay, edukasyon at pati sa pagbiyahe sa ibang lugar kahit napipilitan lamang na umalis dahil sa disaster o kaguluhan.

At kahit may birth certificate, may problema pa rin kung may pagkakamali. Minsan ang mismong apelyido ay naiiba sa tunay na spelling ng apelyido ng pamilya. Halimbawa, “Villar” ay naging “Vilar.” Lumalabas na iba na yung pamilya, hindi yung tunay na pamilya. Maaaring maging problema din kung ang pangalan ay humaba tulad ng “Maria” na naging “Ma.” na umikli, o di kaya ay nawala ang isang salita kung ilang salita ang pangalan (“Maria Josefina Victoria” naging “Maria Victoria” na lamang). Kapag iba ang pangalan, ibang tao na ang tinutukoy.

Katungkulan ng civil registrar na pangalagaan ang mga nakarehistro sa civil registry na hawak niya. Siya ang tatanggap ng rehistro at siya din ang makapagpapalit ng anumang nairehistro. Ayon sa isang batas, hindi basta-basta masisilip ng sinuman ang rehistro ng isang tao. Ang impormasyon sa rehistro ay dapat “strictly confidential” at hindi makukuha ng sinuman maliban doon sa taong nakarehistro, o ang asawa niya, magulang at iba pang taong binigyan ng kakayanang kunin ang impormasyon. (Child and Youth Welfare Code) Dahil sa nagkaroon ng mga kaso na ginamit ang impormasyon na nakuha sa masamang paraan (tulad ng discrimination laban sa taong nakarehistro), strictly confidential din ang koseki tohon dito sa Japan.

Pag-aayos ng record sa civil registry

Dahil sa hindi maiiwasang pagkakamali o di kaya ay hindi magandang pangalang naire-histro, pinapayagan ng batas sa Pilipinas na baguhin ang impormasyon sa civil register.

Dati-rati, ang anumang pagbabago sa civil registry ay magagawa lamang sa utos ng husgado. Nguni’t nung 2001, nagkaroon ng pagbabago sa batas upang ang “clerical or typographical errors” sa rehistro ay mababago ng civil registrar mismo. Kailangan ang pagbabago ay dahil sa pagkakamaling dulot ng pagsulat o pagkopya o pagtype na hindi naman makasasama tulad ng maling spelling ng pangalan o lugar ng kapanganakan na mabilis makita ng mata. Nguni’t kailangang may ibang dokumento bilang patunay ngang nagkamali sa pagpaparehistro.

Noong 2012, nagbago uli ang batas at isinama na sa mababago ng civil registrar na walang utos ng husgado ang pagkakamali sa araw at buwan ng kapanganakan at ng kasarian o sex ng tao. Kung sex ang maling nairehistro, ang medical certificate na nagsasabing hindi nagpa-sex change o sex transplant yung tao ay kailangan.

Kailangang gumawa ng affidavit na nagsasaad ng hiling na pagpapalit ng nakarehistro civil registry at may kasamang mga sumusuportang dokumento (tulad ng school records, o driver’s license o anumang opisyal na dokumento na nagpapakita ng tamang gamit na pangalan, sex at date of birth).

Malaking tulong ang pagbabago ng batas nung 2001 at 2012 dahil hindi na mangangailangan pa ng petisyon sa husgado. Kung ganito ang mga pagkakamali, puwedeng mag-apply sa civil registrar ng pagbabago sa records. Kung nasa ibang bansa ang rehistro, at nasa Pilipinas ka, puwedeng mag-apply sa civil registrar ng lugar na tinitirhan. 

Ito ay lalong mabuti sa mga Pilipinong nasa abroad. Sa Japan, ang Philippine Consul Generals sa Tokyo at Osaka ay makakatanggap ng petisyon sa pagbabago sa birth certificate na magiging bahagi ng record ng Philippine Statistics Authority (PSA). Ang PSA ang magiging kapalit ng dating National Statistics Office o NSO sa Pilipinas.

Dapat nating tandaan na hindi kasama sa mabilis na pagbabago sa birth certificate ang pagbabago ng nationality, civil status (married, divorced), pangalan ng magulang, ang pagiging legitimate na anak o hindi. Kailangan ng utos ng husgado bago mabago ang rehistro para sa mga ito.

Jeff Plantilla

Isang Araw Sa Ating Buhay

July - August 2014

Isang araw, nabanggit ng isang dating kaklase ang nangyari sa isang restaurant. Nagpakilala daw yung waiter na nagsisilbi sa kanila at sinabing ang kanyang pangalan ay Haime. H hindi J ang unang letra ng pangalan. 

Sabi ni Haime, nagkamali daw ang kanyang mga magulang sa pagrerehistro ng kanyang kapanganakan. Maa-aring nagmadali kaya nagkamali ng sulat sa papel ng pagrerehistro, o yung opisyal sa munisipyo ang nagkamali nang sulat at hindi naman naitama. Kaya Haime na ang nasa civil registry ng Pilipinas at yun na ang dapat lumabas sa lahat na dokumento ukol sa kanya mula sa school, trabaho, pagpapakasal, pagrerehistro ng sariling anak, pagkuha ng driver’s license o professional license, passport at marami pang iba.

Buti naman at ang pagkakamali sa pangalan niya ay sa isang letra lamang at hindi naman masyadong mali hindi lang tugma sa dapat na spelling ng Jaime na salitang Kastila.

Paano kung mas masama ang naging pagkakamali sa pagrerehistro ng kapanganakan? Dala-dala nila yung masamang pagkakamaling yon sa kanilang mga records sa pamahalaan, school, trabaho at iba pang institusyon. Kung talagang hindi maganda ang lumabas na pagkakamali, kahihiyan ang kanilang dala-dala sa bawa't oras na iyon ay mababanggit o maisusulat. May lunas pa ba sa ganitong pagkakamali sa kanilang rehistro?

Kauna-unahang ID

Tulad sa koseki tohon ng Japan, lahat ng tao sa Pilipinas ay dapat may rehistro sa gobyerno mula pa lamang sa pagkakapanganak.

Ang birth certificate, na mula sa civil registry, ay ang kauna-unahang ID ng isang tao. Ito rin ang pinakamahalagang ID niya. Doon nakalagay kung sino ang isang tao pangalan, magulang, araw ng kapanganakan, lugar ng kapanganakan, kasarian (sex), status bilang anak (legitimate o hindi) o pagiging ampon, kasama rin ang nationality (at ang pagiging naturalized citizen) at civil status (kasal o nawalan ng bisa ang kasal). Dahil dito, napakahalagang dokumento ang birth certificate. Halos buong identity ng isang tao ay nasa isang dokumento.

Malaki ang ibig sabihin ng walang birth certificate. Maaaring hindi ka tanggapin sa school, o kung makalusot ka, hindi ka naman makakuha ng serbisyo sa gobyerno dahil walang maipakitang katibayan na tunay nga ang pangalan at apelyido ng taong nag a-apply. Maaaring hindi makakuha ng voter’s ID at lalo na ng passport kung walang birth certificate. Dahil din dito, may hindi makasali sa Social Security System bilang trabahador, o mapasama sa conditional cash transfer program (sustentong pera buwan-buwan) para sa mahihirap.

Sa international system, ang pagkakaroon ng birth certificate ay itinuturing na napakahalagang bagay. Nakasalalay sa birth certificate ang pagkuha ng mga pangangailangan ng tao, lalo ng mga bata, mula sa tulong sa pagkain hanggang health service, pabahay, edukasyon at pati sa pagbiyahe sa ibang lugar kahit napipilitan lamang na umalis dahil sa disaster o kaguluhan.

At kahit may birth certificate, may problema pa rin kung may pagkakamali. Minsan ang mismong apelyido ay naiiba sa tunay na spelling ng apelyido ng pamilya. Halimbawa, “Villar” ay naging “Vilar.” Lumalabas na iba na yung pamilya, hindi yung tunay na pamilya. Maaaring maging problema din kung ang pangalan ay humaba tulad ng “Maria” na naging “Ma.” na umikli, o di kaya ay nawala ang isang salita kung ilang salita ang pangalan (“Maria Josefina Victoria” naging “Maria Victoria” na lamang). Kapag iba ang pangalan, ibang tao na ang tinutukoy.

Katungkulan ng civil registrar na pangalagaan ang mga nakarehistro sa civil registry na hawak niya. Siya ang tatanggap ng rehistro at siya din ang makapagpapalit ng anumang nairehistro. Ayon sa isang batas, hindi basta-basta masisilip ng sinuman ang rehistro ng isang tao. Ang impormasyon sa rehistro ay dapat “strictly confidential” at hindi makukuha ng sinuman maliban doon sa taong nakarehistro, o ang asawa niya, magulang at iba pang taong binigyan ng kakayanang kunin ang impormasyon. (Child and Youth Welfare Code) Dahil sa nagkaroon ng mga kaso na ginamit ang impormasyon na nakuha sa masamang paraan (tulad ng discrimination laban sa taong nakarehistro), strictly confidential din ang koseki tohon dito sa Japan.

Pag-aayos ng record sa civil registry

Dahil sa hindi maiiwasang pagkakamali o di kaya ay hindi magandang pangalang naire-histro, pinapayagan ng batas sa Pilipinas na baguhin ang impormasyon sa civil register.

Dati-rati, ang anumang pagbabago sa civil registry ay magagawa lamang sa utos ng husgado. Nguni’t nung 2001, nagkaroon ng pagbabago sa batas upang ang “clerical or typographical errors” sa rehistro ay mababago ng civil registrar mismo. Kailangan ang pagbabago ay dahil sa pagkakamaling dulot ng pagsulat o pagkopya o pagtype na hindi naman makasasama tulad ng maling spelling ng pangalan o lugar ng kapanganakan na mabilis makita ng mata. Nguni’t kailangang may ibang dokumento bilang patunay ngang nagkamali sa pagpaparehistro.

Noong 2012, nagbago uli ang batas at isinama na sa mababago ng civil registrar na walang utos ng husgado ang pagkakamali sa araw at buwan ng kapanganakan at ng kasarian o sex ng tao. Kung sex ang maling nairehistro, ang medical certificate na nagsasabing hindi nagpa-sex change o sex transplant yung tao ay kailangan.

Kailangang gumawa ng affidavit na nagsasaad ng hiling na pagpapalit ng nakarehistro civil registry at may kasamang mga sumusuportang dokumento (tulad ng school records, o driver’s license o anumang opisyal na dokumento na nagpapakita ng tamang gamit na pangalan, sex at date of birth).

Malaking tulong ang pagbabago ng batas nung 2001 at 2012 dahil hindi na mangangailangan pa ng petisyon sa husgado. Kung ganito ang mga pagkakamali, puwedeng mag-apply sa civil registrar ng pagbabago sa records. Kung nasa ibang bansa ang rehistro, at nasa Pilipinas ka, puwedeng mag-apply sa civil registrar ng lugar na tinitirhan. 

Ito ay lalong mabuti sa mga Pilipinong nasa abroad. Sa Japan, ang Philippine Consul Generals sa Tokyo at Osaka ay makakatanggap ng petisyon sa pagbabago sa birth certificate na magiging bahagi ng record ng Philippine Statistics Authority (PSA). Ang PSA ang magiging kapalit ng dating National Statistics Office o NSO sa Pilipinas.

Dapat nating tandaan na hindi kasama sa mabilis na pagbabago sa birth certificate ang pagbabago ng nationality, civil status (married, divorced), pangalan ng magulang, ang pagiging legitimate na anak o hindi. Kailangan ng utos ng husgado bago mabago ang rehistro para sa mga ito.

Marty Manalastas Timbol

SHITTERU?

July - August 2014

ALAM NYO BA…
according to Japan’s Ministry of Foreign Affairs, the government of Japan decided to endeavor to realize the exemption or relaxation of visa requirements for nationals of Indonesia, the Philippines and Vietnam. The objective is to promote Japan as a tourism oriented country with the even higher goal of attracting 20 million foreign visitors. Para sa mga Filipinos at mga Vietnamese, multiple entry visa will be substantially relaxed. Multiple entry visas for short-term stay term of validity is up to three years with a period of fifteen days. For more information or clarification, please contact the Consular Section of the Embassy of Japan nearest you. Kaya mga kababayan, hindi po visa free to Japan. (Source:  Japan’s Ministry of Foreign Affairs)

ALAM NYO BA…na popular sa Japan ang raw horse meat? I have not tried it yet but for those who tried it na, sabi nila masarap daw. In a survey done in 2005, countries who are the biggest horse meat consuming countries were China, Mexico, Russia, Italy and Kazakhstan. According to my Japanese friends, yung raw horse meat is nutritious compared to beef and or pork and best eaten during summer as it gives you stamina.

ALAM NYO BA…pag marami kang iniisip na responsibilidad o mga problema, parang ang hirap makatulog o di kaya’y tuliro ka o wala sa sarili, ika nga. Kung minsan sa kakaisip at lalo na kung masyado mong dinidibdib ang problema na feeling mo wala ng solusyon, or if you feel you have too much to do or yung mga situwasyon na wala kang control over, then the results may lead to stress o di kaya’y depression and even becomes a mental health problem.

ALAM NYO BA…na pitong Filipino nurses sa Amerika ay posibleng makulong for three years? Sila ay gumamit ng mga fake transcript of records in acquiring their RN (Registered Nurse) licenses in California Board of Registered Nursing.  Grabe naman, di ba, at panigurado, hihigpitan na naman ang mga Pilipino nito, not only in the US, baka na rin sa mga ibang bansa. Ang mga nahuli o kinasuhan ay sina Juan Malaluan Tenorio, Jr. and Glyn Cordova Villegas of Kern County; James Quijano Leoncio of Orange County; Philip Tolentino Sarmiento, Laurence Viernes, German Zagada and Jude Dagza Leoncio of Los Angeles County. Silang lahat ay nag-apply to practice Registered Nurses sa California using false and forged nursing school transcripts from the Philippines. The eighth individual, Joanne Keeney, who is currently in the Philippines and the suspected ringleader ay may warrant na for her arrest.  (Source: infonurses.com)

Happy summer and keep cool! God bless!

Renaliza Rogers

Sa Tabi Lang Po: School Supplies

July - August 2014

Namili kami ng mga school supplies ng isang batang grade 1. Ito ang ilan sa mga nasa listahan: 8 writing notebooks, 2 composition notebooks, 6 pcs. #2 pencils (Mongol brand), 2 boxes crayons (Crayola brand), grade 1 pad paper, scissors, glue, art papers, 20 pcs. bond paper, plastic envelope, etc. Sa totoo lang, ang daming requirements, grade 1 pa lang. So hindi pala pwede ang mumurahing crayons at pencils dahil pangit ang kalidad. So ibig sabihin, pwede mong tipirin lahat ng supplies ng anak mo, pwera sa crayons at pencils. Dapat Crayola at Mongol lang.  Pwera sa requirements, meron pa kaming school bag na binili dahil hindi na pwede ang maliit na bag noong prep siya dahil masikip na ang 10 notebooks at ilang malalaking textbooks. Rolling bag na dapat dahil kaawa-awa ang bata kapag pasan niya ang bigat ng buong sanlibutan sa dinami-dami ng notebooks at textbooks na laman nito. Maraming klase ng rolling bag, may mura at may mamahalin. Syempre pag mura, mga 2 months pa lang ay wala nang gulong. Ang good quality ay 1,200-3,000. Pambihira! Hindi naman mainam na backpack ang ipagamit dahil magkakandakuba ang bata sa sobrang bigat at ikaw na magulang pa ang sisisihin kung bakit siya nagkaganoon dahil sa kakuriputan mo.    

At pwera mga nabanggit, meron pang bagong school uniforms na dapat bilhin. Ang sa mga lalaki, long khaki pants at white polo. Pwede rin namang irecycle ang lumang uniforms kung hindi pa masikip. Buti na lang malaking size ang black shoes na binili namin noong prep kaya't kahit medyo nagmukha siyang si Ronald McDonald noon, at least perfect fit na sa kanya ngayon! Pero hindi ko maiwasang isipin na hindi yata bagay ang long pants para sa mga batang grade 1. Ang Pilipinas ay isang napaka-init na bansa. Kapag ika'y naka polo at long pants, napaka-banas ng feeling! Pagpapawisan ang singit mo! Lalo pa't kung ikaw ay isang batang napaka-active, ng sigalaw ng galaw. Ilan lang naman ang electric fans sa isang classroom, malas ng anak mo kung mataba siya at doon siya nakaupo sa sulok kung saan hindi tumatama ang electric fan. Alam na alam ko ang feeling nito dahil ako noon yung batang mataba na laging pinagpapawisan sa isang sulok.   

Kung isa kang magulang, sakit sa ulo talaga pag tinitingnan ang requirements ng anak sa sobrang dami. At habang tumatagal, lalong dumadami ang kanilang mga panga-ngailangan. Ang hindi lang naman dumadami ay ang mga classrooms na pinapagawa ng gobyerno. Walang problema kung ang anak mo'y nasa private school dahil ma-a-accommodate siya sigurado, magbabayad ka nga lang ng mahal para lang mapagtuonan ng pansin ang anak mo. Eh hindi naman lahat ng magulang ay kayang pag-aralin ang anak nila sa private schools, kaya't doon sa mga pampublikong paaralan mapupunta ang anak. Maraming magagaling na public schools sa bansa, facilities at budget nga lang ang kulang. Kapag ang anak mo'y matalino at nasa top 5 sections, siguro ay mas prioritized sila. Pero kapag nasa lower sections, medyo kinakapos.  Andami-daming estudyante sa mga public schools sa bansa. Isa sana itong magandang indikasyon na maraming kabataan ang nag-aaral para maging mabuting mamamayan. Kaya lang, walang classrooms, walang libro, walang sapat na gamit. Salat. Mayroong doon na lang sa labas nagkaklase, under the trees with mother nature. Ang ibang schools na sa sobrang sikip ay "shared" ang classroom. Iisang room, dalawang klase at hinahati lang ng maliit na blackboard. Sa kabilang side ng blackboard ay si mam nagtuturo ng math. Sa kabilang side ng blackboard ay si sir nagtuturo ng science. Pataasan ng boses na lang. Paos na ang guro sa pagsisikap na makapagturo pero hindi naman masyadong marinig. So, ang maririnig ng estudyante ay, "biology is the study of x=78!" Halo-halo rooms. So, pag magulang ka, problema mo na nga yung school supplies, matrikula at baon ng anak mo, problema mo pa pati kung natututo ng maigi ang iyong anak. 

Napakalaki ng pagkukulang ng ating gobyerno sa edukasyon. Marami ang gusto at kailangang matuto ngunit hindi mapagtuonan ng pansin at nahihirapan. Hindi rin mabigyan ng tulong dahil walang budget para doon. Sana naman ma-improve na ang sitwasyon ng ating educational system at facilities upang makapag-aral ng mabuti ang lahat ng estudyante. 

Sa ngayon, ang aming first grader, kumpleto na sa gamit, nabutas nga lang ang aming bulsa sa dami ng binili at napudpod ang sapatos sa kakahanap ng pinakamura pero magagandang kalidad ng school supplies. Buti na lang hindi na kami ni-require magdala ng "1 Mono-block Plastic Chair (Ruby brand)" para upuan sa school.

Isabelita Manalastas - Watanabe

Advice ni Tita Lits: Take it or Leave it!

July - August 2014


Dear Tita Lits,

Problema ko po ang aking step son. Anak po siya ng aking asawang Hapon sa unang asawa niya. Hindi po niya matanggap na ako, isang Pilipina, gaijin at mas bata sa kanya, ang kanyang step mother at asawa ng kanyang tatay. Totoo po na matanda na ang aking asawa ngunit mahal ko po siya. Na brainwash po yata ng kanyang tunay na ina at ibang kamag-anak na ako ay isang masamang tao at nililinlang ang kanyang tatay dahil sa kanyang pera. Kapag kami ay nagkikita, hindi po niya ako rinerespeto kahit sa harap ng kanyang tatay. Pinagsisigawan niya po ako kapag wala ang kanyang tatay. Hindi naman po ako ganoon kagaling mag Hapon kaya tahimik lang po ako. Sabi ko noong una, napaka-swerte ko sa asawa ko. Ngayon, parang kamalasan na lamang ang nadarama ko. Ano po kaya ang magandang gawin?

Mila, Okinawa



Dear Mila:

Mabuti iyong hindi mo papatulan ang iyong step son.  Kapag palagi ka lang tahimik, magsasawa iyon sa pagkuha ng attention mo.  Kasi kapag sumagot ka, never ending na sagutan ang mangyayari. At siyempre, underdog ka, kasi nga hindi ka very fluent mag-Hapon. Kapag sobrang galit mo na, murahin mo na lang sa Tagalog or kung ano man ang iyong local dialect, pero hindi malakas.  Iyon bang parang nagsasalita ka lang to yourself  mailabas  mo lang ang inis mo at makaganti ka sa batang iyan indirectly.

Ikaw ang legal wife, at may karapatan ka talaga sa kahit anong pera or ari-ariang mayroon maiiwan ang iyong asawa.  Pabayaan mong manigas sa inis iyong former wife, wala siyang karapatang makihati.

Darating din ang panahon na mag-aasawa iyang step son mo, at hihiwalay na iyan ng tirahan. So, kaunting tiis pa.

Please continue to be a loving wife to your husband.  At kapag kayong dalawa lang ng husband mo, at kapag nasa isang environment na maaari kayong mag-usap  ng relax kayong dalawa (kapag mag-lunch out or mag-dinner kayo sa labas, kunwari), subukan mong mahinahon na kausapin siya.  Sabihin mong sana dumating ang araw na maging happy ang pagsasama ninyong lahat sa pamilya – ikaw, ang iyong asawa at ang iyong step son.

And always pray for strength and guidance from the Lord.

Tita Lits




Dear Tita Lits,

Malaking dilema ang dumating sa pamilya namin. Lumayas ang aking anak na babae na 15 taong gulang. Hindi siya umuwi ng bahay mahigit ng isang taon. Pagbalik niya sa amin, umiiyak siya at humingi ng patawad. Madali naman magpatawad lalu na't anak ko siya. Ang masaklap po ay buntis siya ng 3 buwan. Gustong ipalaglag ng asawa kong Hapon ang dinadala niyang bata. Sang ayon naman ang anak kong babae na 16 taong gulang na. Dahil isa akong Katoliko, hindi ako sang-ayon sa abortion. Sabi ko, kahit ako na lang ang mag-aalaga sa bata. Pero sabi ng asawa ko, hindi raw tama at maganda iyon. At kawawa raw ang aking anak kung itutuloy niya ang pagbubuntis niya. Malaking kahihiyan sa ibang tao. Tulirung-tuliro na po ako. Ano po ang maipapayo ninyo?

Luz, Gifu




Dear Luz:

Hindi ko alam kung ang anak mo ay anak din ng asawa mong Hapon. Sorry, ha. Dapat ko kasing itanong ito, dahil ang magiging payo ko ay magiging ibang-iba kung ang anak mo ay iyong anak from a previous relationship, or anak ninyong dalawa ng iyong asawang Hapon.

Kung anak mo siya from a previous relationship, I would assume that the father is a Filipino.  So kung ayaw mong ipa-abort ang bata dahil nga mortal sin ito sa ating mga Katoliko, pwede mong ipauwi muna siya sa atin sa Pilipinas, at ibilin sa kanyang lola or auntie or sino mang kamag-anak mo, na alagaan siya, hanggang makapa-nganak. Walang makakaalam dito sa Japan ng nabuntis ang anak mo. So, ang concern ng iyong husband na malaking kahihiyan ito (sa Japan), ay hindi na relevant. Kapag nakapanganak na siya, inyong desisyonan din kung ano ang gagawin sa bata – ipapa-adopt?  aalagaan ng kamag-anak sa Pilipinas?

Kung anak ninyo ng asawa mong Hapon, kailangang mag-usap kayo ng masinsinan – ikaw, ang asawa mo, at ang anak ninyo.  Kung kampi silang dalawa na ipa-abort, dehado ka sa laban. Ang pwede mong maging counter-argument sa asawa mo, regarding iyong argument niya na nakakahiya, ay bakit noong more than one year nawala ang bata, ay parang wala namang kahihiyan yatang nangyari sa pamilya ninyo?  In other words, pwede ulit “mawala” ang anak mo ng another year or so, and come back after she has given birth. Talk to your daughter again.  If it becomes very difficult for her to agree to your plan to have her keep the baby, try and get your priest to spare some time to meet you and your daughter.  I do not know if you know Fr. Bob Zarate.  He is a young priest, at kung siya ang makaka-meet at makakausap ng daughter mo, baka makinig (as compared sa isang napakatandang pari, na hindi maka-identify ang anak mo). Kung hindi marunong ng English ang anak mo at Hapon lang ang salita, OK na OK pa rin si Fr. Bob dahil magaling mag-Hapon.

Tita Lits




Dear Tita Lits,

Permanent resident na po ako ng Japan. I have been here for 15 years and I work for an IT company in Osaka. I am 36 years old and single. I had a Japanese girlfriend for 5 years but she married another man because of family pressure. But that is not my problem. Early this year, my parents asked me to marry the daughter of their business partner in the Philippines. I think my dad owes her family a lot of money. I haven't seen the girl and have no idea what she looks like. My parents said that it doesn't have to be real and we could just live together as friends in one roof. And once she gets her permanent residency, we could separate. My dad told me many Filipinos are doing this kind of thing in America and it's not really a big deal. Parang tulong na lang daw. Ano po ang opinyon ninyo?

Romnick, Osaka





Dear Romnick:

I would assume that you are on permanent residence visa already in Japan, and whoever you marry, siyempre, you can easily work out for the grant of a permanent visa, as well. Pero hindi ko pa rin ma-gets masyado itong sulat mo.

If your father owes that business partner a lot of money, it would seem that the business partner of your father is probably well off. Bakit kailangang “bilhin” nila ang permanent residency in Japan of their daughter? There are many ways to be able to stay longer in Japan – go on student visa, for example. Talagang mag-enroll sa Japanese school – language school, or normal university (undergraduate/ graduate). Basta’t may pera sila at medyo may utak naman din iyong anak nila, they can have their daughter stay in Japan.

So talagang hindi ko pa rin maintindihan ang logic ng tatay mo, for proposing to you the scheme you outlined in your letter.  But assu-ming your father is really serious about helping his business partner’s daughter to stay in Japan, by having you marry the daughter, then lay down some conditions to your father.

You can tell your father you are willing to consider meeting the daughter of her business partner.  That you and the daughter will try to get to know each other better, and see if both of you will hit it off.  Baka naman magka-igi kayo, e di well and good!  Kung hindi, sorry na lang. Tell your father you will help in other ways – like you can contact language schools in Japan where the daughter can be enrolled for one year full time, intensive Japanese lesson, and then after successfully completing the one year course, to then try to enter a Japanese university.


I don’t envy you. Good luck!

Tita Lits

Neriza Sarmiento Saito

ON THE ROAD TO: Winning a Tourist`S Heart Through Homecooked Gourment Dishes

July - August 2014

"The greatest sweetener of human life is friendship." 

-- Joseph Addison

he rainy season in June is a delight for many farmers in Japan and in the Philippines. An old saying goes that "One must sow before one can reap." The soil must be tilled, seeds have to sown before one can harvest.

I have always wanted to feature a dear friend who has been tilling and sowing all her life but never even has the time to harvest the fruits of her labor. She has declined several times to be featured in this column. But since her tour of duty is ending this year, I took the liberty to write this up.

I met Lorelei in the elevator of the

Department of Tourism, Osaka Office in Nishi-ku in the mid -80's. The DOT office had just transferred from their old office in Dojima during the time of Tourism Attache John Orola and PR Officer Jean Tabora. In March 1984, when the Japan- Philippines Friendship Society was organized, we had many chances to meet and got to know each other better. In one of our meetings at their office, I was so embarrassed when my two sumo boys broke one of their glass panels. At that time, the Tourism Attaché was Mr. Valentino Cabansag. Lorly assured me that there was nothing to worry about. In our succeeding meetings, she was always helpful and took care of my little baby, Charlie, while working on her typewriter so that I could join the KNTNK meeting. Little by little, I became acquainted with a woman who was destined to be my inspiration in life: Lorelei Dumpit Cruz. 

A presentation in one TV program said that in our own spiral of happiness, there are 3 things we need to attain:

1. You must have a job early in your life.

2. Find out more about your inner self. 

3. Meet a lot of people who can inspire you.

  

Lorly is a person who loves work! Early in life, she worked at the Department of Tourism and was assigned at DOT's travel tax booth. She was known to friends as a person who just loves to cook and share her dishes with as many people as possible. 

Coming from a big Dumpit family of 11 children with her being the 3rd, every mealtime is a feast. "Lagi na lang akong may dalang Tupperware ng mga pagkain galing sa bahay para sa mga office mates ko."

When a chance to work in Japan came, she was forced to leave her 3 young children Ritchie, Clarisse and John Paul in the Philippines so that she can support them after a breakdown in her own marriage. Determined and full of hope,  Lorly began a new chapter in her life. She missed her own kids but she could do nothing. Sometimes, she would cry at the sight of other children wishing she could also hug her own. 

Meanwhile, the Tourism Office in Nishi Ward became the center of meetings and activities to promote tourism. At those meetings, Lorly always cooked pancit or arroz caldo and lumpia. Some groups and schools started to invite us to demonstrate Filipino dishes. There was even a time when we demons-trated a full course menu at Creo Osaka. Word spread even to Manila's sister city, Takatsuki 

and Lorly's cooking became a permanent fixture at festivals. No matter how busy she was, she was there on time, with an amazing energy I can never imagine. The Takatsuki International Association started their yearly Friendship Tours to Manila in the late 80's usually with the city mayor and other officials. This year, Lorly accompanied some city officials in their courtesy call to Mayor Joseph Estrada. Aside from Mr. Orola and Mr. Cabansag, she has also worked with many tourism attaches like Ms. Hope Friedlander, Mr. Martin  Valera Jr. and Ms. Araceli Soriano. Former PAL manager in Osaka, Mr. Antonio Herrera and former Metrobank Manager in Osaka , Mr. Alfred Valencia always admired Lorly's cooking while they were here and said that feelings of loneliness and homesickness disappeared once they smelled Lorly's adobo and pinakbet. At that time, too, the DOT participated at the Midosuji parade, the Naniwa Festival and the Dotomburi events and Lorly always cooked for the participants. She didn't mind carrying the heavy pots just to make everyone happy. But cooking was not her job at all. She is the Administrative Officer with heavier responsibilities on her shoulders. When budget was tight and funding from the main office did not arrive, Lorly had to borrow funds from private sources or ask the owners of their building to allow them to pay later or call the Secretary of Tourism at that time to release the funds. That was how tough this lady is: resilient and staunch! When the tough times were over, they moved to a bigger office in Hommachi in 2005. By this time, Kyoko Kimura, a fresh graduate of the Osaka University joined the staff. Fluent in Tagalog and with a genuine love for anything Filipino, Kyoko became Lorly's constant companion in promoting the Philippines in various parts of Kansai and Western Japan: setting up booths at fairs, doing familiarization tours, organizing seminars, assisting Tourism Officials and Travel operators, or guiding tour groups to the Philippines. Students of Osaka University always get introductions to Philippine cuisine on their freshmen year and soon after they go on holidays to the Philippines or study there.  One of their most successful endeavors is the annual Philippine Food Fair at the Hilton Osaka and Nagoya and Fukuoka.

In 2013, DOT Osaka was featured in a television program hosted by comedians Katsumi and Sayuri and, as usual, food was the main theme. They also went to the Philippines to feature more attractions in Manila and Cebu in another program aired in January 2014.

Looking back through the years and all the seeds Lorly has sown, the fruits of her labor are visible. For Lorly, who has always shunned the limelight, and has remained humble always, who without fail is always the first to arrive at the Sunday mass, who will always listen to a friend's woes inspite of her own, who will be cooking and serving everyone even if it is her birthday, life is to serve. For her, the way to anyone’s heart is through something simple just sharing meals together, just like one big family. The Dumpit way is through their homecooked dishes. 

  

In this column, some of her close friends would like to share their messages : 

"Sometimes being a friend  means mastering the art of timing. There is a time for silence, a time to let go and allow people to hurt themselves into their own destiny. And a time to pick up the pieces when it's all over." ( Gloria Naylor ) 

Good luck and best wishes, Lorly! Lorly, if I have the power to turn back the hands of time, I will definitely reset it to the time when we first met. I cannot think of any word that can express my gratitude for all the things you have done for all of us. I will not say goodbye to you, but instead take care and till we meet again sometime, somewhere. 

- Nida and Jun Silva

Lors, you'll always be in my heart and  will never forget those  precious moments  with you.

- Ms. Valentine

Dearest Lorly,  it's your efficiency that my job is such bliss @ ＴＩＡ, my grateful thanks for your support & friendship.

- Belinda Chow

My dear Ate Lorly,

thank you so much for always being there for us. Love you forever.

- Sally Yamamoto

Warren Sun

Cebu Dancing Inmates: The Lighter Side of Life

 July - August 2014

Much had been said about our fellow dancing inmates in Cebu Provincial Detention Rehabilitation Center (CPDRC) that they became another YouTube sensation few years ago when they performed Michael Jackson’s “Thriller.” From doing simple exercise routines evolved choreographed dance numbers that made them famous worldwide. 

Cebu dancing inmates’ performance is scheduled every last Saturday of every month and is open to the viewing public for free but donations in cash or in kind is highly appreciated. We came to witness the July performance and saw hundreds of people dominated mostly by Danish and Japanese tourists. 

We were taken abound because the Japanese media requested for the song “Thriller” just a day before the performance and was immediately included in the playlist. Although the documentary was focused more on the daily routine of the inmates and their personal offenses, we got to witness the day where they made the local and international audience really happy. It was the first in time in history where a generous donor sponsored hundreds of red converse-like sneakers to all dancing inmates. 

CPDRC warden Romeo Manansala was kind enough to let us dwell inside the prison cells and interviewed notable inmates and some star dancers. We saw inmates inside one cell cooking chicken adobo as we started the interview. They answered in few words and very timid because we were told we are the first media allowed to interview inmates inside their cells. On the other hand, there were some inmates friendly enough to satisfy our queries as I thought it was rare for them to mingle with people from the outside.  

At the time of the one-hour performance where they performed at least 11 songs, I could see genuine smile in their faces amidst the extreme hot weather. I guess the warm reception they get from the audience serves as their inspiration. Moreover, their respective family gets to visit and watch them dance too. 

It is heart warming to know that apart from living behind bars, part of the donations go to their cooperative programs such as an in-house bakery, sari-sari store and selling souvenir shirts, straw and paper-made flowers. They have 3 TV sets as well catering to channels 2, 5 & 7 located on every corner of the huge open space. It was peculiar to see mostly everyone setting up their own hammocks during their siesta time as well. 

We may not know exactly the feeling of living inside a prison cell but I had a rare glimpse of what it is like joining these inmates as they shared whole-heartedly their daily routines and that they had made a global difference with incorporating music and dance as part of their rehabilitation program. These and more would showcase the lighter side of life of being a Cebu dancing inmate.

                                                                             

Marilyn Abellana Suico

Trying Times

July - August 2014


Slowly as I doze myself to sleep
My mind at rest, my eyes are wet
Many things I need to do the next day
I am sure the Lord listens when I pray.

So I pray and talk to the Lord
Deep in my heart, true to each word
That He may always look upon my son
To guard and guide with His healing hand.

I try to wake up each day feeling fresh and renewed
With enough strength and confidence to face the world
In my darkest hour, I can feel He is near
With full trust in Him, why would I fear.

There is really no guarantee of days without pain
Laughter without sorrow and sunshine without rain
Never alone in my thoughts, I'd whisper in the wind
My unconditional love for my son will forever stay within.

Now I can see my son is slowly recovering
His vital signs are gradually improving
Good signs of answered prayers I must say
Feeling grateful as I look forward to each day.

Warren Sun

Kusuri Sa Kusina: Corn on the Cob

July - August 2014

Mais! Maiz! Corn!トウモロコシ！コーン！Kahit sa anong lenguahe mo siya sabihin, 3M`s lang ang dapat isipin: Masarap, Mura at Masustansiya.  Madalas natin kainin ito bilang nilaga o kaya inihaw. Sa mga chiki-ting naman paborito ito bilang corn chips or popcorn. Pero ano nga ba ang mga health benefits na makukuha natin sa mais?

•  Inflammation and aging prevention

Ayon sa mga pananaliksik, ang mais ay may good source of phenolic flavonoid antioxidant at ferulic acid na tumutulong sa paglaban sa cancer, aging at inflammation.

•  Lung and Oral Cavity Cancer Protection

Ang mais ay may phenolic flavonoid pigment antioxidants katulad ng B-Carotene and Lutein na nagbibigay proteksyon sa ating lungs at oral cavity cancer.

•  Aid in Digestion

Mataas sa fiber content ang mais. Ang corn fiber ang nagbibigay tulong sa isang magandang digestion.  Nagbibigay din ito ng energy sa ating intestinal cells at pinapababa ang risk na magkaroon ng colon cancer.

•  Increase in Metabolism

Meron din mineral at manganese content ang mais. Nagbibigay ng tri-iodothyronine na nagpapabilis sa metabolism rate ng katawan.

•  Strengthen Hair Follicle

Ang mais ay nagbibigay din ng potential antioxidants tulad ng Vitamin C and Lycopene at may compound din na pinapabilis ang production ng Collagen na nagbibigay ng magandang kutis at buhok.

•  Enhance Mental Function

May mataas na level sa thiamine ang mais at Vitamin B na nag pro-produce ng Acetylcholine na naghahasa ng recall at concentration.

CORNtastic! Akalain mo kakain kalang ng mais at ito lahat makukuha mo na health benefits! At isang paalala lang na ang canned corn ay mababa lang sa nutrisyon kumpara sa fresh corn na niluluto. Lagyan lang ng konting asin at ipahid ng butter ang bagong nilagang mainit na mais ay masasabi kong pinaka-masarap na merienda na. Ano mang klaseng luto natin kakainin ang mais ay tiyak ikakabusog ng ating kalusugan.

Alma R. H. Reyes

Traffic: The "Umeboshi" Mind

July - August 2014

Reminiscing my student days in Kyoto, I was, then, working on a research about influences of Japanese culture on product design. I had to sit down with my professor to discuss my dissertation. I talked to him about my observations on apparent aspects of Japanese culture: minimalism, miniaturization, compactness, isolation, and others. On the last element, my professor crossed his thick eyebrows, “Isolation?” he asked. “Give me an example.” I said, “Sensei, what do you think about the obento (lunch box) with the red, round umeboshi (pickled dried plum) in the middle of pure, white rice? It’s called the hinomaru bento, isn’t it, taken from the rising sun image of the Japanese flag?” My professor started to smile. I continued, “Sensei, do you think that is just obento art or a symbol of isolation of the Japanese, just as it is symbolized in the Japanese flag?” My professor threw me a wide grin, almost laughing. “Umeboshi kaa…kimi, omoshiroi naa…” (in Kyoto dialect “Pickled dried plum huh….you’re interesting, aren’t you…”) I never got a definite answer.

Okay, maybe I imagined too much. But, if you scrutinize deeply into such visual symbolisms, you would understand how things we see, touch, and feel around us are hidden subconscious symbols of Japanese cultural behavior. 

We can feel isolation in language as well. There is no coincidence between Japan’s isolation period (Sakoku) from the rest of the world for about 250 years during the Edo period and the manner by which the society is culturally isolated by language. Take the “half-Japanese.” Being “half” in Japan sometimes injects identity complex. “I may look Japanese, behave like Japanese, and speak perfect Japanese, so why do they still speak Japanese slowly to me?” I met a half-American Japanese who has been living in Japan for over fifteen years, who looks Japanese “enough,” and speaks excellent Japanese. He has a foreign first name and a Japanese last name, but he said he could never come at equal rank with “native” Japanese, because Japanese do not know how to relate to and accept him. “He looks Japanese, acts and speaks like a Japanese, but he can’t be one of us, can he?”

You can be a “hen na gaijin” (strange foreigner) in two ways: for speaking Japanese with an odd use of words and expressions; or speaking “too perfect“ Japanese when you are not Japanese. That just doesn’t make sense to them! It would be like you are trying to blend too much to their blood when you cannot!

Day in and day out, we walk past ancient temples, tempting sushi bars, corner soba noodle shops, noisy electronic stores, and multiples and multiples of congested pedestrian crossings, unmindful of the hundreds of symbols around baring themselves to us.

Miniaturization, for example, is a widely known symbol in Japanese culture—seen in the bonsai, in the obento box, in tiny trinkets hanging from teenagers’ bags, or in food condiments. This mentality arises from the Zen teaching of “small but powerful”—the compactness of rooms, toilets, or traditional oshire closets that fit exactly the width of futons—are they all just adjustments to limited space?

The traditional Japanese home has historically been built on a concept of communal living wherein families occupy a single room utilized for all purposes. We find the low kotatsu (low table with built-in heating underneath it) sitting in the middle of the tatami mat room where everyday life circulates. Here, the family gathers around eating mikan oranges while watching television. Here, the child works on his homework. Here, the family eats their meals together. Here, the husband sits to read his newspaper. Here, the wife folds the laundry. Here, guests are entertained. And, at the end of the day, here, the table is set aside, and the space is replaced with futons where the family sleeps together. This compact living makes no room for privacy and independency, yet psychologically provides a safe mental niche for security and a sense of belongingness, even if its un-isolated structure ironically creates a subconscious isolation that sets the Japanese apart from everything that exists outside those wooden walls.

The capsule hotel is another explicit sample of Japanese miniaturization and compact culture. First introduced in Osaka around the late 1960s, the concept of a tight “livable” glass enclosure, measuring roughly 1.25m x 2m, perfectly accommodated busy Japanese salary men who commute from city to city, and must survive on a budgeted income. Usually priced at around 2,000 to 4,000 yen, the capsule room has just enough space from head to foot to sleep in, in an almost coffin like box equipped with a television, wireless Internet connection, mirror, and clock. Toilets and showers are shared, and only men are allowed in the hotel. A travelling foreign businessman, equally busy as the Japanese salary man, may also be crossing cities on trains everyday, but would he choose to sleep in a tight, claustrophobic glass box void of any possible leisurely movement, even for just a night? Is this just about isolation or perseverance?

In fact, we are all pitiful victims of cold isolation and miniaturization in this digital era, wherein our supposedly simple and proactive life has been compartmentalized in a tiny, super mega techno rectangle: the smart phone. If that is not pure isolation from the rustic breath of organic life and nature, what else could it be?

And, speaking of umeboshi on your obento, while we are immersed in the heat of summer, don’t forget it is the season of preserving and pickling umeboshi. The plums, maybe over a hundred of them, if not more, are dried and soaked in salt, vinegar and red perilla herbs akajiso, tightly packed in one huge glass jar, and preserved for months. That is A LOT of umeboshi minds, encapsulated in one enormous and fragile world.

Enjoy the Sweet Summer!

Roger Agustin

Musing of a Sarariman: The End to Over Pay

July - August 2014

At the end of May, the Japanese government announced an initiative to amend labor laws to allow the limit of 40 working hours per week to be exceeded without overtime pay in certain professions. This initiative is backed by the Industrial Competitive Council as part of the government strategy to stimulate economic growth. This is not a new thing at all because the proposal for overtime pay exemption has been thought of for more than 10 years already or even earlier. In fact, the same proposal was made by Prime Minister Abe himself in his first tenure way back in 2007 and stressed exactly the same reasoning behind (please see the excerpt of his speech below). The exemption scheme has already triggered strong reactions and protests from labor unions across the country just like in the past. The proposed amendment seemed to be suggesting a new labor system that scraps overtime pay across the board and that longer working hours promotes `karoshi’ (death from overwork). Just like in the past, the plan has met a lot of opposition from workers, unions and labor lawyers. PM Abe dropped the original plan in 2007 in face of strong criticisms, but the government aims to push through the new legislation proposal during the next year and put it into effect in 2016.

While the proposal is limited to white collar workers with a defined salary level and with conditional options that sound reasonable, it would still face a lot of opposition not only from the white collar workers themselves but even to the would-be workers. Many see the exemption from overtime pay as legalizing the already widespread practice of unpaid “service” overtime. And opposite to the goal of achieving flexibility in working style and work life balance,   it may even worsen the problems associated with long working hours and overwork.

I myself am not at all opposed to the idea because I am a proponent of performance-based pay system and working style. After decades of economic recessions and massive low cost offshore sourcing, the Japanese management styles and corporate cultures needed to adapt itself to changes in the global economy. The well known futurist Alvin Toffler’s book Third Wave gave birth to the concept of the knowledge worker in the Third Wave society which is where we are in now the IT age. We have seen the exponential increase in knowledge based production or knowledge based products where the products themselves could be created overnight and value defined by the consumers. Compare that to the conventional tangible goods that are mass produced of which the value/price is still defined by time and resources, and the difference is clear. 

I saw this coming when I was working for a very conservative Japanese company two decades ago where working overtime was the norm. We were paid for overtime but to a certain limit. Beyond the limit was the unpaid “service” overtime. Being in the low rank, our base salaries were low so that the only way to compensate for the low pay was to work overtime. I was a 

“knowledge worker” back then because my work was on systems design and my main work products were knowledge based like technical reports and patents, and the numbers I crunched ended up in computers that run cars on the streets. But at that time, I couldn’t comprehend the gap between productivity and the need to work overtime (just because everybody was still at work after five!). It wasn’t really about overtime but “working hard” which meant working long hours was seen as a virtue. It looked to me at that time that workers were adjusting their productivity to like 14 hours when they could have achieved the same within the regular 8 hours. I had a deep culture shock though when I moved to a US owned company because the pay was based on performance and overtime needed preapproval. 

Anyway, going back to the overtime pay exemption, it is also not new to me. When I was given the title of a manager, it came with a ‘management allowance’ package in exchange for an overtime pay exemption. It was in line with the Japanese labor laws that exempt employees from supervisor levels from the legal limit of 40 hours per week. It was perfectly fine with me since I was managing a team. But when the company started to promote other employees, including my team members, to supervisory level, it kind of felt odd to me. Many of the employees now are managers without any subordinates! After doing some research, that coincided with the time when a business school reported an increasing number of workers being classified as ‘managers’ when it comes to overtime policy. By paying a nominal ‘manager’s allowance’ or giving management titles to worker, companies are able to avoid paying overtime premiums within the boundaries of legal regulations. While I believe that my company was fair in using this policy, other companies may have taken advantage of this practice. After all, the Japanese workers, whether they are assigned management titles or not, are well accustomed to unpaid overtime work, accepting it as an inevitable fact of life. 

The concept of overtime pay exemption is not bad if it is to promote competitiveness by shifting from time linked pay to performance linked pay system. I believe on the positive side that if the pay is based on performance, the worker is given opportunities to continuously perform better with flexibility and be competitive in the global environment. There is also a high motivation to learn new skills as long as the company supports employee career development. But there would always be loopholes to abuse the system. Companies can set high production quotas at the same time set a cap on overtime hours and pay, white-collar workers would have to work longer hours and consequently forcing their subordinates to work more to meet their targets. It could become a vicious spiral of long hours of unpaid work and overwork related stresses or burnouts. This pheno-menon is already happening on the so called ‘black’ companies and also limits the equal opportunity for working women who are constrained to choose between motherhood and career. 

From my personal point of view, for the proposed legislation to work and meet its goals, it requires a paradigm shift because it would bring disruptive changes to established working cultures in Japan. I am a living testament to this “new” system along with many white collar salarymen.  PM Abe provided the options to choose. From my experience, it is not a matter of choice anymore but rather of acceptance.

A long time ago, I was told by somebody, “Work smart, not hard”. I guess so…and the truth is, if you work smart, you get more work. Ironic, isn’t it?

Sally Takashima

Kansai Crusade

July - August 2014

The month of June has come and gone leaving happy moments of parties, celebrations and friends reunions. More pictures for the albums to remember lovely Filipiniana costumes worn during various events commemorating the 116th Declaration of Philippine Independence.

June is special because it is the time to show off our rich culture through the wide variety of native costumes from the different provinces. Also, for all to see is the grace, demure and elegance of the "Dalagang Pilipina" as well as the "Matronang Pilipina" who is much superior in grace, femininity, confidence and modesty compared with her other Asian sisters.

The immortal song "Ang Dalagang Pilipina" comes to mind everytime I attend a gathering with Pinays wearing native costumes.

The Kyoto Pag-Asa Filipino Community's "Pagdiriwang ng Kalayaan ng Pilipinas 2014 was a well attended affair with guests coming all the way from Hikone, Nagahama in Shiga Prefecture as well as Osaka.

A Filipiniana Dress Competition, songs, dances, raffle draw and fiesta fair of various Philippine cuisine made for an enjoyable Sunday family gathering. The Guest of Honor was Honorable Consul Jerome O. Castro of the Philippine Consulate General (Osaka-Kobe). The lucky winner for  the Best Filipiniana Dress was Geraldine Murayama, who wore a native dress of her native Cotobato.

Another exciting event that everyone was looking forward to was the much awaited "Gng. Kalayaan Pageant 2014" presented by the Philippine Community Coordinating Council PCCC is an umbrella group comprising of various Philippine organizations in Western Japan.

The last "Gng Kalayaan Pageant” was held 9 years ago but has remained a popular event among many Kansai based Pilipinos. The Master of Ceremony was Ms. Lorna Cifra. The Brief Overview of the Gng. Kalayaan Pageant was given by Ms. Neriza Saito. The Inspirational Message was given by Vice Consul Dax Imperial for Honorable Consul General Maria Teresa L. Taguiang. The Opening Remarks was given by Ms. Joy Yoshitomi, current Chairperson of PCCC.

The month of June's highlight celebration is the Lunch Reception hosted by the Philippine Consulate General in Osaka-Kobe held at the Sorakuen Hall in Kobe in celebration of the 116th Aniversary of the Declaration of Independence of the Philippines.

Guest Speakers were His Excellency Philippine Ambassador to Japan Mr. Manuel M. Lopez; His Excellency, Mr. Toshizo Ido, Governor of Hyogo Prefecture; His Excellency Mr. Kizo Hisamoto, Mayor of Kobe City. The Toast was raised by His Excellency Mr. Akira Miwa, Ambassador for the Kansai Region.

Loleng Ramos

Kapatiran Ang PAPA!

July - August 2014

Hi, Kapatid!  May papa ka ano? Ako din, saka si kuya kahit lalaki iyon, lahat tayo, ang Santo Papa! Si Pope Francis.  Kilala mo na ba siya?  Kahit hindi ka Katoliko, lahat naman tayo mahilig sa sikat. Eh di kilalanin mo din siya, si Papa!

Akala mo cartoons lang iyong si San Pedro hawak ang susi at nagpapasok o hindi ng mga kaluluwa sa pinto ng langit, totoo pala!  Si Simon na isa sa 12 apostles ng Panginoong Hesus na Siya ring nagbigay sa kanya ng pangalang “Peter”, hango sa salitang Latin, “Petrus” na ang ibig sabihin ay “Bato”: Ang sabi Niya:  “Pinagpala ka Simon dahil hindi laman o dugo ang nagbunyag sa iyo (ng kaalaman kung sino Ako) kundi ang aking Ama.  Sinasabi ko sa iyo na ikaw ay si Pedro, mula sa batong ito ay aking itatatag ang aking simbahan, at ibibigay ko sa iyo ang susi ng kaharian ng langit.  Anuman ang iyong ibigkis sa lupa ay nakabigkis din sa langit at kung ano ang iyong bibitiwan sa lupa ay nakabitiw na din sa langit.” 

 Dito na nga nagsimula ang pagkakaroon ng isang Pope na ang ibig sabihin sa salitang Greek ay “pappas”,  tawag ng isang bata sa kanya ama. Siya nga ang ating Ama dito sa lupa. Ang pastol (shepherd) ng mga tupa (isang simbolo para sa mga Kristiyano). Vicar of Christ o kahalili ng Panginoon Hesus dito sa lupa.  Siya ang Successor o ang papalit sa luklukan ni Saint Peter (San Pedro).  Nakakasigla na bilang isang Katoliko, ang taong ito na tila nakatapak na ang isang paa sa langit ay siya palang ating lider, gagabay o hihila sa atin upang tayo din ay makapasok sa pinto.  Huwag lang sana tayong mag-ala tug-of-war o makipag-batakan at magsasabing, “ayoko nga!”

Marahil matanong mo, ni hindi mo alam kung nasaan ang Papa, papaano mangyayari na mahihila ka niya? Nakatira ang Santo Papa sa Vatican City, ang pinakamaliit na bansa sa buong mundo. Ito ay nasa capital city ng Italy, sa Rome.  Ang rango ng Pope sa pamunuan ng simbahang Katoliko ay nasa pinakamataas, sumusunod sa kanya ang mga Cardinals, Archbishop, Bishop, Priest, Deacon, at Laity (tayo).  Noong umakyat na si Hesu Kristo sa langit, ang kanyang mga apostoles ang nagkalat ng kanyang mga turo at salita. Si Simon Peter nga, ang unang Pope ang namuno nito.  Sa pagpapalit ng Santo Papa, sa pag-saling lahi ng mga tao sa mundo, ang mga turo at salitang ito ay matututunan ng mga taong naniniwala sa Kanya.  

Sa desisyon at dispensasyon ng Papa, nakasalalay ang maraming isyu ng moralidad sa mundo.  Ang abortion o paglaglag ng dinadalang bata, ang pagsasama ng hindi mag-asawa, diborsyo, ang pagpapakasal na kapwa lalaki o kapwa babae, ang pag-gamit ng contraceptive o birth controls, ilan lamang ito sa mga bagay-bagay na patuloy na tinatalakay ng Papa at nang buong simbahan.  Sa relihiyong Katoliko, ang lahat ng ito ay hindi pinapayagang mangyari dahil saliwat sa mga utos ng Diyos.  Nitong mga nagdaang taon, ang iskandalo ng sexual abuse sa loob ng simbahan ay lumabas at patuloy na nabubunyag. Napakaraming pari ang napatunayang nang-abuso ng mga bata.  Napakalaking problema ito sa Papa, sa paraan ng pagpaparusa sa mga paring may sala at mga taong nagkubli sa kanila, sa paghilom ng sugat sa mga biktima at sa pag-gawa ng paraan upang hindi na ito maulit muli.

Maraming Katoliko ang tumalikod sa relihiyon, nawalan ng pag-asa sa sarili at sa simbahan.  Hindi ba kapatid, ito mismo ang gusto ng demonyo?  Naniniwala ka ba dito?  Patuloy siyang nagtatrabaho, para mailayo ang maraming kaluluwa sa panig ng Diyos.  Magpapahila ka ba sa kanya?  Palaging mabait ang Diyos, mapag-patawad at palaging nagbibigay ng pag-asa.  Si Pope Francis, ang ating Papa dito sa lupa ay patuloy na nagpapa-ngiti sa maraming tao, nagbibigay saya, ng pag-asa!  Ito siya:

Si Pope Francis ay ang ika 266 na Papa mula kay San Pedro.  Jorge Mario Bergoglio ang tunay na pangalan ng ating Papa, Francis ang kanyang piniling papal name na galing sa santong si St. Francis of Assisi na kanyang tinutularan sa pagiging lubos na mapag-kumbaba.  Maraming kakaiba kay Pope Francis sa mga nagdaang Papa.  Hindi siya tumitira sa marangyang Papal Apartment na siyang tirahan ng mga Papa kundi sa isang simpleng guesthouse sa Vatican kung saan mas malapit din siya sa publiko.  Ang kanyang piscatory ring, ang singsing na sinusuot ng mga Papa at naka-ukit ang imahen ni Saint Peter, ang mangingisda (Fisher of Men) ay silver o gold-plate na silver.  Simple ang kanyang vestment o kasuotan, tinanggihan din niya ang pope mobile o sasakyan ng papa kapag lumalabas sa publiko dahil mas importante sa kanya na mas makalapit sa kanya ang mga tao kaysa sa kanyang sariling proteksyon mula sa isang assassination.

Ang tradition ng “washing of feet” kapag Kuwaresma ay hindi ginawa ni Pope Francis sa paa ng ibang pari kundi sa mga paa ng mga batang nasa loob ng kulungan, babaeng muslim, disabled, ibang relihiyon, anumang edad.  Hinalikan niya at niyayakap ang mga may sakit o depormidad.  Ang pinuno ng dalawang bansa na matagal ng nag-aaway,  Palestine at Israel ay inimbitahan ni Pope na magdasal sa Vatican.  Sa kanyang birthday, inanyayahan niya ang ilang homeless sa kanyang almusal.  Ilan lamang ito sa mga katangian ni Pope Francis na nagpapamahal sa kanya sa maraming tao.  Marami na din napabalitang bumalik sa relihiyon, o mga atheist o walang paniniwala sa Diyos na nagbigay ng testamento kung paano sila naantig ng Santo Papa.   

Malaki ang pag-asa na hatid ni Pope Francis sa mundo na gustong pamunuan ng kadiliman, tulungan natin si Papa natin, ipagdasal natin siya at ang buong mundo. 

Jasmin Vasquez

Ano Ne! Shoganai!

July - August 2014

Shoganai o walang magagawa. Ito ang madalas na salitang idinadahilan ng mga tao kapag sila ay nagigipit o nangangailangan. Dahilan ng mga taong mahina ang loob pagdating sa hamon ng mga pagsubok sa buhay. Pera :  ito ang laging nagiging dahilan kung bakit kailangan nating maghanap-buhay. Bakit? 

1)  Dahil kailangan nating suportahan ang mga pangangailangan ng magulang, kapatid, at ng sarili nating pamilya (asawa at mga anak). 

2) Gustong makapag pundar ng lupa't bahay.  

3) Dahil gusto nating masunod ang mga luho o layaw ng makabagong pamumuhay.  

4) Upang maipakita sa ibang tao na angat ka sa iyong pamumuhay. Na nagiging daan kung minsan ma maliitin ang mga mas nakakababang tao.

Pangarap :  ang nagtutulak sa ating lahat upang lalo tayong mag sikap na kumita at makamit ang tagumpay sa hamon ng ating buhay. Tulad ng iba, isa rin ako sa mga taong gustong maiahon sa kahirapan ang pamilya at magkaroon ng maganda pang pamumuhay sa ating sariling bansa. Kaya hangga't may panahon at kaya pang magsakripisyo, tuloy pa rin ang pagsisikap para makamit ang pangarap na minimithi.

Nais kong i-share sa inyo ang buhay ng isang tao na wala syang ginawa kundi maibigay ang pangangailangan ng kanyang mga mahal sa buhay.  Trabaho sa araw, sa kaisha (pabrika).  Trabaho sa gabi, sa omise (club). Ganyan ang buhay nya dito sa Japan. Ngunit may isa akong napuna sa kanyang katauhan.  Na kapag may ginusto sya na isang bagay.  Kailangan makabili o kailangan magawa nya ito ng mabilisan.  Bigla akong napaisip kung paano nya iyon magagawa ng agad agad.  Lumipas ang mga araw at aking nabatid kung paano nya nagagawang bumili ng ganito, bumili ng ganyan. At ito marahil ang misyon ko kung bakit ko nakilala ang taong ito: ang baguhin ang kanyang maling gawain.

Mga kapatid at kaibigan,  lahat ng bagay na ating gustong makamit at mangyari sa ating buhay ay matutupad kung tayo ay magsisikap at matututong maghintay ng tamang panahon. Hindi nakukuha yan sa mabilisang oras.  Wag nating idahilan na walang magagawa dahil kailangan.  Nakakaisip tuloy ng bagay upang gumawa ng hindi mabuti para lamang masunod ang gusto. Masarap makamit ang mga pangarap mo galing sa sarili mong sikap at tyaga kumpara sa kumapit ka sa tawag ng pangangailan at bumigay ka sa tukso ng buhay.  Oo ngat madaling magka-pera sa isang iglap lamang kung iyong nanaisin, ngunit maaring magdulot ito ng kapahamakan sa iyong buhay. Maaring may natatapakan ka at nasasaktan na ibang tao ng hindi mo namamalayan. Tandaan mo, may Diyos na nakakakita sa lahat ng iyong ginagawa. 

Dito sa Japan, maraming trabaho ang pwede nating pasukan. Wag lang sana puro pera at luho ang isipin natin.  Isipin din natin ang ating kalusugan sapagkat kapag tayo ay siningil na sa lahat ng bagay na ating ginawa, hindi natin madadala sa ating pagkawala ang mga bagay, pera o kayamanan sa ating paglisan sa mundong ito. 

Kung matututo lang sana tayong makuntento at maghintay sa bawat bagay na ating ninanais at nanaisin, wala sanang mga taong naliligaw ang landas at wala sanang gumagawa ng hindi mabuti.  At hindi natin dapat sinisisi ang pagi-ging marupok natin sa hamon ng buhay kaya tayo nakakagawa ng isang bagay na masama para lang sa pera o bagay na ating ninanais. Tayo ang gumagawa ng buhay natin. Kaya dapat nating paghandaan na maging matatag sa bawat pagsubok na darating pa sa buhay natin. Hindi pa huli ang lahat, kaibigan.  May panahon pa para baguhin mo ang iyong buhay.

Magandang araw po ulit sa inyong lahat. Muli, ako ay nagpapasalamat sa walang pagsawa nyong pagsuporta sa Jeepney Press.  Hanggang sa muli.

Lola Jena

TWINKLE, TWINKLE!
Mga Hula-hula ni Lola Jena Paniwalaan Ninyo O Hinde

July - August 2014

ARIES 

21 March – 19 April

Ingatan mo ang kidney at liver mo. Iwasan mo ang pag-inom ng alcohol at softdrinks. Laging uminom ng tubig. Mainam ng mineral water ang bilhin mo. Basta’t inom ka na lang ng inom. Iwasan ang malamig na tubig. 

Yung mga kaibigan mo hindi na nakikita ng mahabang panahon, kausapin mo. Say, Hello! May mga bagong balita kang maririnig sa kanila at mabibigla ka. Ano kaya? Hindi ko alam kaya tawagan mo na sila. Sana, magandang balita. At kung kailangan ang tulong mo, ibigay mo kahit konti man lang. 

TAURUS 

20 April – 20 May

Gambaru sugi ka, pare! Pahinga ka ng konti. Kawawa naman ang katawan mo. Isa lang yan at walang spare kaya pag-ingatan mong mabuti. Magbakasyon ka nga? Uwi ka sa Pinas this OBON! Mag beach kayo ng family. Pahilot mo ang katawan mo. Rest! Inday, pa-facial ka na rin!

GEMINI 

21 May- 21 June

Huwag masyadong mag-labas-labas ng bahay. Kung lalabas ka man, mag-ingat lalo na sa mga sasakyan. This summer, better enjoy indoors than outdoors. Kung nag-bibisikleta ka papunta sa eki o supermarket, ingat-ingat lagi. Laging mag-pray bago lumabas ng bahay! Amen!

CANCER 

22 June – 22 July

Spend more time with the family. Sobra na ang lakwatsa with the barkada. Iwasan ka party-party muna. Ingat sa mga kinakain at baka sumakit ang tiyan. Huwag na lang sanang food poisoning. Kung mayroon ka na fi-feel na sakit sa katawan, dumerecho agad sa ospital. Patingin ito at baka lumala. Inom ka rin ng maraming tubig this summer!

LEO 23 

July – 22 August

This summer, be kind. If you are already kind, be kinder daw! Malakas ang daloy ng karma sa yo kaya dapat magpakabait ka lalo. Tulungan mo ang mga kaibigan na nangangailangan. Kung humihiram ng pera, bigyan mo na lang ng konti at huwag mo ng pabayad pa. Babalik rin sa yo ito ng sampung beses! Pwede ka rin magbigay ng oras at pagmamahal kung wala kang datung!

VIRGO 

23 August – 22 September

Oras na para mag-ayos ng bahay. Kailangan mong magtapon sa mga hindi na kailangan. Meron bad energy sa loob ng bahay kaya dapat mailabas ito. Pagandahin ang bahay. Maglagay ng bulaklak para gumanda ang energy. Yung mga pundidong ilaw, palitan na. Maduming sofa at futon, itapon na. Yung sinungaling mong jowa, itapon mo na rin. Bakit? Hindi darating yung bago, kung nandyan pa yung luma! Gets mo?

LIBRA  

23 September – 23 October

Yung nararanasan mong problema ngayon, may parating na solusyon. Magdasal ka lagi. Yung hinihingi mo, darating din. Kaila-ngan mong magpakatatag. Kung nag-iisa ka sa bahay, tawagan mo ang mga BFF sa cellphone mo para meron kang kausap lagi. Manood ng magandang pelikula o programa sa TV. Cool ka lang!

SCORPIO  

24 October – 21 November

Maganda ang daloy ng pera ngayon. Kung gusto mong mag business, good time ngayon. Pag-aralang mabuti ang anumang papasukin mo para hindi ka malinlang ng ibang masamang tao. Good time din para mag-bakasyon. Invest your money on your health. Mag-enjoy ka sa buhay mo!

SAGITTARIUS  

22 November – 21 December

Romance is in the air! Huwag mo ng pakawalan yan, Inday! Maligaya ang love life mo. Isali mo na rin ang sex life. Hinay-hinay ka lang at baka ma-love-is-blind ka. Huwag kalimutan na meron kang trabaho. Create balance in your life. Bawal ang sobra. Lason ito!

CAPRICORN  

22 December – 19 January

Sakit sa mata at ulo! Migraines! Iwasan ang sobrang pag-gamit ng computer at TV. Bawasan ang pag-open ng facebook. Tama na ang isang beses sa isang araw. Huwag ka ng mag-comment. Mag-like ka na lang. Kumain ng blueberries, good for the eyes!

AQUARIUS  

20 January – 18 February

Energetic ka ngayon. Use this time for healthy activities like going to the gym. Kung hindi ka member, mag jogging ka na lang sa labas early in the morning or night time when it is not so hot outside. Do some stretching or yoga exercises also. Move while you can.

PISCES  

19 February – 20 March

Time to invest in education or learning a new skill! Mag-aral ka ng cooking or baking kaya? O mag-enrol ka kaya sa isang Japanese class? O kung meron mga cultural schools around, tingin lang at baka meron kang magustuhan. Learn something new this summer. Kung gusto mong mag-swimming lessons, pwede rin!

Anita Sasaki

KWENTO NI NANAY

July - August 2014

Ang feeling ko, medyo nag matured na ang pag-iisip ko dahil sa daming mga pagkakamaling nagawa ko. Kaya mas konti na ang aking mga pagkakamali ngayon dahil marami akong nagawang mga pagkakamali noon. Marami akong napulot na aral. 

Kapag nakuha mo ang aral sa bawat mali, hindi mo na mauulit ito. Sanay ka na. Meron ka ng karanasan. Ngunit natutunan ko na kahit ako ay nag-matured nang dahil sa aking mga karanasan, patuloy pa rin akong nagkakamali ngunit mas mabilis akong natututo sa aking mga pagkakamali.

Sa mga ilang dekadang taon na lumipas sa aking buhay, eto ang ilan sa mga natutuhan ko sa buhay. 

1. Nagkakaroon ako ng mas maraming tiwala sa aking sarili.

Dahil alam natin ito, kung alam natin na hindi natin magagawa ang isang bagay, hindi na isasalang ang ating sarili para mapahiya at mapahamak. Alam na natin ang ating limitasyon.

2. OK lang ang magkamali. 

Hindi tama yung pag-iisip na: Hindi dapat magkamali. Basta’t gawin mo ang dapat at ibigay mo ang lahat. Kaya kung nagkamali ka, OK lang.

3. Hanggang hindi mo makuha ang leksyon sa bawat pagkakamali, mauulit na naman ito. Kaya kapag nagkamali ka, tanungin mo agad ang sarili: Ano ang hindi ko nagawang tama? O ano ba ang ginawa kong mali? Kapag nasagot mo ito, siguradong maiiwasan mong magkakamali ka ulit.

4. Hindi mo maiiwasang magkamali.

Minsan, kahit ingat na ingat ka, merong mga panahon na hindi mo maiiwasang magkamali ka. Yung mga kasong ganoon, wala na tayong magagawa pa. Kung kailangan mangyari ang isang bagay, dapat mangyari ito.

5. Hindi lang tayo ang nagkakamali. Lahat tayo ay nagkakamali.

Kahit sino, pati na rin yung mga taong iniidolo natin ay nagkakamali. 

Isipin lamang natin na ang buhay ay parang laro. Isipin natin na parang may limang bola tayong jina-juggle sa ere. Yon mga bola ay ... ang ating trabaho, pamilya, mga kaibigan, at kasiglaan. Ang bola ng trabaho ay isang gomang bola. Pag ito ay nahulog, ito ay babalik o mag bounce back. Di paris ng tatlo, ito ay mga babasagin at pag ang isa nito ay mabasag, hindi na ito maibabalik sa dati. Ito ay magkakalamat, sira na at baka magka- durog-durog pa at di na maaayos o maibabalik sa dati.

Kaya dapat natin maunawaan at pagsikapan ang ating balance sa buhay.

"Papaano"? Huwag nating maliitin ang ating sarili at ikumpara sa iba.

Ang bawat isa sa atin  ay may kanya-kanyang katangian at espesyal ang bawat isa sa atin. Huwag natin baliwalain ang ating mga adhikain na sirain ang ibang tao. Tayo lang ang nakakaalam kung ano ang makakabuti sa ating sarili. Huwag nating balewalain ang mga bagay na malapit sa ating puso. Hawakan natin sila na para itong ating buhay. Sapagka't kung ito'y nawala parang wala nang halaga ang buhay natin. Huwag natin pabayaan ang buhay natin na makawala sa ating mga palad. Mabuhay tayo nang araw araw at mabubuhay tayo ng buong buhay natin. Huwag tayong mabuhay sa nakaraan o sa hinaharap. Kundi sa araw- araw lamang at huwag tayong susuko hanggat mayroon tayong naibibigay. Hindi pa tapos ang lahat hanggang tayo ay sumusubok. Huwag tayong matakot sumubok.

Huwag matakot sapagkat hindi tayo perfect. Iba sa atin, medyo sensitibo. Yung iba, medyo mahina. Yung iba, medyo natatakot. Aminin mo sa sarili mo na tao lang tayong nagkakamali at pagkatapos, lakasin mo ang kalooban mo. Gawin na ang gusto mo gawin. Ganito lang ang simula. Kapag nagawa mo na, makikita mo na kaya mo pala. Ganoon lang kadali. Walang mangyayari kung wala kang gagawin. 

Go! Go! Go!