Roger Agustin

Musing of a Sarariman: The End to Over Pay

July - August 2014

At the end of May, the Japanese government announced an initiative to amend labor laws to allow the limit of 40 working hours per week to be exceeded without overtime pay in certain professions. This initiative is backed by the Industrial Competitive Council as part of the government strategy to stimulate economic growth. This is not a new thing at all because the proposal for overtime pay exemption has been thought of for more than 10 years already or even earlier. In fact, the same proposal was made by Prime Minister Abe himself in his first tenure way back in 2007 and stressed exactly the same reasoning behind (please see the excerpt of his speech below). The exemption scheme has already triggered strong reactions and protests from labor unions across the country just like in the past. The proposed amendment seemed to be suggesting a new labor system that scraps overtime pay across the board and that longer working hours promotes `karoshi’ (death from overwork). Just like in the past, the plan has met a lot of opposition from workers, unions and labor lawyers. PM Abe dropped the original plan in 2007 in face of strong criticisms, but the government aims to push through the new legislation proposal during the next year and put it into effect in 2016.

While the proposal is limited to white collar workers with a defined salary level and with conditional options that sound reasonable, it would still face a lot of opposition not only from the white collar workers themselves but even to the would-be workers. Many see the exemption from overtime pay as legalizing the already widespread practice of unpaid “service” overtime. And opposite to the goal of achieving flexibility in working style and work life balance,   it may even worsen the problems associated with long working hours and overwork.

I myself am not at all opposed to the idea because I am a proponent of performance-based pay system and working style. After decades of economic recessions and massive low cost offshore sourcing, the Japanese management styles and corporate cultures needed to adapt itself to changes in the global economy. The well known futurist Alvin Toffler’s book Third Wave gave birth to the concept of the knowledge worker in the Third Wave society which is where we are in now the IT age. We have seen the exponential increase in knowledge based production or knowledge based products where the products themselves could be created overnight and value defined by the consumers. Compare that to the conventional tangible goods that are mass produced of which the value/price is still defined by time and resources, and the difference is clear. 

I saw this coming when I was working for a very conservative Japanese company two decades ago where working overtime was the norm. We were paid for overtime but to a certain limit. Beyond the limit was the unpaid “service” overtime. Being in the low rank, our base salaries were low so that the only way to compensate for the low pay was to work overtime. I was a 

“knowledge worker” back then because my work was on systems design and my main work products were knowledge based like technical reports and patents, and the numbers I crunched ended up in computers that run cars on the streets. But at that time, I couldn’t comprehend the gap between productivity and the need to work overtime (just because everybody was still at work after five!). It wasn’t really about overtime but “working hard” which meant working long hours was seen as a virtue. It looked to me at that time that workers were adjusting their productivity to like 14 hours when they could have achieved the same within the regular 8 hours. I had a deep culture shock though when I moved to a US owned company because the pay was based on performance and overtime needed preapproval. 

Anyway, going back to the overtime pay exemption, it is also not new to me. When I was given the title of a manager, it came with a ‘management allowance’ package in exchange for an overtime pay exemption. It was in line with the Japanese labor laws that exempt employees from supervisor levels from the legal limit of 40 hours per week. It was perfectly fine with me since I was managing a team. But when the company started to promote other employees, including my team members, to supervisory level, it kind of felt odd to me. Many of the employees now are managers without any subordinates! After doing some research, that coincided with the time when a business school reported an increasing number of workers being classified as ‘managers’ when it comes to overtime policy. By paying a nominal ‘manager’s allowance’ or giving management titles to worker, companies are able to avoid paying overtime premiums within the boundaries of legal regulations. While I believe that my company was fair in using this policy, other companies may have taken advantage of this practice. After all, the Japanese workers, whether they are assigned management titles or not, are well accustomed to unpaid overtime work, accepting it as an inevitable fact of life. 

The concept of overtime pay exemption is not bad if it is to promote competitiveness by shifting from time linked pay to performance linked pay system. I believe on the positive side that if the pay is based on performance, the worker is given opportunities to continuously perform better with flexibility and be competitive in the global environment. There is also a high motivation to learn new skills as long as the company supports employee career development. But there would always be loopholes to abuse the system. Companies can set high production quotas at the same time set a cap on overtime hours and pay, white-collar workers would have to work longer hours and consequently forcing their subordinates to work more to meet their targets. It could become a vicious spiral of long hours of unpaid work and overwork related stresses or burnouts. This pheno-menon is already happening on the so called ‘black’ companies and also limits the equal opportunity for working women who are constrained to choose between motherhood and career. 

From my personal point of view, for the proposed legislation to work and meet its goals, it requires a paradigm shift because it would bring disruptive changes to established working cultures in Japan. I am a living testament to this “new” system along with many white collar salarymen.  PM Abe provided the options to choose. From my experience, it is not a matter of choice anymore but rather of acceptance.

A long time ago, I was told by somebody, “Work smart, not hard”. I guess so…and the truth is, if you work smart, you get more work. Ironic, isn’t it?

Sally Takashima

Kansai Crusade

July - August 2014

The month of June has come and gone leaving happy moments of parties, celebrations and friends reunions. More pictures for the albums to remember lovely Filipiniana costumes worn during various events commemorating the 116th Declaration of Philippine Independence.

June is special because it is the time to show off our rich culture through the wide variety of native costumes from the different provinces. Also, for all to see is the grace, demure and elegance of the "Dalagang Pilipina" as well as the "Matronang Pilipina" who is much superior in grace, femininity, confidence and modesty compared with her other Asian sisters.

The immortal song "Ang Dalagang Pilipina" comes to mind everytime I attend a gathering with Pinays wearing native costumes.

The Kyoto Pag-Asa Filipino Community's "Pagdiriwang ng Kalayaan ng Pilipinas 2014 was a well attended affair with guests coming all the way from Hikone, Nagahama in Shiga Prefecture as well as Osaka.

A Filipiniana Dress Competition, songs, dances, raffle draw and fiesta fair of various Philippine cuisine made for an enjoyable Sunday family gathering. The Guest of Honor was Honorable Consul Jerome O. Castro of the Philippine Consulate General (Osaka-Kobe). The lucky winner for  the Best Filipiniana Dress was Geraldine Murayama, who wore a native dress of her native Cotobato.

Another exciting event that everyone was looking forward to was the much awaited "Gng. Kalayaan Pageant 2014" presented by the Philippine Community Coordinating Council PCCC is an umbrella group comprising of various Philippine organizations in Western Japan.

The last "Gng Kalayaan Pageant” was held 9 years ago but has remained a popular event among many Kansai based Pilipinos. The Master of Ceremony was Ms. Lorna Cifra. The Brief Overview of the Gng. Kalayaan Pageant was given by Ms. Neriza Saito. The Inspirational Message was given by Vice Consul Dax Imperial for Honorable Consul General Maria Teresa L. Taguiang. The Opening Remarks was given by Ms. Joy Yoshitomi, current Chairperson of PCCC.

The month of June's highlight celebration is the Lunch Reception hosted by the Philippine Consulate General in Osaka-Kobe held at the Sorakuen Hall in Kobe in celebration of the 116th Aniversary of the Declaration of Independence of the Philippines.

Guest Speakers were His Excellency Philippine Ambassador to Japan Mr. Manuel M. Lopez; His Excellency, Mr. Toshizo Ido, Governor of Hyogo Prefecture; His Excellency Mr. Kizo Hisamoto, Mayor of Kobe City. The Toast was raised by His Excellency Mr. Akira Miwa, Ambassador for the Kansai Region.

Loleng Ramos

Kapatiran Ang PAPA!

July - August 2014

Hi, Kapatid!  May papa ka ano? Ako din, saka si kuya kahit lalaki iyon, lahat tayo, ang Santo Papa! Si Pope Francis.  Kilala mo na ba siya?  Kahit hindi ka Katoliko, lahat naman tayo mahilig sa sikat. Eh di kilalanin mo din siya, si Papa!

Akala mo cartoons lang iyong si San Pedro hawak ang susi at nagpapasok o hindi ng mga kaluluwa sa pinto ng langit, totoo pala!  Si Simon na isa sa 12 apostles ng Panginoong Hesus na Siya ring nagbigay sa kanya ng pangalang “Peter”, hango sa salitang Latin, “Petrus” na ang ibig sabihin ay “Bato”: Ang sabi Niya:  “Pinagpala ka Simon dahil hindi laman o dugo ang nagbunyag sa iyo (ng kaalaman kung sino Ako) kundi ang aking Ama.  Sinasabi ko sa iyo na ikaw ay si Pedro, mula sa batong ito ay aking itatatag ang aking simbahan, at ibibigay ko sa iyo ang susi ng kaharian ng langit.  Anuman ang iyong ibigkis sa lupa ay nakabigkis din sa langit at kung ano ang iyong bibitiwan sa lupa ay nakabitiw na din sa langit.” 

 Dito na nga nagsimula ang pagkakaroon ng isang Pope na ang ibig sabihin sa salitang Greek ay “pappas”,  tawag ng isang bata sa kanya ama. Siya nga ang ating Ama dito sa lupa. Ang pastol (shepherd) ng mga tupa (isang simbolo para sa mga Kristiyano). Vicar of Christ o kahalili ng Panginoon Hesus dito sa lupa.  Siya ang Successor o ang papalit sa luklukan ni Saint Peter (San Pedro).  Nakakasigla na bilang isang Katoliko, ang taong ito na tila nakatapak na ang isang paa sa langit ay siya palang ating lider, gagabay o hihila sa atin upang tayo din ay makapasok sa pinto.  Huwag lang sana tayong mag-ala tug-of-war o makipag-batakan at magsasabing, “ayoko nga!”

Marahil matanong mo, ni hindi mo alam kung nasaan ang Papa, papaano mangyayari na mahihila ka niya? Nakatira ang Santo Papa sa Vatican City, ang pinakamaliit na bansa sa buong mundo. Ito ay nasa capital city ng Italy, sa Rome.  Ang rango ng Pope sa pamunuan ng simbahang Katoliko ay nasa pinakamataas, sumusunod sa kanya ang mga Cardinals, Archbishop, Bishop, Priest, Deacon, at Laity (tayo).  Noong umakyat na si Hesu Kristo sa langit, ang kanyang mga apostoles ang nagkalat ng kanyang mga turo at salita. Si Simon Peter nga, ang unang Pope ang namuno nito.  Sa pagpapalit ng Santo Papa, sa pag-saling lahi ng mga tao sa mundo, ang mga turo at salitang ito ay matututunan ng mga taong naniniwala sa Kanya.  

Sa desisyon at dispensasyon ng Papa, nakasalalay ang maraming isyu ng moralidad sa mundo.  Ang abortion o paglaglag ng dinadalang bata, ang pagsasama ng hindi mag-asawa, diborsyo, ang pagpapakasal na kapwa lalaki o kapwa babae, ang pag-gamit ng contraceptive o birth controls, ilan lamang ito sa mga bagay-bagay na patuloy na tinatalakay ng Papa at nang buong simbahan.  Sa relihiyong Katoliko, ang lahat ng ito ay hindi pinapayagang mangyari dahil saliwat sa mga utos ng Diyos.  Nitong mga nagdaang taon, ang iskandalo ng sexual abuse sa loob ng simbahan ay lumabas at patuloy na nabubunyag. Napakaraming pari ang napatunayang nang-abuso ng mga bata.  Napakalaking problema ito sa Papa, sa paraan ng pagpaparusa sa mga paring may sala at mga taong nagkubli sa kanila, sa paghilom ng sugat sa mga biktima at sa pag-gawa ng paraan upang hindi na ito maulit muli.

Maraming Katoliko ang tumalikod sa relihiyon, nawalan ng pag-asa sa sarili at sa simbahan.  Hindi ba kapatid, ito mismo ang gusto ng demonyo?  Naniniwala ka ba dito?  Patuloy siyang nagtatrabaho, para mailayo ang maraming kaluluwa sa panig ng Diyos.  Magpapahila ka ba sa kanya?  Palaging mabait ang Diyos, mapag-patawad at palaging nagbibigay ng pag-asa.  Si Pope Francis, ang ating Papa dito sa lupa ay patuloy na nagpapa-ngiti sa maraming tao, nagbibigay saya, ng pag-asa!  Ito siya:

Si Pope Francis ay ang ika 266 na Papa mula kay San Pedro.  Jorge Mario Bergoglio ang tunay na pangalan ng ating Papa, Francis ang kanyang piniling papal name na galing sa santong si St. Francis of Assisi na kanyang tinutularan sa pagiging lubos na mapag-kumbaba.  Maraming kakaiba kay Pope Francis sa mga nagdaang Papa.  Hindi siya tumitira sa marangyang Papal Apartment na siyang tirahan ng mga Papa kundi sa isang simpleng guesthouse sa Vatican kung saan mas malapit din siya sa publiko.  Ang kanyang piscatory ring, ang singsing na sinusuot ng mga Papa at naka-ukit ang imahen ni Saint Peter, ang mangingisda (Fisher of Men) ay silver o gold-plate na silver.  Simple ang kanyang vestment o kasuotan, tinanggihan din niya ang pope mobile o sasakyan ng papa kapag lumalabas sa publiko dahil mas importante sa kanya na mas makalapit sa kanya ang mga tao kaysa sa kanyang sariling proteksyon mula sa isang assassination.

Ang tradition ng “washing of feet” kapag Kuwaresma ay hindi ginawa ni Pope Francis sa paa ng ibang pari kundi sa mga paa ng mga batang nasa loob ng kulungan, babaeng muslim, disabled, ibang relihiyon, anumang edad.  Hinalikan niya at niyayakap ang mga may sakit o depormidad.  Ang pinuno ng dalawang bansa na matagal ng nag-aaway,  Palestine at Israel ay inimbitahan ni Pope na magdasal sa Vatican.  Sa kanyang birthday, inanyayahan niya ang ilang homeless sa kanyang almusal.  Ilan lamang ito sa mga katangian ni Pope Francis na nagpapamahal sa kanya sa maraming tao.  Marami na din napabalitang bumalik sa relihiyon, o mga atheist o walang paniniwala sa Diyos na nagbigay ng testamento kung paano sila naantig ng Santo Papa.   

Malaki ang pag-asa na hatid ni Pope Francis sa mundo na gustong pamunuan ng kadiliman, tulungan natin si Papa natin, ipagdasal natin siya at ang buong mundo. 

Jasmin Vasquez

Ano Ne! Shoganai!

July - August 2014

Shoganai o walang magagawa. Ito ang madalas na salitang idinadahilan ng mga tao kapag sila ay nagigipit o nangangailangan. Dahilan ng mga taong mahina ang loob pagdating sa hamon ng mga pagsubok sa buhay. Pera :  ito ang laging nagiging dahilan kung bakit kailangan nating maghanap-buhay. Bakit? 

1)  Dahil kailangan nating suportahan ang mga pangangailangan ng magulang, kapatid, at ng sarili nating pamilya (asawa at mga anak). 

2) Gustong makapag pundar ng lupa't bahay.  

3) Dahil gusto nating masunod ang mga luho o layaw ng makabagong pamumuhay.  

4) Upang maipakita sa ibang tao na angat ka sa iyong pamumuhay. Na nagiging daan kung minsan ma maliitin ang mga mas nakakababang tao.

Pangarap :  ang nagtutulak sa ating lahat upang lalo tayong mag sikap na kumita at makamit ang tagumpay sa hamon ng ating buhay. Tulad ng iba, isa rin ako sa mga taong gustong maiahon sa kahirapan ang pamilya at magkaroon ng maganda pang pamumuhay sa ating sariling bansa. Kaya hangga't may panahon at kaya pang magsakripisyo, tuloy pa rin ang pagsisikap para makamit ang pangarap na minimithi.

Nais kong i-share sa inyo ang buhay ng isang tao na wala syang ginawa kundi maibigay ang pangangailangan ng kanyang mga mahal sa buhay.  Trabaho sa araw, sa kaisha (pabrika).  Trabaho sa gabi, sa omise (club). Ganyan ang buhay nya dito sa Japan. Ngunit may isa akong napuna sa kanyang katauhan.  Na kapag may ginusto sya na isang bagay.  Kailangan makabili o kailangan magawa nya ito ng mabilisan.  Bigla akong napaisip kung paano nya iyon magagawa ng agad agad.  Lumipas ang mga araw at aking nabatid kung paano nya nagagawang bumili ng ganito, bumili ng ganyan. At ito marahil ang misyon ko kung bakit ko nakilala ang taong ito: ang baguhin ang kanyang maling gawain.

Mga kapatid at kaibigan,  lahat ng bagay na ating gustong makamit at mangyari sa ating buhay ay matutupad kung tayo ay magsisikap at matututong maghintay ng tamang panahon. Hindi nakukuha yan sa mabilisang oras.  Wag nating idahilan na walang magagawa dahil kailangan.  Nakakaisip tuloy ng bagay upang gumawa ng hindi mabuti para lamang masunod ang gusto. Masarap makamit ang mga pangarap mo galing sa sarili mong sikap at tyaga kumpara sa kumapit ka sa tawag ng pangangailan at bumigay ka sa tukso ng buhay.  Oo ngat madaling magka-pera sa isang iglap lamang kung iyong nanaisin, ngunit maaring magdulot ito ng kapahamakan sa iyong buhay. Maaring may natatapakan ka at nasasaktan na ibang tao ng hindi mo namamalayan. Tandaan mo, may Diyos na nakakakita sa lahat ng iyong ginagawa. 

Dito sa Japan, maraming trabaho ang pwede nating pasukan. Wag lang sana puro pera at luho ang isipin natin.  Isipin din natin ang ating kalusugan sapagkat kapag tayo ay siningil na sa lahat ng bagay na ating ginawa, hindi natin madadala sa ating pagkawala ang mga bagay, pera o kayamanan sa ating paglisan sa mundong ito. 

Kung matututo lang sana tayong makuntento at maghintay sa bawat bagay na ating ninanais at nanaisin, wala sanang mga taong naliligaw ang landas at wala sanang gumagawa ng hindi mabuti.  At hindi natin dapat sinisisi ang pagi-ging marupok natin sa hamon ng buhay kaya tayo nakakagawa ng isang bagay na masama para lang sa pera o bagay na ating ninanais. Tayo ang gumagawa ng buhay natin. Kaya dapat nating paghandaan na maging matatag sa bawat pagsubok na darating pa sa buhay natin. Hindi pa huli ang lahat, kaibigan.  May panahon pa para baguhin mo ang iyong buhay.

Magandang araw po ulit sa inyong lahat. Muli, ako ay nagpapasalamat sa walang pagsawa nyong pagsuporta sa Jeepney Press.  Hanggang sa muli.

Lola Jena

TWINKLE, TWINKLE!
Mga Hula-hula ni Lola Jena Paniwalaan Ninyo O Hinde

July - August 2014

ARIES 

21 March – 19 April

Ingatan mo ang kidney at liver mo. Iwasan mo ang pag-inom ng alcohol at softdrinks. Laging uminom ng tubig. Mainam ng mineral water ang bilhin mo. Basta’t inom ka na lang ng inom. Iwasan ang malamig na tubig. 

Yung mga kaibigan mo hindi na nakikita ng mahabang panahon, kausapin mo. Say, Hello! May mga bagong balita kang maririnig sa kanila at mabibigla ka. Ano kaya? Hindi ko alam kaya tawagan mo na sila. Sana, magandang balita. At kung kailangan ang tulong mo, ibigay mo kahit konti man lang. 

TAURUS 

20 April – 20 May

Gambaru sugi ka, pare! Pahinga ka ng konti. Kawawa naman ang katawan mo. Isa lang yan at walang spare kaya pag-ingatan mong mabuti. Magbakasyon ka nga? Uwi ka sa Pinas this OBON! Mag beach kayo ng family. Pahilot mo ang katawan mo. Rest! Inday, pa-facial ka na rin!

GEMINI 

21 May- 21 June

Huwag masyadong mag-labas-labas ng bahay. Kung lalabas ka man, mag-ingat lalo na sa mga sasakyan. This summer, better enjoy indoors than outdoors. Kung nag-bibisikleta ka papunta sa eki o supermarket, ingat-ingat lagi. Laging mag-pray bago lumabas ng bahay! Amen!

CANCER 

22 June – 22 July

Spend more time with the family. Sobra na ang lakwatsa with the barkada. Iwasan ka party-party muna. Ingat sa mga kinakain at baka sumakit ang tiyan. Huwag na lang sanang food poisoning. Kung mayroon ka na fi-feel na sakit sa katawan, dumerecho agad sa ospital. Patingin ito at baka lumala. Inom ka rin ng maraming tubig this summer!

LEO 23 

July – 22 August

This summer, be kind. If you are already kind, be kinder daw! Malakas ang daloy ng karma sa yo kaya dapat magpakabait ka lalo. Tulungan mo ang mga kaibigan na nangangailangan. Kung humihiram ng pera, bigyan mo na lang ng konti at huwag mo ng pabayad pa. Babalik rin sa yo ito ng sampung beses! Pwede ka rin magbigay ng oras at pagmamahal kung wala kang datung!

VIRGO 

23 August – 22 September

Oras na para mag-ayos ng bahay. Kailangan mong magtapon sa mga hindi na kailangan. Meron bad energy sa loob ng bahay kaya dapat mailabas ito. Pagandahin ang bahay. Maglagay ng bulaklak para gumanda ang energy. Yung mga pundidong ilaw, palitan na. Maduming sofa at futon, itapon na. Yung sinungaling mong jowa, itapon mo na rin. Bakit? Hindi darating yung bago, kung nandyan pa yung luma! Gets mo?

LIBRA  

23 September – 23 October

Yung nararanasan mong problema ngayon, may parating na solusyon. Magdasal ka lagi. Yung hinihingi mo, darating din. Kaila-ngan mong magpakatatag. Kung nag-iisa ka sa bahay, tawagan mo ang mga BFF sa cellphone mo para meron kang kausap lagi. Manood ng magandang pelikula o programa sa TV. Cool ka lang!

SCORPIO  

24 October – 21 November

Maganda ang daloy ng pera ngayon. Kung gusto mong mag business, good time ngayon. Pag-aralang mabuti ang anumang papasukin mo para hindi ka malinlang ng ibang masamang tao. Good time din para mag-bakasyon. Invest your money on your health. Mag-enjoy ka sa buhay mo!

SAGITTARIUS  

22 November – 21 December

Romance is in the air! Huwag mo ng pakawalan yan, Inday! Maligaya ang love life mo. Isali mo na rin ang sex life. Hinay-hinay ka lang at baka ma-love-is-blind ka. Huwag kalimutan na meron kang trabaho. Create balance in your life. Bawal ang sobra. Lason ito!

CAPRICORN  

22 December – 19 January

Sakit sa mata at ulo! Migraines! Iwasan ang sobrang pag-gamit ng computer at TV. Bawasan ang pag-open ng facebook. Tama na ang isang beses sa isang araw. Huwag ka ng mag-comment. Mag-like ka na lang. Kumain ng blueberries, good for the eyes!

AQUARIUS  

20 January – 18 February

Energetic ka ngayon. Use this time for healthy activities like going to the gym. Kung hindi ka member, mag jogging ka na lang sa labas early in the morning or night time when it is not so hot outside. Do some stretching or yoga exercises also. Move while you can.

PISCES  

19 February – 20 March

Time to invest in education or learning a new skill! Mag-aral ka ng cooking or baking kaya? O mag-enrol ka kaya sa isang Japanese class? O kung meron mga cultural schools around, tingin lang at baka meron kang magustuhan. Learn something new this summer. Kung gusto mong mag-swimming lessons, pwede rin!

Anita Sasaki

KWENTO NI NANAY

July - August 2014

Ang feeling ko, medyo nag matured na ang pag-iisip ko dahil sa daming mga pagkakamaling nagawa ko. Kaya mas konti na ang aking mga pagkakamali ngayon dahil marami akong nagawang mga pagkakamali noon. Marami akong napulot na aral. 

Kapag nakuha mo ang aral sa bawat mali, hindi mo na mauulit ito. Sanay ka na. Meron ka ng karanasan. Ngunit natutunan ko na kahit ako ay nag-matured nang dahil sa aking mga karanasan, patuloy pa rin akong nagkakamali ngunit mas mabilis akong natututo sa aking mga pagkakamali.

Sa mga ilang dekadang taon na lumipas sa aking buhay, eto ang ilan sa mga natutuhan ko sa buhay. 

1. Nagkakaroon ako ng mas maraming tiwala sa aking sarili.

Dahil alam natin ito, kung alam natin na hindi natin magagawa ang isang bagay, hindi na isasalang ang ating sarili para mapahiya at mapahamak. Alam na natin ang ating limitasyon.

2. OK lang ang magkamali. 

Hindi tama yung pag-iisip na: Hindi dapat magkamali. Basta’t gawin mo ang dapat at ibigay mo ang lahat. Kaya kung nagkamali ka, OK lang.

3. Hanggang hindi mo makuha ang leksyon sa bawat pagkakamali, mauulit na naman ito. Kaya kapag nagkamali ka, tanungin mo agad ang sarili: Ano ang hindi ko nagawang tama? O ano ba ang ginawa kong mali? Kapag nasagot mo ito, siguradong maiiwasan mong magkakamali ka ulit.

4. Hindi mo maiiwasang magkamali.

Minsan, kahit ingat na ingat ka, merong mga panahon na hindi mo maiiwasang magkamali ka. Yung mga kasong ganoon, wala na tayong magagawa pa. Kung kailangan mangyari ang isang bagay, dapat mangyari ito.

5. Hindi lang tayo ang nagkakamali. Lahat tayo ay nagkakamali.

Kahit sino, pati na rin yung mga taong iniidolo natin ay nagkakamali. 

Isipin lamang natin na ang buhay ay parang laro. Isipin natin na parang may limang bola tayong jina-juggle sa ere. Yon mga bola ay ... ang ating trabaho, pamilya, mga kaibigan, at kasiglaan. Ang bola ng trabaho ay isang gomang bola. Pag ito ay nahulog, ito ay babalik o mag bounce back. Di paris ng tatlo, ito ay mga babasagin at pag ang isa nito ay mabasag, hindi na ito maibabalik sa dati. Ito ay magkakalamat, sira na at baka magka- durog-durog pa at di na maaayos o maibabalik sa dati.

Kaya dapat natin maunawaan at pagsikapan ang ating balance sa buhay.

"Papaano"? Huwag nating maliitin ang ating sarili at ikumpara sa iba.

Ang bawat isa sa atin  ay may kanya-kanyang katangian at espesyal ang bawat isa sa atin. Huwag natin baliwalain ang ating mga adhikain na sirain ang ibang tao. Tayo lang ang nakakaalam kung ano ang makakabuti sa ating sarili. Huwag nating balewalain ang mga bagay na malapit sa ating puso. Hawakan natin sila na para itong ating buhay. Sapagka't kung ito'y nawala parang wala nang halaga ang buhay natin. Huwag natin pabayaan ang buhay natin na makawala sa ating mga palad. Mabuhay tayo nang araw araw at mabubuhay tayo ng buong buhay natin. Huwag tayong mabuhay sa nakaraan o sa hinaharap. Kundi sa araw- araw lamang at huwag tayong susuko hanggat mayroon tayong naibibigay. Hindi pa tapos ang lahat hanggang tayo ay sumusubok. Huwag tayong matakot sumubok.

Huwag matakot sapagkat hindi tayo perfect. Iba sa atin, medyo sensitibo. Yung iba, medyo mahina. Yung iba, medyo natatakot. Aminin mo sa sarili mo na tao lang tayong nagkakamali at pagkatapos, lakasin mo ang kalooban mo. Gawin na ang gusto mo gawin. Ganito lang ang simula. Kapag nagawa mo na, makikita mo na kaya mo pala. Ganoon lang kadali. Walang mangyayari kung wala kang gagawin. 

Go! Go! Go! 

Jeepney Press May - June 2014

Jeepney Press January-February 2014

COVER
by Dennis Sun
www.dennissun.net

CENTERFOLD

A Decade Of Musical Joy!

May - June 2014

Let's keep our music alive whichever part of the world we may be. Let's be proud of our heritage.

The year was 2005. It was a time when most Filipino competitions in Japan were all beauty pageants. Either it is a Binibining Pilipinas or a Ginang Pilipinas ng Japan. Not that we hate beauty pageants, Filipinos are famous for winning international beauty contests. And the Filipinos are proud of them.

However, we have another great Filipino talent. If in America, it is the black people who are known for their great singing voices; in Asia, it is the Filipinos who reign high in the talent for singing. We know that most singers in hotels, restaurants, music lounges and clubs around the world are mostly Filipinos.

The 80’s and 90’s were a generation when so many talented Filipino singers were brought to Japan. We were in demand in the entertainment industry. Those professional singers who weren’t making it in the Philippines came to Japan in huge numbers. I remember going to Philippine pubs listening to great Filipino bands all around Japan. And whenever I stayed at hotels, I am always definite that the Asian singer came from the Philippines. 

Most of these professional singers eventually got married to Japanese and became full-time housewives and mothers.  A small percentage of them were lucky to continue their work as singers in hotels or pubs. And the other big percentage? They gave up on their dream. But then, they don’t have to anymore.

In the summer of 2004, Jeepney Press, Samahang Pilipino and Teatro Kanto with the cooperation of the Philippine Embassy thru the Philippine Labor Office bonded together to create UTAWIT, a venue to wake these sleeping Filipino singers and watch their dreams come back to reality again. Eventually, the competition has broaden its scope to include Japanese in the competition to foster unity and cooperation between Filipinos and Japanese in Japan.

UTAWIT is a combination of 2 words: UTA and AWIT. Both words mean sing or song in English. UTAWIT is the only nationwide singing competition organized by Filipinos in Japan. It aims to promote Filipino talents on the mainstream level while enriching cross-cultural appreciation of Filipino and Japanese music. UTAWIT is also a charitable event that hopes to generate financial resources to charitable groups in the Philippines.

Every year, UTAWIT has been growing and trying to fit in the flow of events in the community. In UTAWIT 2005, during its infancy, only Filipino migrants were able to participate and sang only Original Pilipino Music (OPM). In UTAWIT 2006, to coincide with the 50th Anniversary of the diplomatic relations of the Philippines and Japan, Japanese songs were included in the repertoire of the contestants. In UTAWIT 2007, auditions were held outside of Kanto Area, and the scope of participants to include not only Filipino migrants but also Japanese with Filipino descent. UTAWIT BULILIT was also introduced for the talented kids. In UTAWIT 2008, the scope became even wider. Regional Qualifying Rounds were held not only in the Kanto Region but also in Hokkaido, Morioka, Nagano, Ibaraki, Shizuoka, Nagoya, Kyoto and Fukuoka. Participants were open to pure blooded Japanese.  

On its early years, UTAWIT contributed in building classrooms in the Philippines thru the CGMA Project (Classrooms Galing sa Mamamayang Pilipino Abroad). Some years later, it decided to take a regular part in supporting Gawad Kalinga to help unfortunate school children fund their education while helping build classrooms, as well, thru its SIBOL program. In times of crisis, UTAWIT also helped victims of natural calamities especially the victims of Typhoon Yolanda.

This year, the UTAWIT National Executive Committee comprises of its new set of officers headed by one of the prime movers within the Filipino communities in Japan, the publisher of the most dynamic & vibrant publication catered for Filipino readership in Japan, the Jeepney Press, Utawit Chairman Ms. Irene Kaneko; with Vice Chairman (Internal Affairs) Ms. Josie Nistal & Vice Chairman (External Affairs) Ms. Edith Bautista. The National Executive Committee is composed of the Jeepney Press, Sama-hang Pilipino, Teatro Kanto and Science and Technology Advisory Council-Japan (STAC-J).

UTAWIT is strongly supported by the Philippine Embassy in Tokyo with Minister and Consul-General Marian Jocelyn R. Tirol-Ignacio acting as its Adviser and Third Secretary and Vice-Consul Andrea B. Leycano as Utawit Co-Adviser. Utawit is also backed by a network of dynamic Filipino groups in Japan nationwide.

It has been a decade --- a decade of making dreams come true, a decade of bonding, a decade of sharing & loving, a decade of joy of being together working for a common purpose. This year, UTAWIT celebrates 

A DECADE OF MUSICAL JOY! 

Grand Finals will be held on 16 November 2014 (Sun), 1-5pm at Shibuya Cultural Center Owada – Sakura Hall (渋谷区分か総合センター大和田さくらホール). Watch, listen and be amazed by each regional winner’s performance. Everyone is invited! FREE ADMISSION!

Dennis Sun

DAISUKI - Super Like!

May - June 2014

Vacation is officially over once I land at Narita International Airport. Good bye to the daily morning fabulous buffet breakfast at the hotel. So long to the big king sized bed with six fluffy pillows to play. Sayonara to relaxing massages and fascinating facials everyday. No more eating and drinking at fancy restaurants and bars. Yes, I confess. Japan is too expensive for this kind of lifestyle.

Masarap magbakasyon. Pero masarap din bumalik sa Japan after a long vacation. Kapag naubusan ka ng datung at sinimulan mo ng gumamit ng credit card, meron ng ibig sabihin iyon. Kapag nakita mong umiitim na ang balat mo at kumakapal na ang foundation sa mukha mo kahit hindi ka nagpahid, meron na rin ibig sabihin iyon. Kapag naiinis ka na sa traffic, nabibingi sa ingay at nahihilo sa mga sari-saring amoy, isa lang ang sagot doon. Kaeritai ka na sa Japan! You miss the cleanliness, beauty and orderliness of surroundings in Japan. You miss the polite, apologetic and courteous people of Japan, also.

To enjoy and discover the hidden wonders of Tokyo when arriving at Narita International Airport, I always take the airport limousine bus to central Tokyo. There are so many good views to see. I sleep through the first half of the travel. Once the bus gets into the central Tokyo area near Odaiba, I begin my touristy adventure and marvel at how different Tokyo is compared to the other cities I just came from. Tokyo is different. Buildings are modern and clean. Roads are well paved and painted. Trees are trimmed and groomed. Cars speed on a regular paced flow. No honking of horns. No smoke billowing from the car’s exhaust pipes. All is well. All is peaceful. This is Tokyo and I feel glad to be back home.

Whether you land in Tokyo, Osaka, Nagoya or any major cities in Japan, the feeling is always the same. You are always glad to be back in Japan…alone but not lonely, employed but not rich, well fed but not fat. We are just happy to be here.

The Philippines is still waiting for the big news this coming June from the Japanese government whether to waive tourist visas to Filipinos or not. The Japanese government is still studying it carefully and they should! So don’t tell your friends to book a ticket to Japan yet. Not so fast.

Pero kay rami ko ng nakikitang mga Pinoy tourists here in Tokyo, Kyoto and Osaka since April. They usually come in groups of families. Last April, I had to play tourist guide to some friends also. Basta huwag lang Disneyland. Please lang, nasusuka na ako kay Mickey Mouse. Sabi ko kay Bong, “Baka magdala lang ako ng Dora rat killer sa Disneyland.”

Saan ba ang mga magagandang lugar para dalhin natin sila? Nandyan ang Mt. Fuji. Huwag na lang kayong umakyat. Mt. Fuji is best viewed from a distance. Pati na rin ang Tokyo Tower at Tokyo Skytree. Magbabayad pa kayo kapag umakyat kayo sa itaas. Dyan na lang kayo mag-selfie sa ibaba. Libre pa! Maraming mga templo sa Kyoto at sa lahat ng lugar sa Japan. Huwag kalimutan pumunta sa mga castles, parks, lakes and mountains. Super beautiful ang nature sa Japan lalung-lalo na during spring and autumn. At siempre, kung winter, punta kayo sa north especially in Hokkaido. Huwag pilitin ang sariling mag-ski or snow boarding at baka mapipilayan lang kayo tulad ng friend kong si Arnold. Akala niya, ganoon kadali. Buti pa, magkodakan na lang kayo sa snow! O kaya, build a snowman para mas bongga! Summer in Japan is not fun. Kasi, feeling ko, mas mainit pa rito kaysa sa Pinas. Hindi sila mag-eenjoy dito during summer. Baka hindi na sila lumabas ng hotel room na naka full-blast ang air-conditioning. And then, pag-uwi nila sa Pinas, they will tell their friends why they got sick, “Kasi ang lamig nga sa Japan!” not mentioning to their friends that they are referring to the freezing temperature of the hotel room.

Totoo, masaya ako na marami sa ating mga Pilipino ay madaling makakuha ng tourist visa dito. Pero totoo rin ang sabi ni John, “Biruin mo, kapag tayo ang umuwi sa Pinas, linilibre natin sila. Pagpunta naman nila dito, tayo pa rin ang maglilibre sa kanila.” Mukhang hindi yata pantay ang laban. Win-win pa rin sila.

Kaya sa susunod na magsabi ang mga friends ninyo sa Pinas that they want to meet you in Japan, ask them when and tell them you are out of the country! Parang mga ninong at ninang na nagtatago tuwing pasko.

Ano pa, Inday, at nagbagsakan na ng airplane ticket fare ang mga airlines! Kung dati rati ay pitong lapad na ang pinakamura, ngayon, sa dalawang lapad, makakauwi ka na. Pumasok na rin ang Cebu Pacific Airlines sa Osaka, Nagoya at Tokyo na kung su-swertihin ka sa mga promo nila, sa presyo ng isang piso, makakalipad ka na! Ako noon, nakauwi ako sa Pinas via Cebu Pacific at 99 yen only! Punta lang kayo sa online website nila. Mas mura pa kesa sa 100 yen shop! Mura nga yung ticket, pero ang gastos ko naman sa Pinas, lapad-lapad! Feeling poor ako pagbalik ko sa Japan.  O, gusto mo pa rin umuwi, Inday?

Now that vacation is over, I am back to my simple toasted bread, small salad and coffee for breakfast. Sleeping and waking up on my Japanese futon. Life is, indeed, simple in Japan. Nothing grandiose and nothing fabulous. No maids. No cars. No traffic. No pollution. Yes, I am loving my life here. Japan, DAISUKI!

Roger Agustin

Musing of Sarariman
The Paradox of
“Oyaji Sarariman”

May - June 2014

I came across a very interesting article that more or less relates to me in my daily work the “Oyaji Sarariman.” It made me curious at the same time conscious, because I realized I already fit the qualifications of one, age-wise I mean.

And so the article says that there is a growing complaint from the younger generation of workers that the senior employees, a.k.a. ‘Oyaji Sarariman’,  are being paid or rewarded more when they are seen to be working less or not as hard as than their younger counterparts.

I can’t blame the younger generation of workers for feeling the unfairness after going through years of stiff competition in getting into the workforce. But neither can I blame the old guys when they have gone through almost two decades of economic downturns, restructuring, offshore transfers of their jobs, and the constant fear of being laid off.

Senior employees who have worked for the same company are known to have established vested rights that have developed in their early years due to their hard work. It is still deeply rooted in the traditional Japanese Management System, the so called Three Sacred Treasures that forms the basic foundation of the Japanese employment system. Namely: 1. Lifetime Employment, 2. Corporate Unions, 3. Seniority-based Payment.

Lifetime employment is almost gone, unions are not as visible, but seniority-based payment probably would survive for a long time even when performance-based pay has been the main trend for so many years.

Many experts on labor econo-mics refer to Prof. Edward Lazear’s theory on Mandatory Retirement when explaining the mystery of the Japanese employment system with respect to why employee salaries increase overtime.

Based on the theory, a new or young employee tends to get a lower salary compared to his productivity because he works hard and contributes more to the company than expected.  By the time he reaches the retirement age, his wage is higher than his contribution or performance. This is expected anyway since everybody works hard to race for promotions. Eventually both wage and performance balances throughout the employee’s career in one company. Also, one of the strong motivations for lifetime employment is the huge lump sum retirement allowance one can get based on the salary at retirement. In a seniority-based working environment, a junior employee is expected to work very hard, and even if his performance exceeds that of his elder peers, the pay is still according to seniority. The young generation of employees will not understand this concept first, but wait until they are going through the same path of seniority, they would most likely embrace the same concept. Elder employees are still valued by companies not only because of their long term loyalty but also because of the deep knowledge that they have deve-loped through the years and with Japan’s ageing workforce, some companies are keeping their older workers employed even re-hiring them after retirement to ensure the transfer of their institutional knowledge.

So to young workers, you think that those “oyaji” folks are not working as hard or even less than you do? They just work smarter.

Nestor Puno

Pagbubukas ng Japan Para sa mga Dayuhang Manggagawa

May - June 2014

Sa nakaraang pulong ng kabinete ng pamahalaan ng Japan, napag-usapan ang panukala hinggil sa pagpapalawak ng paggamit ng dayuhang manggagawa sa industriya ng konstruksyon.

Ang Japan ay nahaharap sa kakulangan sa mga manggagawa dahil sa usapin ng “aging society.” Sa ilalim ng problemang ito, mahigpit ang pangangailangan ng mga manggagawa sa pagbulusok ng industriya ng konstrukyon sa Tohoku Region dahil sa naganap na sakuna noong 2011, at ang nakatakdang Olympic sa Taong 2020.

Para maresolba ang problemang ito, ang nakikitang isang paraan ay ang paggamit ng mga dayuhang manggagawa, sa pamamagitan ng “trainee system”. Sa kasalukuyan, hanggang tatlong (3) taon lamang ang maksimum na ibinibigay sa isang trainee. Subalit sa bagong panukala, ito ay madadagdagan ng dalawang (2) taon at magiging limang taon ang maksimum na pwedeng ilagi ng isang trainee. Maaari ding magkaroon ng pagkakataong makabalik ang mga trainee na nakabalik na sa Pilipinas. Maaaring maipatupad ang panukalang ito sa 2015 matapos maayos ang paghahanda para dito. 

Tinatantiya na manga-ngailangan ng 150,000 manggagawa para sa pangangailangan sa konstruksyon sa Tohoku at Olympic sa loob ng anim (6) na taon hanggang 2020, at ang 70,000 ay kukuhanin mula sa mga dayuhang manggagawa. Prayoridad pa rin siyempre ang local na manggagawa kaya may programa ang pamahalaan kung paano maipapasok ang mga kabataang Hapon. Subalit dahil nga sa kakulangan ng lakas-paggawa, kailangan nilang magpapasok ng dayuhang manggagawa sa kabila ng maraming tutol sa pagpasok ng mga dayuhan sa bansa.

Ang usapin ngayon ay paano ang mga naging suliranin sa usapin ng “trainee system.” Ang trainee system ay nagsimula dito sa Japan noong 1993 sa layuning maibahagi ang mga kaalaman at teknolohiya sa mga developing countries. Subalit ito ay naging tampulan ng “cheap labor” at sari-saring paglabag sa saligang karapatan at hindi makataong kalagayan ng mga manggagawa. Sa bagong panukala, lalawak ang bilang ng papasok ng manggagawa mula sa iba’t-ibang bansa. Kailangang matukoy at mabigyan ng solusyon ang mga suliraning iniluwal ng trainee system. Kaila-ngang maparusahan ang mga abusadong kompanya at mabigyan ang mga manggagawa ng sapat na proteksyon na itinatakda ng batas paggawa.

Kaugnay pa din ng usapin ng aging society, kailangang mamaksimisa ang local na lakas paggawa, kabilang ang mga kababaihan at matatanda. Bukod tangi ang Japan na isang mayamang bansa subalit bumababa naman ang kanyang populasyon. Upang mapanatili niya ang kalagayang pang-ekonomiya at makasabay sa kompetisyon sa ibang mayayamang bansa sa ngalan ng globalisasyon, kailangan niyang ipagpatuloy ang pagpapaunlad ng kanyang industriya. Kailangan niyang ilagay ang mga kababaihan at matatanda kahit sa mga matataas na posisyon na dating sinasakop ng mga kalalakihan. Kailangang lumikha ng suporta at maayos na kapaligiran upang madaling makapagtrabaho ang mga kababaihan kahit na mayroong pamilya o anak. 

Dahil dito, kasabay ding pinag-aaralan ang paggamit ng mga dayuhang manggagawa sa mga gawaing-bahay o ang tinatawag na “domestic workers.” Minungkahi din ng isang asosasyon ng mga negosyante dito sa Japan ang pagdadagdag at pagluluwag ng mga probisyon sa pagkuha ng mga foreign domestic workers. Ang usapin lamang dito ay paano ang lengguwahe, sahod at karapatan. Kung sa mga bansang tulad ng Hong Kong na mara-ming Filipino domestic workers at Wikang Ingles ang gamit, ay maraming problema, paano pa kaya dito sa Japan na ibang-iba ang wika at kultura?

Kabilang din sa kinokonsidera ng pamahalaan ang pagdadagdag ng mga nurse at caregivers mula sa ibang bansa sa pamamagitan ng Japan’s Economic Partnership Agreement o JEPA. Subalit hindi pa rin napupunan ang target na bilang ng kasunduan na ito dahil sa mataas at mahirap na pamantayan.

Ang mga nabanggit na panukala ay hindi pa pinagtitibay at hindi pa natin alam ang mga alituntunin kung sakaling maipasa. At ang nabalitaan nating no-visa para sa Pilipino na nais bumisita bilang turista dito sa Japan ay panukala pa lamang din at hindi pa aprubado. Abangan natin ang mga balita hinggil dito.

Para naman sa mga kababayan nating naninirahan dito, bagamat ang mga naturang panukala ay pagbubukas ng dayuhang manggagawa mula sa labas ng bansa, maaaring pagkakataon na din ito sa ating lahat, positibo man o negatibo. Kailangan lang po tayong mag-aral at magpakahusay sa Wikang Hapon at baka may naghihntay sa ating trabaho na mas maganda kaysa sa kasalukuyan nating pinapasukan.

Renaliza Rogers

SA  TABI   LANG   PO
David and Goliath

May - June 2014

Ang tagal tagal nang pinag-aagawan ng China at Pilipinas ang ilang mga maliliit na isla sa Spratlys. At ang latest na pinag-aagawan ay ang Ayungin Shoal. Bilang isang Pilipino, natural biased ako at papanig ako sa Pinas. Isa pa, nakikita ko namang legitimate ang claim ng Pilipinas sa mga maliliit na mga islang ito malapit sa Palawan. Hindi naman ako expert sa ganitong mga bagay kaya hindi ko ma-explain in detail kung bakit kiniclaim ng China halos lahat ng mga isla sa Spratlys. Siguro dahil nga ang pangalan ng karagatan kung nasaan ang mga isla ay "South China Sea." Kung ganoon ay para na rin nilang sinabing si Donald Duck ang may-ari ng McDonald's at kamag-anak ni Winnie the Pooh si Fernando Poe dahil magkatunog ang mga pangalan nila.  

Nagpapakitang gilas na ang China, nag fe-flex ng muscles ika nga upang tabuyin papalayo ang Pinas, nagbibingi-bingihan sa mga protesta ng ibang bansa at batas pandagat. Ang pinaiiral na pilosopiya ay "matira ang matibay." In other words, kung bibigay ka nga at iiwan mo ang lugar, eh di amin na. Hindi naman pwedeng mag flex ng muscles ang Pilipinas dahil wala naman itong "muscles" kumbaga.   

Ang ating "Symbol of Philippine Sovereignty" sa Ayungin Shoal ay ang BRP Sierra Madre - isang kalawanging barkong pandigma na sadyang sinadsad noon sa shoal upang hindi na maalis ng mga may balak sumakop sa isla. Nagsisilbi ngayon itong barracks at may iilang Marines ang naka destino dito, umaasa sa regular na delivery ng supplies at pagkain lulan ng maliliit na bangka. Pero a few weeks ago ay nalipasan ng gutom ang ating mga dakilang sundalo dahil hinarangan ng mga dambuhalang barko ng China ang mga mumunting bangkang nagdadala ng pagkain (mostly de latas and sardinas, akala mo'y relief goods) sa Sierra Madre.   

Never back down at determinado naman ang Philippine Navy, kapos man sa armas at resources. Sakay ng isang Philippine Navy vessel na nag mistulang speedboat sa tabi ng dambuhalang coastguard ship ng China, dinalhan nito ng supplies at pagkain ang mga marines. Habang tinitingnan ko ang picture ng dalawang naghahabulang barko sa internet, para akong natawa at na depress ng bahagya sa kakyutan ng barko ng ating "Hukbong Sandatahang Pandagat." 

Nag-warning ang China ship ng, "stop or face the consequences of your actions!" Kung ako nandoon, napaihi na ako sa kaba. Pero bilib ako sa diskarte at lakas ng loob ng sundalong Pinoy. Sumagot ang mga Pinoy ng, "This is the Republic of the Philippines!" Sabay maneobra papuntang mababaw na tubig kung saan hindi pwedeng sumunod ang dambuhalang barko dahil sasadsad ito. Hindi man madala sa laki at bilis, dalhin na lang sa magaling na diskarte. Wa-is!  

Naiwan ang malaking barko at dumiretso patungong Sierra Madre ang munting bapor, nagdala ng pagkain at supplies at nagdala pauwi sa mga sundalong ilang buwan nang nadestino rito. Hindi ko lubos maisip kung ano na lang ang panglalait ng mga Chinese na sa kabila ng laki at technology nila ay nalusutan pa sila ng isang napaka-cute at outdated na barko. Nagpapatunay lang ito na maliit man tayo ngunit nakakapuwing din!   

Sa totoo lang, malalakas ang loob ng ating mga sundalo at ibinibigay nila ang serbisyong tunay kapalit ang kakarampot na sweldo at mga armas na para bang ma tetetanus ka pa sa sobrang kabulokan. Kaya't please naman, huwag naman sana silang isabak sa gyera na balisong lang ang dala at sa kalaban nama'y .50 caliber machine gun. Kung suntukan siguro na kamao lang ang gamit ay malamang mananalo tayo. Pero ito'y hindi boxing, National Defense ito. Kulang na kulang at uhaw na uhaw ang ating Hukbong Sandatahan sa makabagong kagamitan na makakatulong sa pag protekta ng ating bansa. Lagi na lang ba tayong aasa sa tulong ng U.S. dahil hindi natin kaya? Para tayong batang laging binu-bully ng mga tambay sa kanto, iiyak at sisigaw ng, "isusumbong kita sa kuya ko!" Magpakita naman tayo ng konting kakayanang maipagtanggol ang ating bansa, kahit man lang sana magdalawang-isip muna ang mga karatig-bansa bago tayo kalabanin.  

Panahon na para siguro pagtuonan ng pansin ang Armed Forces natin. Masaya akong nakakabasa ng mga balitang nagwawagi minsan ang Pinas in the face of an overwhelming enemy force. Pero hindi lagi tayong magwawagi sa diskarte lang kapag tayo'y kapos na kapos. Sa una'y pwedeng chumamba pero pangalawa baka sumablay na. Ika nga ng adik kong kapitbahay na laging may dalang icepick, dapat laging handa!    

Marty Manalastas-Timbol

SHITTERU?

May - June 2014

ALAM NYO BA…na ang mga Haponesa ay di pa rin mahilig sa ear piercing? Very seldom you will see those with ears pierced. Di rin kasi uso or bawal kasi sa mga schools nila ang nakahikaw.

ALAM NYO BA…na ang daming mga Pilipino na nagbakasyon sa Japan during the Sakura season and Holy Week? Now, who can say that Pinoys are poor. Our country, the Philippines, is still considered as a third world to many, but look around, ang daming mga mayayaman na Pinoys, not only in the Philippines, kahit sa ibang bansa. The more Pinoys na dadalaw as tourist sa Japan, the better lalo na approved na yung visa free to Japan para sa mga Pinoys. Yun nga lang, ang kinatatakutan daw ng Japan ay baka dumami na naman ang mag TNT o magbilog (overstay/illegal).

ALAM NYO BA… yung mga tunay na rich o yung mga tunay na mayaman, sila ang mga humble at di nakaka-limot sa mga kakilala o sa mga taong tumulong sa kanila. Yung naman mga biglang yumaman, sila ang kadalasan nagbabago at feeling nila they can buy everything, even friends. You see, if you are rich or biglang yaman, dumadami bigla ang mga kamag-anak o ang mga kaibigan. Paalala lang sa mga biglang yaman. Always remember kung saan ka nanggaling at huwag masyadong magyabang. Kung di kayang maging sosyal dahil alam mo ay super rich ka na, then don’t pretend or try hard to be sosyal. BE YOURSELF.

ALAM NYO BA…na super init sa Pilipinas this summer? Ay grabe sa init at maalinsangan. Kahit na nasa loob ka lang ng bahay at nanonood ng TV, pagpapawisan ka sa sobrang init. 

ALAM NYO BA…na sa Pilipinas, ang ating mga doctors, dentists and lawyers, magaganda at magagara ang kanilang mga sasakyan at magaganda din ang kanilang mga bahay. Sa Japan, kadalasan ang mga doctors, dentists and even the lawyers or even company Chairman or President, they take the train at di mo mahahalata na sila ay mga doctor o isang Chairman. Pati na rin ang mga Pulis, sa atin, very obvious ang mga pulis, you know what I mean. Dito sa Japan, pag papunta pa lang sila sa trabaho or off duty sila, di mo mahahalata na sila ay mga pulis. Sila ay para rin mga ordinar-yong tao.

ALAM NYO BA…pag ikaw ay nasanay sa Japan na super bilis ng wifi or ang internet connection mo. Naku po, mahihirapan ka or maiinis ka pag ikaw ay nasa isang bansa gaya ng Pilipinas na super bagal ang internet connection at walang ready na wifi kung minsan. 

Enjoy the summer vacation sa mga nasa Pilipinas. Enjoy the remaining days of spring para naman sa mga nasa Japan. God bless you all mga kababayan!

Karen Sanchez

ARUBAITO

May - June 2014

Ang arubaito, paato o part-time ay usong-uso dito sa Japan maging ikaw ay Hapon o dayuhan man. Ito ang tawag sa mga tulad nating mga nagtatrabaho ng iilang oras lamang sa loob ng isang araw sa loob ng isang linggo. Gaya rin sa ibang bansa mabibi-lang sa mga banyaga ang may regular, full-time o kaishain, dahil hindi biro ang makahanap ng isang kumpanyang tatanggap sa iyo at hindi rin sila basta-basta tumatanggap para maging regular na empleyado dahil na rin sa napakara-ming benipisyong babayaran ng kumpanya at napakalaki ng diperensiya sa employment rate o sweldo kumpara sa mga nagpa-part-time lamang. Ang karamihan sa mga part-timers ay kina-kailangang huwag lalagpas ng 1.5 milyong yen ang masusuweldo sa loob ng isang taon lalo na sa mga may asawang nagtatrabaho din. Ito ay upang maiwasan na rin ang pagbayad ng napakalaking tax.

Sa ganitong estado ng mga manggagawa, maging ang mga Hapon ay hindi na tinitingnan ang lebel ng pinag-aralan. Kahit hindi marunong mag Nihonggo, magsulat o magbasa ay tinatanggap nila. Sa katunayan, may isang opisinang puntahan ng mga tao lalung-lalo na ang mga dayuhan upang maka-hanap ng trabaho. Ito ay ang Hello Work, sa kahit saang lugar dito sa Japan, maging ang matatanda, mga taong espesyal o may kaunting deperensiya sa isip hanggang kaya magtrabaho ay binibigyan nila ng trabaho. Dito ay nakatala ang mga iba’t-ibang kumpanyang pwedeng tumanggap sa mga naghahanap ng trabaho. Sila na rin ang nagha-hanap ng mga kumpanya o klase ng trabahong pwede mong pasukan. Dahil na rin sa maayos na sistema, napakabilis malalaman kung ikaw ba ay tanggap o hindi. At gamit ang makabagong pamamaraan ng kompyuter at internet.  Maaring makahanap ng ibang maa-aplayan kapag duda ka sa una mong napagtanungan.  At karamihan ay mga kamay o lakas ng katawan ang ginagamit sa pagtatrabaho. Kailangan mo lang dito ay sipag at tiyaga.

Maraming kilala at malalaking kumpanya sa mundo ang nanga-ngailangan ng kagaya natin lalo na dito sa Japan. Mga pabrika ng sasakyan, appliances, gadgets, ospital, eskwelahan, department stores, restaurants o maging maliliit na tindahan ay gustung-gustong tumanggap ng mga dayuhang manggagawa lalo na ang mga Pinoy sapagkat subok na nila ang mga pinoy sa tapat, tatag, masipag at mapagkawang-gawa. Marami na rin ang gaya nating kinilala o ginawaran ng mga titulo bilang huwarang empleyado maging sa maliliit o malalaking kumpanya dito sa Japan. At sa katunayan, isa ang kumpanyang pinapasukan ko na gustung-gustong magtayo ng isa pang branch na puro Pilipino ang mga empleyado at kasaluku-yang pinag-aaralan nila ang mga proseso o legalidad kung papaano ito mangyayari.

Katulad ng ibang maunlad, busy o abalang mga bansa, ang mga tao sa Japan ay laging abala. Minsan masakit marinig, sabihin tayo ay part-time mother, father or lover pero yun ang katotoha-nan. At kaya naman natin hindi nabibigyan ng sapat na oras ang ating asawa, anak o pamilya dahil may mga bagay na kinakailangan tayong unahin at kinailangan magtulungan ng ating mga magulang para maitaguyod ang ating mga pamilya, upang makapag-aral ang mga anak at mabili o maibigay ang pangangailangan ng bawat isa. Kumpara sa atin sa Pilipinas, karamihan dito sa Japan mas maigsi ang oras ng mga nanay sa pag-aalaga ng kanilang mga anak at siyempre ganun din sa asawa. Kapag pwede na nilang iwanan sa hoikuen o Japanese Public Daycare na paalagaan ng mga batang gustong magtrabaho ang kanilang mga ina. At isa sa prayoridad ng hoikuen ang mga single parents o hiwalay sa asawa at ang pamil-yang may hindi sapat ang kinikita o sinisuweldo.

Nasa sa ating mga kamay nakasalalay ang ating magiging buhay. Lagi nating isiping ang buhay dito sa mundo ay parang part-time o pansamantala lamang. Ngunit ang kabutihang nagawa mo sa trabaho, pamilya o kapwa ay mananatili sa mundo at kahit lumipas man ang mga panahon, darating ang araw na maaalala at maaalala pa rin ng mga tao. Kung papaanong mapapasalin- salin, ang mahalaga ay kung paano mo isinabuhay ang buhay mo dito sa mundo.

Nakakatuwang isipin na halos lahat dito sa Japan ay tinatawag nilang “paato” o part-timer o arubaito. Ngunit makikita nating lahat ang resulta ng ating pinaghihirapan. Halos lahat sa atin dito ay may magaan o mas maalwang buhay. Halos lahat sa atin dito ay nakakatulong sa ating mga pamilyang naiwan sa Pilipinas. Marami din sa atin ang nabibili ang sari-sariling gusto o nasusunod ang hilig sa kinikita sa pag-aarubaito. 

Ating ipagdasal na nawa'y dumating ang araw na matutunang maipatupad sa ating bansa ang ganitong sistema. Sistemang naglalayong makatulong sa lahat ng nangangai-langan at binibigyang prayoridad ang mamamayan. Tinulungang makaahon at maging responsibilidad ang bawat isa. Lahat binibigyang pagkakataong maipakita kung ano ang kakayahan. Nawa'y bawat isa sa ating nandirito ngayon, ay huwag ipagkait ang ating mga natutunang mga paraan, diskarte o leksiyon sa ating mga kababayan upang sa ganun ay matutunan din nila kung papaanong umasenso ang mga Hapon sa simpleng mga pamamaraan. At nawa'y mapag-aralan ng mga nakaupo sa Gobyerno ang pagi-ging tapat sa kanilang panunungkulan. Gaya ng mga Hapon, kapag hinde nila kaya ang kanilang posisyon o responsibilidad, kusang binibitawan ang pwesto.

Muli, mga kababayan  maraming salamat at nawa'y pagpalain tayong lahat ng ating Poong Maykapal.

Farah Trofeo - Ishizawa

Short-Cuts

May - June 2014

First Cut –

Time flies as the cliche goes... and boy does it really fly.

Second Cut –

The cherry blossoms have bloomed in Tokyo, and the trees are going back to being just green. We will have to wait for next Spring time to see these pretty flowers again. And actually, that is what makes the cherry blossoms in Spring so much beautiful - the waiting for a year adds the spice to it. And the "short viewing time of these flowers" makes it doubly appreciated.

Third Cut-

Life goes on, and tomorrow is going to be Holy Thursday, then Good Friday. Before we know it, Easter Sunday! The days come so fast. And all of us continue our journey called "LIFE."

Fourth Cut-

How are you? Are you happy with the life you have? Do you miss going back home to the Philippines? Do you miss your loved ones back home? Or are you contented with your life here in Japan? Can you say that you are truly happy with everything going on in your life now? How is your family life? Your work? Your faith? Your relationship with your friends?

Fifth Cut-

Being contented with what you are, and what you have is very subjective. It really depends on you, your background, your philosophy in life and most of all your level of satisfaction, gratification, and contentment. One can be happy even if he/she does not have much money and material possessions. While one may define his/or her happiness with the number of cars, branded bags, clothes, or shoes he or she may have, it really depends on you and your priorities in life.

Sixth Cut-

We all have our choices in life - and that goes the same way with how we choose to define the meaning of our life and our happiness. I pray that all of us reflect on what really is important in our existence. Know what you want and know what makes you contented.

Seventh Cut-

It is only you. Do not compare your lifestyle with other people around you. Do not compete. We all are different. And it is our uniqueness that makes us stand out. Live and love.

Have a beautiful life and may God bless your hearts, minds and souls. God Bless – Mama Mary loves us!

Isabelita Manalastas - Watanabe

ADVICE NI TITA LITS
Take it or Leave it!

May - June 2014

Dear Tita Lits,

Noong nakaraang buwan, bigla na lang na atake ng puso ang aking kaibigang Haponesa habang kumakain siya ng shabu-shabu at yakiniku. Buti na lang at meron pa siyang asawa para mag-asikaso sa kanyang libing at iba pa.

Ngayon, tanong ko lang kung paano ang mangyayari kung mamatay ako bigla. Mag-isa lang po ako sa Japan. Divorced na po kaya single, childless and available but golden at 50 years old! Part-timer lang po ako sa isang factory dito sa Nagano. Hindi ko po ma-imagine ang scenario kapag ako ay natigok. Sino ang tutulong sa akin? Wala akong mga kaibigang Pilipino dito. Puro mga Hapon lang na mukhang malapit na rin matigok. Meron po akong life insurance. Pero sino ang mag-ke-claim nito? Isang kapatid ko na lang ang buhay at nasa lublob pa ng kagubatan ng Min- danao. Patay na rin ang mga magulang ko. Meron din akong konting savings sa banko. Ano ang mangyayari sa ito? Magiging ari na lang ng bangko? Wala na rin magnanais na kumuha ng aking katawan at iuwi ito sa Pilipinas. Susunugin na lang kaya ako dito sa Japan?

Josephine, Nagano

Dear Josephine:

Mukhang na-stress ka lang noong biglang ma-atake ang iyong kaibigang Haponesa, kaya bigla kang nag-worry ng sobra-sobra.  Unang-una, marami kang kaibigan dito, ke puro Hapon lang sila, ay walang kaso. Ang isang kaibigan ay pala-ging handang tumulong sa isang kaibigan, di-ba?  Kaya no worries.

1. Kontakin mo ang iyong kapatid.  Siguro naman, kaya alam mong siya ay nasa kagubatan ng Mindanao, ay dahil mayroon kang previous contact sa kanya. Kontakin din and ibang kamag-anak, para kontakin ang kapatid mo kung sakaling hindi mo siya ma-kontak.  Kapag nakausap mo na ang kapatid mo, sabihin mong siya ang gagawin mong beneficiary sa iyong life insurance. At i-rehistro mo talaga siya sa iyong insurance company na siya ang beneficiary mo, with his complete name, complete address, at saka contact telephone number.  Hindi ko alam kung saan mo kinuha ang life insurance mo, pero obligasyon ng insurance company to contact your next of kin;

2. Hindi ko alam kung ano ang nationality mo.  Kung Pilipino ka pa, mayroon kang residence card sa Japan at nakasulat doon ang nationality mo.  Required tayong mga foreigners in Japan na palaging hawak/dala ang ating residence card.  Kung maaksidente ka, or worse, mamatay, konkontak ang Japanese authorities sa Embahada natin.  In fact, lahat tayong mga Pilipino na nag-o-overseas, ay dapat mag-rehistro sa Embahada ng bansa na kung saan tayo titira/magta-trabaho;

3. Kung Hapon ka na, medyo problematic, kasi dapat Hapon din ang kokontakin ng Japanese authorities in case something happens to you. Sigurado namang mayroon kang best friend dito sa Japan. Siya ang bilinan mo kung ano man mangyari sa iyo; 

4. Ako, asawa ko Hapon.  Nag-usap na kami ano ang gagawin kapag namatay ako/siya. Sa kanya, gusto niyang i-cremate siya at hatiin ang ashes niya – isa, para sa puntod niya sa Japan; isa para sa Pilipinas. Ako, gusto ko sa Pilipinas iburol, kaya nga kalahati ng ashes niya ay doon sa Pilipinas, para magkasama pa rin kami even after death. Hindi ko pa nade-desisyon kung magpapa-cremate din ako.

5. Tungkol sa savings mo sa banko, hindi ko rin alam kung ano ang plano mo after retirement, kung sakaling sa awa ng Diyos ay hindi ka pa niya kukunin.  Kung sa Japan ka mag-re-retiro, kaila-ngan mong may savings ka, kasi ang liit lang ng pension mong makukuha kung hindi ka full time employee or hindi full ang contributions mo sa pension plan sa Japan.  Kung sa Pilipinas ka naman mag-re-retiro, i-remit mo na lang lahat ang pera mo, sa iyong sariling pangalan din, bago ka umuwi ng Pilipinas.  Pwede mong ipang-bukas ng account mo iyong pera sa iyong pangalan, at sa Pilipinas ka na lang pipirma sa loob ng banko, ng account opening forms, at papasok doon lahat ng ipinadala mo from Japan. 

6. Mag-enjoy, enjoy ka na rin sa buhay habang hindi natitigok, at gamitin mo partly ang iyong savings.  Magbakasyon sa Japan; mag-tour abroad; mag-bisita sa iyong kapatid sa Mindanao; magpa-beauty-beauty, para makahanap pa ng possible partner, kahit for companionship man lang.

Tita Lits

Dear Tita Lits,

Derechahan na po: meron pong babae ang aking mister na Hapon. Halos kalahating taon na silang may relasyon. Ang mas masaklap po ay Pinay yung babae at bata pa. Unang nagkita yata sila sa loob ng isang Philippine pub kung saan nagta-trabaho yung babae. Meron po kaming isang anak na lalake at 20 years old na. Gusto na rin po niyang bumukod at pumunta ng Tokyo. Halos hindi na rin umuuwi ang asawa ko sa bahay. Isa, dalawang beses kada buwan. Sa akin, OK lang iyon. Feeling ko, kapag umalis na ang anak namin, baka idi-divorce ako ng asawa ko. Hindi naman po siya mayaman. Salaryman lang siya sa isang maliit na kumpaya. Nag-a-arubaito naman po ako ng 3 beses sa isang linggo sa isang supermarket dito. Kung i-divorce po niya ako, hindi ko na po alam kung paano mag-survive. Permanent visa na po ako kaya hindi po ako uuwi sa Pinas. Hindi ko alam kung anong mukhang ihaharap ko sa aking pamilya at mga kaibigan doon. Tanggap ko na po kung gustong makipaghiwalay sa akin ng asawa kasi hindi na rin kami nagtatalik at maligaya sa isa’t isa. Ngayon ang masasabi ko, malakas pa rin ako dahil nandirito pa sa akin ang anak ko. Pero hindi ko na alam ang mangyayari kapag lumipat na siya sa Tokyo para mag-trabaho. Paano po ba ang magpakalakas? Lalaban po ba ako? Hindi ko alam kung kaya ko pang mag-isa.

Belinda, Hiroshima

Dear Belinda:

Unang-una, dapat may sarili kang buhay, apart from your husband, and apart from your son.  Dapat may social life ka.  Dapat may kaibigang nakakausap.  Kasi may sariling buhay ang mister mo – trabaho niya, pamilya niya (kayo ng anak mo), at saka ang kanyang babae. Ang anak mo naman, may mga kaibigan iyan, siyempre, at baka may girlfriend na rin. At kung estudyante pa siya, may pag-aaral na inaasikaso.  Iyon ang kanyang buhay.  Ikaw, hindi dapat ang anak mo lang at ang asawa mo lang ang buhay mo. Madami kang free time – go out with friends and enjoy. Or learn something new to improve yourself, and regain your self-esteem.

Hindi ko alam kung ang tinitirhan ninyong bahay ay inyo na, or nag-re-renta kayo.  Kung inyo na, e di wala kang dapat ipag-alalang babayaran na renta.  Sigurado namang hindi rin papabayaan ng asawa mo ang anak mo, at susuportahan niya iyon.  Kung ganito, sapat na siguro ang sweldo mo sa iyong tatlong araw na arubaito, para sa pagkain mo, assuming hindi ka binibigyan ng monthly allowance ng asawa mo for groceries, food, etc.  Kung nag-re-rent lang kayo, hindi naman pwedeng itapon ka ng asawa mo sa inyong bahay.

Remember din na hindi ka naman niya madi-divorce kung ayaw mong pumayag. Dadaan iyong proseso sa family court dito sa Japan, para pag-usapang maigi ano ang best sa inyong situwasyon.  Isa pa, may bagong batas na sa Japan na kung sakaling divorce ang final desisyon ninyo, mayroon ka dapat makuhang financial support sa iyong asawa. 

Magdasal ka din for guidance, and for strength, para makaraos ka dito sa iyong dinadaanang problema ngayon.

Tita Lits

Dear Tita Lits,

Isa po akong dabyana. Problema ko ang aking waistline simula ng nag-asawa ako. Kapag ako ay yumuko, hindi ko kita ang aking mga paa. Tatlo ang aking anak. Lahat po kami -- pati na rin ang asawa kong Hapon ay puro malulusog. Para kaming isang pamilya ng sumo wrestlers. Mahilig po kaming kumain bawat oras. Parang ayaw kong magtimbang kasi baka masira ang timbangan. Napakaraming diet na ang ginawa ko at walang nangyari. At ayaw ko rin pong mag diet. Napakalungkot! Sa aming pamilya, tsibugan lang ang kaligayahan namin. Pero gusto ko rin pong sumeksi. Ano po kaya ang magandang gawin?

Diana, Okinawa

Dear Diana:

Buti na lang hindi lang ikaw ang dabyana, kundi lahat kayo sa pamilya.  Kung hindi, naku ang laki ng magiging insecurity mo. Gusto mong sumeksi, at ayaw mong mag-diet. Hmmmm… . looks almost impossible. Baka pwedeng bawasan ang sweets at carbohydrate sa pagkain ninyo, while not reducing muna the amount of the other foods you are eating.  In this way, busog pa rin kayo, pero hindi masyadong nakakataba ang kinakain.

Kung hindi magda-diet, parang walang ibang magagawa pa kundi mag-exercise ka na lang. Kahit para lang for your health, kahit hindi dahil gusto mong sumeksi, mag-exercise. Siguro, best kung maglakad ka lang muna – brisk walking ang gawin mo, para may exercise value.  Kasi kung parang ang bagal-bagal lang ng paglalakad, wala daw masyadong exercise value iyon (hindi masyadong mag-ba-burn ng calories). At para hindi naman lonely blues ka habang naglalakad, yayain mo kaya si husband mo, para mas masaya.  Start with 5 minutes brisk walking muna. Five minutes lang, yes, kaya mo iyan. And then, after comfortable ka na sa 5 minutes, increase to 10, and so on.  

Isipin mo na lang ang risk for heart attack kapag masyado kayong nag-o-overeating, at overweight kayo masyado.  Nakakatakot, di-ba. 

Sige, sulat ka ulit kapag naging enjoyable na para sa iyo or para sa inyo ang paglalakad. At kung naging successful ang pagiging seksi ng hindi nagda-diet!

Tita Lits

Warren Sun

Kusuri Sa Kusina
CRAVING CRANBERRIES

May - June 2014

Ang mga cranberries ay maliliit na red berries na karaniwang nanggagaling sa malalamig na bansa tulad ng Amerika, Canada at sa ibang bahagi ng Europa. Maasim man ang lasa pero itong asim ang nagbibigay ng madaming antioxidants. Hindi man ito pangkaraniwang prutas na makikita sa Pilipinas at may kamahalan man sa presyo pero pwedi natin isama sa pang araw-araw na diet, pweding inumin at gawing juice o kaya isang supplement din. Pero anu-ano nga ba ang mga health benefits na makukuha natin sa prutas na ito?

Treats Urinary Tract Infections (UTI).  Ito ang tumatak sa isip ko na kapag may UTI, cranberry juice ang pangtapat.  Ang cranberry juice ay may Proanthocyanidins na inaalis and E. coli bacteria. Isang baso lang ng cranberry juice kada araw para labanin ang UTI.

Fights Heart Disease  

Ayon sa mga pananaliksik, cranberries daw ay tumutulong sa ating puso dahil inaalis nito and masamang cholesterol level na nababara sa arterial walls. Epektibo din ang cranberry dahil binabawas nito ang risk ng stroke.

Prevents Dental Problems.   Sa mga taong maingat sa oral hygiene naman, ugaliin na kumain ng cranberries para iwasan ang  iba’t-ibang dental problems tulad ng gingivitis, gum disease, cavities at plaque build-up.

Promotes Weight Loss  Magandang balita naman sa mga taong health and weight- conscious, masagana ito sa antioxidants kaya pinapabilis ang takbo ng ating metabolism at digestive system kaya bibilis ang pagbawas ng timbang.

Anti-Aging Properties  

Dahil ang prutas na ito ay mataas sa antioxidants, tinutulungan ang ating katawan para labanin ang mga free radicals na nagpapablis ng aging process. Itong antioxidants din nya ang nagbibigay ng makinis na kutis at binibigyan din ng lakas ang ating mga internal organs upang mapanatiling malusog.

Improves Mental Health  Kung ikaw ay nagiging ulyanin na, nakakatulong ang cranberry sa paghasa sa ating memorya.  Ito rin daw ay nagpapakalma ng mood at nagtatanggal ng stress. 

Strengthens the Immune System.  Dahil sagana ito sa antioxidants, tinatanggal niya ang mga harmful toxins sa ating immune system.  At pag malakas na ang ating immune system, malakas din ang dipensa nito sa anumang sakit.

Relieves Skin Conditions  

Sa mga skin-conscious, ang pag-inom ng 100% pure unsweetened cranberry juice ay nasabi ding nakakapagpagaling ng iba’t-ibang skin conditions tulad ng acne, dermatitis, psoriasis at eczema.

Akala ng marami na ang cranberry ay nakakain lamang tuwing Christmas at Thanksgiving. Sa dinami-dami ng health benefits, mas marami pa ngayon ang rason para maging suki na ito sa ating kusina.